فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٧
امير
امومة
امومة
(
omumat
) م . ع . مادر گشتن .
و ما كنت اما فاممت امومة : نبودى مادر و مادر گرديدى يا مادر گردى . ( و الفعل من نصر و سمع ) .
امون
امون
(
amun
) ص . ع . ناقة امون :
شتر مادهء استوار خلقت . ج : امن .
اموه
اموه
(
amvah
) ص . ع . آب دارتر و پرآب‌تر .
اموى
اموى
(
amaviy
) و (
omaviy
) ص . ع .
منسوب به امية (
omayyat
) .
اموى
اموى
(
amaviy
) ص . ع . منسوب به امة كه بمعنى كنيزك باشد .
امه
امه
(
amah
) ا . ع . فراموشى قوله تعالى - فى قرائة البعض - وَ ادَّكَرَ بَعْدَ أُمَّةٍ . و اقرار و اعتراف .
امه
امه
(
amh
) م . ع . امه الرجل امها ( از باب نصر ) عهد كرد و پيمان نمود آن مرد و امه الرجل ( مجهولا ) بىعقل گرديد آن مرد .
امه
امه
(
amah
) و (
amh
) م . ع . امه امها ( از باب سمع ) : فراموش كرد . و اقرار نمود . و امهت الغنم امها و اميهة :
آبله برآورد گوسپند . و امهت ( مجهولا ) كذلك .
امهاء
امهاء
(
emh '
) م . ع . بسيار آب كردن شير و روغن را . و تيز كردن و آب دادن آهن را . و آب دادن تيغ را . و گرم كردن اسب را بتاختن و دراز كردن رسن آن را . و حفر البئر حتى امهى : لغة فى اماه على القلب
امهات
امهات
(
ommah t
) ع . ج امهة (
ommah t
) : مادرها . و يا امهات در ذوى العقول گويند و امات در غير ذوى العقول .
امهاد
امهاد
(
amh d
) ع . ج مهد (
mohd
) .
امهار
امهار
(
amh r
) ع . ج مهر (
mohr
) .
امهار
امهار
(
emh r
) م . ع . كابين كردن . و نكاح دادن زنى را با غيرى بمهرى . و مهرية گردانيدن ناقه را . و امهرت الفرس : بچهء مهر آورد آن ماديان .
امهال
امهال
(
emh l
) م . ع . زمان دادن . و تأخير كردن . و نرمى و آهستگى كردن . و مبالغه كردن . و عذر آوردن .
امهان
امهان
(
emh n
) م . ع . حقير شمردن .
و سرزنش كردن .
امهة
امهة
(
ommahat
) ا . ع . مادر . ج : امهات (
ommah t
) .
امهج
امهج (
omhoj
) و امهجان
(
omhoj n
) ص . ع . تنك از پيه و شير .
امهدة
امهدة
(
amhedat
) ع . ج مهاد (
meh d
) .
امهق
امهق
(
amhaq
) ص . ع . سخت سپيد همچو آهك كه به هيچ سرخى آميزش ندارد . و تابان و براق نباشد .
امهود
امهود
(
omhud
) ا . ع . گوى كه جهت طبخ نان كنند و يا گوشكارى .
امهوسپند
امهوسپند (
amhuspand
) و امهوسفند
(
amhusfand
) ا . پ . فرشته و ملك .
امهيصاص
امهيصاص
(
emhis s
) م . ع . بىبرگ و بىگياه شدن زمين .
امى
امى
(
ommi
) ص . ع . كسى كه بر اصل خلقت خود بود و كتابت و حساب نياموخته باشد . و كودن و گول قليل الكلام . و نيز امى منسوب به ام القرى كه مكهء مكرمه باشد .
امى
امى
(
ommi
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - بىسواد يعنى كسى كه خواندن و نوشتن نداند . و امى صادق ا خ . اشاره به حضرت رسالت پناه صلى اللّه عليه و آله . و امى گويا كلام : اشاره بآنحضرت است . و نبى امى : آن حضرت صلوات اللّه و سلامه عليه و آله را گويند .
اميا
اميا
(
amy
) ا . پ . كيسه و هميان زر .
اميال
اميال
(
amy l
) ع . ج ميل .
اميان
اميان
(
amy n
) ا . پ . هميان و كيسه .
امية
امية
(
omayyat
) ا . ع . مصغر امة . و ا ح . نام زنى . و ج ا خ . نام قبيله‌اى از قريش و بنى امية و بنو امية آن طايفه را گويند .
امية
امية
(
ommiyat
) ا . ع . مادرى . و مادر شدن .
اميثال
اميثال
(
omays l
) ع . ج مثيل (
mosayl
) مصغر مثل يق هم اميثالهم يريدون ان المشبه به حقير كما ان هذا حقير .
اميد
اميد
(
omid
) و (
ommid
) و (
omeyd
) و (
ommeyd
) ا . پ . چشم داشت و انتظار و نگرانى و توقع . و اعتماد و اعتقاد . و رجا و آرزو . و طمع و آز . و پيك اميد ، انتظار و توقع . و خلاف اميد : يأس و حرمان و اميد افگندن و يا اميد بستن و يا اميد داشتن ف . ل . : بر چيزى و يا در چيزى چشم داشتن . و بر آن چيز نگران بودن . و اميد برآمدن : بسر آمدن انتظار . و اميد برخاستن : رفتن انتظار و محروم گشتن . و اميد گسستن : نااميد شدن و مأيوس گشتن . و اميد را پى بريدن ف م . مأيوس كردن . و اميد كردن :
انتظار دادن و نگرانى كردن .
اميدبخش
اميدبخش
(
omid - baxc
) ص . پ .
خداوند عالم جل شأنه .
اميدگاه
اميدگاه
(
omid - g h
) ا . ع . ملجا . و معاذ . و جاى چشم داشت . و محل توقع .
اميدوار
اميدوار
(
omid - v r
) ص . پ . منتظر و مطمئن و داراى اميد . و نگران و متوقع .
اميدوارى
اميدوارى
(
omid - v ri
) ا . پ .
انتظار و نگرانى و توقع . و اعتماد .
امير
امير
(
amir
) ا . ع . كسى كه فرمانرواى بر قومى باشد . ج : امراء و پادشاه . و