فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤
آزرگون
آزارانيدن
آزارانيدن
(
z r nidan
) ف م . آزار كردن و آزار رسانيدن .
آزاردن
آزاردن
(
az rdan
) ف ل . پ . زيان كردن . و ف م . جفا كردن و ملامت و سرزنش كردن .
آزارده
آزارده
(
z r - deh
) ص . پ . ظالم و ستمگر و اذيت‌رسان .
آزارديده
آزارديده
(
z r - dide
) ص . پ . ستم ديده و جور جفا ديده و مظلوم .
آزاررسان
آزاررسان
(
z r - ras n
) ص . پ .
دلازار . و فتنه‌انگيز و اوباش و مضر و مفسد .
و ظالم و عاصى . و آتش‌افروز .
آزار رسيده
آزار رسيده
(
z r - raside
) ص . پ .
پريشان و غمناك و مضطرب و آزرده
آزارش
آزارش
(
azarec
) م ح . پ . آزاردن . وا آزردگى و تصديع و زحمت . و محنت و رنج و ايذا و ضرر . و اضطراب و بىآرامى .
آزارمند
آزارمند
(
z r - mand
) ص . پ . بيمار و دردمند و ناتوان و عليل و رنجور . و غمناك و مغموم .
آزارنده
آزارنده
(
z rande
) ص . پ . دل‌آزار .
و مضر و مفسد و فتنه‌جو و فتنه‌انگيز . و موذى .
و جفاكار .
آزارى
آزارى
(
z ri
) ا . پ . ايذا و اذيت . و رنج . و محنت و اندوه و حزن . و ص . مريض .
و گستاخ و بىادب .
آزارى
آزارى
(
z ri
) ص . پ . منسوب به آزار ماه رومى .
آزاريدن
آزاريدن
(
z ridan
) ف ل . پ . رنجيدن .
و ف م . آزردن و جفا كردن و اذيت كردن و آزرده كردن .
آزاغ
آزاغ
(
z q
) ص . هر چيزى كه اندرون آن سياه و لزج باشد .
آزال
آزال
(
z l
) ج . ازل بمعنى جاويد . و ازل الازال : هميشه و جاويد .
آزامند
آزامند
(
z - mand
) ص . پ . بخيل و لئيم . و حريص و طمعكار
آزپيشه
آزپيشه
(
z - pice
) ص . پ . كسى كه داراى خوى مهربان باشد و خوش نيت بود .
آزج
آزج
(
zoj
) ع . ج ازج
آزخ
آزخ
(
zax
) پ . ثؤلول و دانهء سختى به قدر نخود و يا كوچكتر بدون درد كه بر اندام آدمى درآيد و زگيل و مهك نيز گويند .
آزخ
آزخ
(
zox
) ا . پ . گردكان تهى و كرم خورده . و اسب يدك .
آزدگى
آزدگى
(
z degi
) ا . پ . دوخت و بخيه .
آزدن
آزدن
(
zadan
) ف . پ . خلانيدن سوزن . و آجيده كردن . و دوختن . و رنگ كردن .
آزده
آزده
(
zde
) ص . پ . كسى كه چشمش تاريك باشد .
آزده
آزده
(
zade
) ص . پ . رنگ كرده شده .
و سوراخ شده و پر از سوراخ . و خلانيده شده خواه از سوزن يا غير آن . و تذهيب شده . و خالى و تهى .
آزر
آزر
(
zar
) ا خ . ع . پدر حضرت ابراهيم و يا عموى ا . و و نام بتى . و كلمهء ذم .
آزر
آزر
(
zar
) ص . ع . فرس آزر :
اسبى كه دستهايش سفيد و پاهايش سياه باشد .
و يا بهر رنگ كه باشد .
آزر
آزر
(
zar
) ا . پ . ماه ششم از ماه‌هاى رومى . و خوى مخالف و غير موافق . و رنج و اذيت . و غم و اندوه .
آزر
آزر
(
zar
) ص . پ . آزاررسان و اذيت كننده و رنج رساننده و مضطرب‌كننده . در اين صورت هميشه مركب با موصوف استعمال مىشود .
آزر
آزر
(
zar
) ا خ . ع . ناحيه‌اى ما بين اهواز و رام‌هرمز .
آزرباد
آزرباد
(
zar - b d
) ا خ . پ . موبدى از احفاد حضرت زردشت پسر ما را سپند و معاصر اردشير بابكان كه بجز ارداى پسر و يراف داناتر از همه فرزانگان آن عصر بود .
آزرة
آزرة
(
zerat
) ع . ج ازار .
آزرخش
آزرخش
(
zraxc
) ا . پ . صاعقه و سرما .
و رعد و برقى كه مردم را بيم هلاكت بود . و شورش .
آزرد
آزرد
(
azard
) ا . پ . رنگ و لون .
آزردآلو
آزردآلو
(
zard - lu
) ا . پ . زردآلو .
آزردانيدن
آزردانيدن
(
zard nidan
) ف م . پ .
رنجه كردن .
آزردگان
آزردگان
(
zardag n
) پ . ج آزرده .
آزردگى
آزردگى
(
zardegi
) (
zordegi
) ا . پ .
رنجش و زحمت . و درد و رنج . و اضطراب و بىآرامى .
آزردن
آزردن
(
zardan
) و (
zordan
) ف ل . پ . خود را رنجه كردن . و زيان كردن .
و آشفتن . و ف م . رنجانيدن و جفا كردن و اذيت كردن . و بيزار كردن . و ملامت كردن و طعنه زدن . و متنفر كردن . و مغموم كردن .
آزرده
آزرده
(
zarde
) و (
zorde
) ص . پ .
آشفته و متنفر و رنجيده . و تنگ آمده . و غمناك شده . و مضطرب . و بيزار شده . و سرزنش شده .
و حزين و ملول و دلگير . و مانده و خسته .
و آزرده كردن ف م . : جفا كردن و ستم نمودن و آزار كردن . و آزرده شدن ف ل . :
رنجيده شدن . و ملول و محزون شدن و دلگير شدن .
آزرده پشت
آزرده پشت
(
zorde - poct
) ص . پ .
پير كوژپشت . و چاروائى كه پشتش زخم و مجروح بود .
آزرده خاطر
آزرده خاطر
(
zorde - x ter
) ص .
پ . كسى كه خاطرش مشوش و مضطرب بود .
آزرگون
آزرگون
(
zar - gun
) ص . پ . هر چيز كه برنگ و شعلهء آتش بود . و زرين و صفر