فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١
آشتى
آسيابان
آسيابان
(
si - b n
) ا . پ . كسى كه شغل آن آس كردن غله بود .
آسيابانى
آسيابانى
(
si - b ni
) ا . پ . شغل آسيابان .
آسياخانه
آسياخانه
(
si - x ne
) ا . پ . آسياى آبى .
آسيازن
آسيازن
(
si - zan
) ا . پ . كسى كه آسيا مىسازد .
آسيازنه
آسيازنه
(
si - zane
) ا . پ . آهنى كه بدان سنگ آسيا را آجيده كنند .
آسياسنگ
آسياسنگ
(
si - sang
) ا . پ . رحى و سنگ آسيا .
آسياگر
آسياگر
(
si - gar
) ا . پ . آسيابان . و كسى كه آسيا مىسازد و آسيازن .
آسياگرى
آسياگرى
(
si - gari
) ا . پ . شغل آسيابان . و شغل آسيازن .
آسياى صغير
آسياى صغير
(
si ye - saqir
) ا خ پ .
اناطولى .
آسيانه
آسيانه
(
si ne
) و (
sy ne
) ا . پ .
سنگ‌فسان .
آسيائى
آسيائى
(
si i
) ص . پ . منسوب به آسيا .
آسيب
آسيب
(
sib
) ا . پ . رنج و آزار و درد و محنت و آزردگى . و تشويش و اضطراب .
و زحمت . و آفت و بلا و مصيبت و صدمه . و دلگيرى و اندوه . و درماندگى . و نقصان و ضرر و زيان و خسارت . و اختلاف و عدم موافقت .
و آشوب و فتنه و فساد . و كوفتگى كه از پهلو به پهلو زدن و شانه به شانه زدن يكديگر بهم رسد .
و آسيب نظر : حادثهء شومى كه لازمهء سحر و افسونگرى است .
آسيب كار
آسيب كار
(
sib - k r
) ص . پ . آنكه رنج و زيان مىرساند . و ظالم .
آسية
آسية
(
siat
) ص . ع . امراة آسية :
زن اندوهگين .
آسية
آسية
(
siat
) ا . ع . طبيب و جراح زن . و زن ختنه‌كنندهء دختران . و ستون . ج : اواسى .
و بناى محكم و استوار . ج : اسايا . و ا خ .
نام زن فرعون . و ج اسا .
آسيم
آسيم
(
sim
) ا . پ . به لغت زند مردم بزرگ مرتبه و عظيم‌الشأن .
آسيمه
آسيمه
(
sime
) ص . شوريده و پريشان خاطر و شيفته و ديوانه . و مدهوش و متحير و سرگشته و خيره . و تاريك .
آسيمه دماغ
آسيمه دماغ
(
sime - dem q
) ص . پ .
شراب‌خوارهء مست .
آسيمه‌سار
آسيمه‌سار
(
sime - s r
) و
آسيمه سر
آسيمه سر
(
sime - sar
) ص . پ . سرآسيمه و شوريده و پريشان خاطر .
آسيون
آسيون
(
sivan
) ص . پ . مخفف آسياون يعنى آسيا مانند . و سرگشته و حيران .
آسيون
آسيون
(
siyun
) ص . پ . حيران و سرگشته و تاريك و مست شراب .
آسيه
آسيه
(
sie
) ا خ . پ . نام زن فرعون كه حضرت موسى را پرورش كرده تربيت نمود .
آش
آش
(
c
) ا . پ . نوع طعام . و هر طعام روانى كه بتوان آن را آشاميد . و عموما آش را از برنج و جو و غيره با بعضى سبزيها و با گوشت يا بىگوشت ترتيب مىدهند خواه داراى ترشى و چيز ديگرى باشد يا نباشد مانند آش ساده و آش انار و آش كشك و آش جو و آش بلغور و آش اماج . و آش بچگان : جند بيدستر . و آش تزوير آشى كه جهت بيمار ترتيب دهند . و آش پختن ف م . :
كسى را براى آزار كسى برانگيزانيدن .
و آش خليل الله : آش عدس و آش مزور : آش برنج كه جهت ناقهين ترتيب دهند . و آش كردن ف م : پختن و طبخ كردن .
آش
آش
(
c
) ص . پ . نوشان و نوشنده .
آشا
آشا
(
c
) ص . پ . آسا و مثل و مانند .
آشام
آشام
(
c m
) ا . پ . هر چيز كه قابل شرب بود مانند زهرآشام . و ص . آشامنده مانند خون‌آشام . و هميشه مركب با موصوف استعمال مىشود . و شعله‌آشام يعنى افروخته و مشتعل . وا . آبى كه پس از نيم‌پز شدن برنج مىگيرند و آب چلو . و قوت اندك اعم از خورش و آشامش . و قوت لا يموت .
آشامش
آشامش
(
c mec
) م ح . پ .
آشاميدن .
آشامنده
آشامنده
(
c mande
) ص . كسى كه مىآشامد .
آشاميدن
آشاميدن
(
c midan
) ف م . پ .
نوشيدن آب . و هر چيز آبدار و مايعى كه تناول كنند مانند شراب و افشره و دوا خواه مايع باشد يا جامد .
آشاميدنى
آشاميدنى
(
c midani
) ص . پ .
قابل شرب و آشاميدن وا . شربت و افشره .
آشب
آشب
(
cb
) و (
ceb
) ا خ . نام موضعى در نواحى طالقان .
آشپز
آشپز
(
c - paz
) ا . پ . كسى كه طعام پزد از هر قبيل كه باشد .
آشپزخانه
آشپزخانه
(
c - paz - x ne
) ا . پ .
جائى كه در آن طعام مىپزند و مطبخ .
آشپزى
آشپزى
(
c - pazi
) ص . پ .
چيزى كه منسوب به آش پختن باشد مانند ديگ آشپزى و كفگير آشپزى وا . شغل طباخى .
آشتم
آشتم
(
ctem
) ا . پ . چرك و ريمى كه از جراحت مىپالايد .
آشتنگاه
آشتنگاه
(
ctang h
) ا . پ . جاى لازم و بيت الخلا و آشيگاه .
آشتوم
آشتوم
(
ctum
) ا . پ . كاه . و كاه نخود . و جاروب .
آشتوه
آشتوه
(
ctuh
) گياه خاردارى تلخ كه اشتر بدان راغب و مايل است .
آشتى
آشتى
(
cti
) ا . پ . صلح كه ما بين دو نفر يا زيادتر پس از نزاع و گفتگو حاصل يد