فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٥
انتباذ
و هنگامه و غوغا .
انبه
انبه
(
anbe
) ا . پ . ميوهء هندى و ترشى انبه : انبهء پروردهء در سركه و تمر و پاره‌اى ادويه كه از هندوستان مىآورند .
انبهار
انبهار
(
enbeh r
) م . ع . تا سه و دمه برافتادن مر كسى را . و نفس زدن از درماندگى يق انبهر الرجل .
انبهاش
انبهاش
(
enbeh c
) م . ع . سياه شدن گوشت .
انبيا
انبيا
(
anbi
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - پيغمبران و وخشوران .
انبياء
انبياء
(
anbi '
) ع . ج نبى (
nabi '
) .
انبياج
انبياج
(
enbi j
) م . ع . بسختيها و به بوائج رسيدن مردم . و افتادن بر مردم سختيها يق انباجت عليهم بوائج .
انبياش
انبياش
(
enbi c
) م . ع . مردن و منقبض گرديدن . و هو لا ينباش : او نمىميرد و منقبض نمىگردد .
انبياص
انبياص
(
enbi s
) م . ع . پيشى گرفتن .
و درگذشتن و كم شدن سايه الحديث : انه قد كان جالسا فى حجرة قد كاد ينباص عنه الظل .
انبياع
انبياع
(
enbi '
) م . ع . چون واوى باشد جارى شدن عرق . و يازيدن و دراز شدن رسن .
و راست و ممتد گرديدن مار تا بر جهد .
و مسامحت كردن در بيع متاع . و مايل شدن باجابت . و چون يائى بود رواج يافتن .
انبياق
انبياق
(
enbi q
) م . ع . رسيدن بر مردم سختى و بلا . و سختى وارد آوردن زمانه بر مردم . و درآمدن كس بر كسى بدون اذن و ستم كردن بر كسى . مر . انباق .
انبياك
انبياك
(
enbi k
) م . ع . شوريده شدن راى مردم و نيافتن مخرجى از آن يق انباك القوم .
انبير
انبير
(
anbir
) ا . پ . گل سرخ خشك و تر هر دو . و پرى و امتلا . و كيش و مذهب و دين و آئين . و گل و لاى .
انبيره
انبيره
(
anbire
) ا . پ . خلاشه و خاشاك كه پس از پوشش خانه بر بام اندازند تا بر بالاى آن خاك و شفته ريزند .
انبيس
انبيس
(
anbis
) ا . پ . خرمن غلهء باد دادهء پاك كرده .
انبيسته
انبيسته (
anbiste
) و انبيسه
(
anbise
) ص . پ . چيز سرد . و ا . سرما .
انبيق
انبيق
(
anbiq
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى آلتى كه در تقطير مايعات به كار برند و به فارسى دمبند گويند .
انبيلا
انبيلا
(
anbil
) ا . پ . كرگدن .
انپاشتگى
انپاشتگى
(
anp ctegi
) ا . پ . مر .
انباشتگى .
انپاشتن
انپاشتن
(
anp ctan
) ف م . پ . انباشتن .
انپاشته
انپاشته
(
anp cte
) ص . پ . مر انباشته .
انپژ
انپژ
(
anpaj
) ا . پ . گياههاى جنگلى كه كه در سمت نسار بود .
انت
انت
(
anta
) ع . ضمير مخاطب مذكر يعنى تو .
انت
انت
(
ante
) ع . ضمير مخاطب مونث يعنى تو .
انتاء
انتاء
(
ent '
) م . ع . سپس ماندن . و درنگ كردن . و آماسيده كردن بينى كسى را . و موافق شدن با كسى در شكل و در سيرت يق انتا فلانا .
انتاء
انتاء
(
ente '
) م . ع . خندق كندن پيرامون خرگاه . و دور شدن .
انتاج
انتاج
(
ent j
) م . ع . وقت زه رسيدن ماديان و ناقه يعنى آشكار شدن آبستنى آن .
و انتجت الناقة ( مجهولا ) : زائيد آن ماده شتر و بچه آورد . و انتجت الناقة :
بر سر خود رفت آن ماده شتر . و معلوم نشد كجا زائيد . و انتج القوم : زه آوردند شتران .
انتار
انتار
(
ent r
) م . ع . آهك و يا قطران ماليدن بر خود .
انتاش
انتاش
(
ent c
) م . ع . سر بيرون آوردن گياه از زمين پيش از آنكه بيخش برآيد . و نتش برآوردن تخم .
انتاض
انتاض
(
ent z
) م . ع . پاره كردن پوست خود را . و انتض العرجون ( و هو ضرب من الكمأة ) اذا كان يتقشر من اعاليه . و يقال هو ينتض كما تنتض الكماة الكماة و السن السن اى اذا خرجت فرفعتها عن نفسها .
انتاع
انتاع
(
ent '
) م . ع . خوى بسيار آوردن .
و ناايستادن قى .
انتاغ
انتاغ
(
ent q
) م . ع . بفسوس خنديدن بر كسى . و پنهان خنديدن بروشى كه ضبط نتواند و بعض آن آشكار گردد .
انتاق
انتاق
(
ent q
) م . ع . برداشتن سنگ سخت و خانه‌اى پيشاپيش خانهء ديگرى ساختن .
و زن بسيار بچه را بزنى خواستن . و سايبانى برگرفتن پيش آفتاب . و افشاند انبان و خنور را تا از كرم پاك شود . و روزه داشتن ماه رمضان را .
انتان
انتان
(
ant n
) ا خ . ع . موضعى نزديك طائف كه در آن جنگى ميان هوازن و ثقيف واقع شده .
انتان
انتان
(
ent n
) م . ع . ناخوش بوى شدن و بوى بد گرفتن .
انتباث
انتباث
(
enteb s
) م . ع . كاويدن بدست و ظاهر كردن پنهان را . و فراگرفتن . و ماليدن پست و مانند آن را بآميختن آب . و دامن بر چيدن وقت نشستن .
انتباج
انتباج
(
enteb j
) م . ع . برآماسيدن و بلند شدن استخوان .
انتباذ
انتباذ
(
enteb z
) م . ع . افشاردن .