فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٢
انبان بار
انباذ
انباذ
(
enl z
) م . ع . افشردن . و بكنى ساختن .
انبار
انبار
(
anb r
) ص . پ . لبريز و مملو و پر .
وا . فروريختن خانه . و افتادن ديوار و مانند آن . و خس و خاشاك . و فضلهء انسان . و سرگين حيوانات كه توده كرده و كشاورزان در كشت‌زار ريزند . و استخر و تالاب . و هر جائى كه چيزى را انباشته ذخيره كنند مانند انبار هيزم و انبار گندم و انبار كاه و جز آن .
و نيز انبار ا خ . شهرى در عراق . و دهى در بلخ .
انبار
انبار
(
anb r
) ع . ج نبر (
nebr
) . و ا خ .
نام چند موضع . و سكة الانبار : نام كوچه‌اى در مرو .
انبار
انبار
(
enb r
) م . ع . انبار ساختن يق انبر الانبار انبارا .
انبار
انبار
(
en - b r
) پ . مخفف اين بار .
انبار خانه
انبار خانه
(
anb r - x ne
) ا . پ . مخزن و ذخيره .
انباردار
انباردار
(
anb r - d r
) ا . ص . پ .
كسى كه انبار ذخيره به آن سپرده است .
انباردارى
انباردارى
(
anb r - d ri
) ا . پ . عمل انباردار . و انباردارى كردن ف ل . :
محافظت انبار ذخيره را نمودن و پرستارى از آن كردن .
انباردگى
انباردگى
(
anb rdegi
) ا . پ . انباشتگى و پرى . و بسيارى و فراوانى .
انباردن
انباردن
(
anb rdan
) ف م . پ . انباشتن و پر كردن . و انبار كردن . و پر كردن فرمودن .
انبارده
انبارده
(
anb rde
) ص . پ . انباشته و پر كرده . و پر نعمت . و با نعمت و دولت .
انبارش
انبارش
(
anb rec
) م ح . پ . انباردن ا . پ . هر چيزى كه درون چيزى را بدان پر كنند و بتازى حشو گويند .
انباركش
انباركش
(
anb r - kac
) ا . پ . كسى كه جهت زراعت كود حمل مىكند و مىكشد .
انبارى
انبارى
(
anb ri
) ا . پ . هودجى كه پشت فيل گذارند .
انبارى
انبارى
(
anb riy
) ص . ع . منسوب به انبار . و ابن الانبارى ا خ . : از علماى علم نحو است .
انباريدن
انباريدن
(
anb ridan
) ف م . پ . انبار كردن و پر كردن . و پر كردن فرمودن . و خراب كردن .
انباز
انباز
(
anb z
) ا . پ . شريك و رفيق و همتا .
و انبار شدن ف ل . : شريك شدن و بهره برداشتن .
انباز
انباز
(
anb z
) ع . ج نبز (
nabaz
) .
انبازانيدن
انبازانيدن
(
anb z nidan
) ف م . پ .
انباز كنانيدن . و شركت كنانيدن .
انبازده
انبازده
(
anb zade
) ص . پ . متكبر از مكنت و دولت و از خانوادگى .
انبازناك
انبازناك
(
anb z - n k
) ص . پ . مشترك در تجارت و سوداگرى .
انبازى
انبازى
(
anb zi
) ا . پ . شركت . و انبازى كردن ف ل . : شركت كردن .
انبازيدن
انبازيدن
(
anb zidan
) ف ل . : شريك شدن در هر سرمايهء عمومى كه در سود و زيان شركت داشته باشد . و ترقى دادن .
انباشت
انباشت
(
anb ct
) ح م . پ . انباشتن . و ا . پرى و امتلا .
انباشتگى
انباشتگى
(
anb ctegi
) ا . پ . پرى و امتلا .
انباشتن
انباشتن
(
anb ctan
) ف م . پ . پر كردن و مملو كردن . و انبار نمودن . و افشاندن .
و خيسانيدن . و ممزوج كردن . و خراب و ويران نهادن .
انباشته
انباشته
(
anb cte
) ص . پ . پركرده و ممتلى .
انباض
انباض
(
enb z
) م . ع . ببانگ آوردن كمان را يق انبض القوس و انبض بالوتر : ببانگ آورد زه را .
انباض
انباض
(
enb z
) ا . ع . ببانگ آوردگى .
المثل : انباض به غير توتير .
انباط
انباط
(
anb t
) ع . ج نبط (
nabat
) .
انباط
انباط
(
enb t
) م . ع . به آب رسيدن چاه كن . و آب برآوردن . و اثر كردن در چيزى و انبط الشيى ( مجهولا ) : آشكار شد آن چيز بعد پنهان گشتن .
انباغ
انباغ
(
anb q
) ا . پ . آموسنى و دو زن كه در نكاح يك مرد باشند . و هر يك مر ديگرى را انباغ خواهد بود .
انباغ
انباغ
(
enb q
) م . ع . بسيار آمد شد نمودن در شهرى . و برآوردن آرد را از سوراخ پرويزن .
انباق
انباق
(
anb q
) ا . پ . ديوث .
انباق
انباق
(
enb q
) م . ع . انبق انباقا :
سست تيز داد . و انبق فلان على قوم :
درآمد فلان بر قومى بدون اذن ايشان . و انبق به : ستم كرد بدوى . و انباقت عليهم البائقة : رسيد بر ايشان سختى و بلا . و انباق عليهم الدهر بالبائقة : بلا و سختى آورد زمانه بر ايشان .
انبال
انبال
(
anb l
) ع . ج نبل (
nabl
) .
انبال
انبال
(
enb l
) م . ع . تير انداختن . و تير انداختن آموختن . و تير دادن . و رسيدن و رطب شدن خرماى درخت . و نير غليظ و آگنده آوردن .
انبالس
انبالس (
anb los
) و انبالش
(
anb loc
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - درخت تاك .
انبان
انبان
(
anb n
) ا . پ . كيسه‌اى از پوست گوسپند دباغت كرده كه درسته از گوسپند بر آورند . و هنبان . و جراب . و پوست بز نرم و اعلا . و انبان باد : انبانى كه پر از باد باشد و خالى بود . و نيز شكم آدمى و معده .
انبان بار
انبان بار
(
anb n - b r
) ص . پ . فربه .
و بيكاره . و هيچ‌كاره .