فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٨
امدية
امحاء
امحاء
(
emmeh '
) م . ع . پاك گرديدن .
امحاح
امحاح
(
emh h
) م . ع . كهنه شدن جامه .
امحاش
امحاش
(
emh c
) م . ع . سوختن گرما و آتش چيزى را .
امحاص
امحاص
(
emh s
) م . ع . به شدن از بيمارى . و برآمدن آفتاب از كسوف و روشن شدن آن .
امحاض
امحاض
(
emh z
) م . ع . شير خالص خورانيدن كسى را . و دوستى خالص كردن .
و راست كردن سخن . و خداوند شير خالص شدن .
امحاق
امحاق
(
emh q
) م . ع . ربودن بركت از كسى . يق امحق الله الشيى لغة فى محق اللّه الشيى ربود بركت آن چيز را خداى .
و كاستن همچو ماه محاق . و نيست شدن .
امحاق
امحاق
(
emmeh q
) م . ع . پاك شدن .
و از گرمى سوخته شدن چيزى . و كاهيدن .
امحاك
امحاك
(
emh k
) م . ع . خشمناك شدن .
امحال
امحال
(
emh l
) م . ع . خشك شدن شهر و زمين و به خشك سال رسيدن قوم .
امحان
امحان
(
amah n
) م . ع . امح الجرح امحانا ( از باب ضرب ) : درد گرفت آن زخم .
امحس
امحس
(
amhas
) ا . ع . پوست پيراى ماهر و زيرك .
امحص
امحص
(
amhas
) ا . ع . مرد غدر نيوش از جانب صادق باشد يا از طرف كاذب .
امحوضة
امحوضة
(
omhuzat
) ا . ع . پند خالص از غرض و از تهمت .
امخاء
امخاء
(
emx '
) م . ع . شكايت كردن و عذر خواستن .
امخاخ
امخاخ
(
emx x
) م . ع . با مغز شدن استخوان . و فربه گرديدن گوسپند . و تر گشتن چوب . و روان گرديدن آب در آن . و پر مغز شدن دانهء كشت .
امخاض
امخاض
(
emx z
) ا . ع . شير ما دام كه در شيرزنه است . اما خيض ج .
امخاض
امخاض
(
emx z
) م . ع . بدوغ زدن رسيدن شير . و خداوند شتران مادهء درد زه گرفته و يا نزديك بزادن رسيده شدن . و در شيرزنه جنبيدن شير .
امخاط
امخاط
(
emx t
) ع . ج مخط (
maxet
) .
امخاط
امخاط
(
emx t
) م . ع . در كمان كشيدن تير را و در گذرانيدن تير را از آنچه بر وى آيد .
امد
امد
(
amd
) ا . پ . هنگام و زمان و موسم .
امد
امد
(
amad
) ا . ع . غايت و منتها . آماد ج . و خشم . و ما امدك چندست عمر تو .
و امد مامود غايت منتهى اليه .
امد
امد
(
amad
) م . ع . امد عليه امدا ( از باب سمع ) : خشم گرفت بر وى .
امد
امد
(
ameda
) ا . خ . ع . پاى تخت موزوپوتامى ( ديار بكر ) .
امد
امد
(
amadd
) ص . ع . كشيده‌تر و ممتدتر .
امداء
امداء
(
amd '
) ع . ج مدى (
mody
) .
امداء
امداء
(
emd '
) م . ع . كلانسال شدن .
و شير بسيار نوشيدن و پر كردن جهة كسى .
امداح
امداح
(
ammed h
) م . ع . ستودن . و فراخ و گشاده گرديدن زمين و تهيگاه .
امداد
امداد
(
amd d
) ع . ج مدة .
امداد
امداد
(
emd d
) م . ع . مهلت خواستن و زمان دادن و درنگ كردن از اجل معين . و يارى دادن لشكر را از غير خود . و گويند اذا كثر شيئا بنفسه قيل مده و اذا كثر بغيره قيل امده . قوله تعالى : أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ و قال جل و علا : وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاكِهَةٍ . و يارى دادن و بفرياد رسيدن كسى را - در نيكى باشد يا در بدى و يا در خير - گويند امددته و در شر مددته . و بخشيدن . و سياهى در دوات كردن و بقلم سياهى دادن كاتب را . و ريم و زرد آب گرد آمدن در زخم . و آب و ترى روان شدن در چوب عرفج . و مديد خورانيدن شتر را .
امداد
امداد
(
emd d
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - يارى و اعانت و كمك و نصرة و هرزيد .
امداش
امداش
(
emd c
) م . ع . دادن .
امدان
امدان
(
emmed n
) ا . ع . آب كه بر روى زمين باشد . و ا . خ . نام موضعى .
امدان
امدان
(
emmed n
) و (
emedd n
) ا . ع . چشمهء روان و بىآبى كه از زمين و يا از سنگ مىجوشد .
امدان
امدان
(
emedd n
) ا . ع . آب بسيار شور .
امدة
امدة
(
omdat
) ا . ع . بقيهء چيزى . و افزونى و زيادتى .
امدة
امدة
(
ameddat
) ا . ع . تار و رشتهء تافته و مساك كرانهء جامه چون ببافتن گيرند .
امدر
امدر
(
amdar
) ص . ع . ريخ زنندهء در جامه . يا بسيار پليدى اندازندهء عاجز كه حبس آن را نتواند . و مرد بىختنه و تيره رنك .
و مرد تهيگاه برآمده . و مرد آلاينده پهلوى خود را به خاك . و ضبعان امدر كفتار تيره رنگ و يا كفتارى كه بر اندامش خجكها از سرگين باشد يا كفتار كلان شكم . المثل :
ما الضبعان الا مدر من انسان باغدر يعنى بعضى از مردم شرورتراند از كفتار .
امدش
امدش
(
amdac
) ص . ع . لاغر و مرد خرد . مدش (
modc
) ج .
امدوحة
امدوحة
(
omduhat
) ا . ع . ستايش و آنچه بدان ستايش كنند . اما ديح ج .
امدوحه
امدوحه
(
omduhe
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مديحه و ستايش .
امدود
امدود
(
omdud
) ا . ع . خوى و عادت .
امدى
امدى
(
amd
) ص . ع . امدى العرب بزرگترين و اعلا و ابعدترين تازيان در عزت و مرتبه و بزرگى .
امدية
امدية
(
amdiyat
) ع . ج مدى (
madeyy
) .