فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٢
القام
شدن . و الف كردن ف م برهنه كردن .
الف
الف
(
elf
) ا . ع . دوستى . و يار و دوست . ج : آلاف . و زنى كه شخص با او خو و دوستى گرفته باشد و او با شخص .
الف
الف
(
olof
) ع . ج الوف (
aluf
) .
الف
الف
(
alaff
) ص . ع . مرد گران سنگ بطيى الكلام . و عاجز و درماندهء در سخن و كار . و گران زبان كه چون در سخن آيد دهان آن از زبان پر گردد . و آنكه هر دو ابرويش بهم نزديك باشد . و ا . جاى انبوه بسيار مردم .
و نام رگى در خردگاه دست ستور . ج :
لف (
loff
) .
الفاء
الفاء
(
elf '
) م . ع . چون مهموز باشد باشد باقى گذاشتن . و چون واوى بود يافتن و وا رسيدن چيزى را .
الفاج
الفاج
(
elf j
) م . ع . مفلس شدن و بىچيز گرديدن . و مضطرب كردن كسى را .
الفاختن
الفاختن
(
alf xtan
) ف م . پ . حاصل كردن و يافتن . و جمع كردن و اندوختن .
الفاش
الفاش
(
olf c
) ا . پ . رياكار و قسمى از خسك .
الفاظ
الفاظ
(
alf z
) ع . ج لفظ (
lafz
) .
الفاظ
الفاظ
(
alf z
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - كلمه‌ها و لفظها و كلام و واژه و سخن و لغات و عبارات .
الفاف
الفاف
(
alf f
) ع . ج لف (
laff
) . و درختان انبوه و بهم پيچيده قوله تعالى وَ جَنَّاتٍ أَلْفافاً .
الفاف
الفاف
(
elf f
) م . ع . سر در بال كشيدن مرغ . و زير جبهء خود كسى را درآوردن .
الفام
الفام
(
elf m
) م . ع . استوار بستن .
الفان
الفان
(
alef ne
) ا . ع . - بصيغهء تثنيه دو وريد طرف انسى بازو از شانه تا مرفق .
الفة
الفة
(
elfat
) ا . ع . زنى كه شخص با او خوو و دوستى گرفته باشد واو با شخص .
الفة
الفة
(
olfat
) ا . ع . خو گرفتگى و دوستى و اجتماع و سازوارى ميان دو چيز .
الفت
الفت
(
olfat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دوستى و محبت و خو گرفتگى و انس و همدمى و مؤانست . و الفت داشتن ف ل . : انس داشتن . و الفت گرفتن : خو گرفتن .
الفة
الفة
(
alfat
) ا . ع . قچقار شاخ درهم پيچيده . و يا يك شاخ خميده . و مرد چپ دست و گول و كنگلاج .
الفت
الفت
(
alfot
) ا . پ . آلفت و غم و اندوه . و رنج . و پريشانى و آشفتگى .
الفتگرى
الفتگرى
(
olfat - gari
) ا . پ . دوستى و مؤانست .
الفث
الفث
(
alfas
) ص . ع . گول و احمق .
الفخت
الفخت
(
alfaxt
) ا . پ . تحصيل و حاصل .
و اندوختگى .
الفختن
الفختن
(
alfaxtan
) ف م . پ . حاصل كردن . و اندوختن و جمع كردن .
الفخته
الفخته
(
alfaxte
) ص پ . اندوخته . و محصول .
الف داغ
الف داغ
(
alef - d q
) ا . پ . داغى كه به شكل حرف الف باشد .
الفغدن
الفغدن
(
alfaqdan
) ف م . پ . اندوختن و جمع كردن .
الفغده
الفغده
(
alfaqde
) ص . پ . اندوخته .
و محصول .
الف قامت
الف قامت (
alef - qamat
) و الف قد
(
alef - qad
) ص . پ . هر چيز افراخته و راست مانند الف .
الفك
الفك
(
alfak
) ا . ع . مرد چيه دست .
و گول .
الفنج
الفنج
(
alfanj
) ا . پ . اندوخته . و محصول و حاصل . و تحصيل .
الفنجيدن
الفنجيدن
(
alfanjidan
) ف م . پ .
كسب كردن . و اندوختن . و جمع كردن .
الفندن
الفندن
(
alfandan
) ف ل . پ . اندوخته شدن . و جمع شدن .
الفنديدن
الفنديدن
(
alfandidan
) ف م . پ .
اندوختن . و جمع كردن .
الفى
الفى
(
alefi
) ص . پ . منسوب به الف .
و افراخته شده و بلند و راست .
الفيدن
الفيدن
(
alefidan
) ف م . پ . كسب كردن . و اندوختن .
الفينه
الفينه
(
alfine
) ا . پ . نره و آلت مردى .
الفيه
الفيه
(
alfie
) ا . پ . الفينه و نره .
الق
الق
(
alq
) م . ع . الق البرق القا و الاقا ( از باب ضرب ) : درخشيد برق و نباريد . و الق القا ( مجهولا ) :
ديوانه شد .
الق
الق
(
elq
) ا . ع . گرگ نر .
الق
الق
(
elaq
) ع . ج القة (
elqat
) .
الق
الق
(
ellaq
) ص . ع . درخشنده .
القاء
القاء
(
alq '
) ع . ج لقوة (
loqvat
) و (
leqvat
) و لقى (
laq
) .
القاء
القاء
(
elq '
) م . ع . افگندن يق الق به من يدك و القه من يدك . و القيت عليه المودة و بالمودة . و القيت عليه القية .
القاب
القاب
(
alq b
) ع . ج لقب (
laqab
) .
القاب
القاب
(
alq b
) ج ا . پ - مأخوذ از تازى - لقبها و پاچنامه‌ها و خطابهائى كه براى توقير و تعظيم كسى پيش از اسم آن ذكر مىكنند .
القاح
القاح
(
elq h
) م . ع . گشن دادن خرما بن را . و آبستن گردانيدن باد درخت را .
القاط
القاط
(
alq t
) ج ا . ع مرده اوباش .
و مردم اندك پراكنده .
القاف
القاف
(
alq f
) ع . ج لقف (
laqaf
) .
القام
القام
(
elq m
) م . ع دويدن اسب در