فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٠
اقويا
و يا بجانبى التفات نكردن و نگاه را مقابل داشتن .
و به زمين هموار ميان دو پشته شدن . و سر دروا كردن قوله تعالى : مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ . و دست برداشتن . و گردن دراز كردن شتر بحوض تا آب خورد . و گردانيدن ستور را سوى چراگاه . و خشنود گردانيدن .
و نيازمند و محتاج ساختن . ( از اضداد است ) .
و بلند شدن پستان گوسپند . يا عدم تصوب آن .
اقناف
اقناف
(
eqn f
) م . ع . فروهشته و سست شدن گوش شخص . و صاحب لشكر بسيار گرديدن .
و مجتمع و فراهم آمدن راى و تدبير كسى .
و درست شدن كار او .
اقنان
اقنان
(
aqn n
) ع . ج قن (
qenn
) .
اقنة
اقنة
(
oqnat
) ا . ع . خانهء سنگين . ج : اقن (
oqan
) .
اقنة
اقنة
(
aqennat
) ع . ج قن (
qenn
) .
اقنتالوقى
اقنتالوقى
(
aqant luqi
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - باد آورد و شوكة البيضاء .
اقنتيون
اقنتيون
(
aqantiun
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - يك قسم گياهى خاردار .
اقنع
اقنع
(
aqna '
) ص . ع . جمل اقنع : شترى كه در سر آن بلندى و در كرانهء گردن وى پستى باشد .
اقنف
اقنف
(
aqnaf
) ص . ع . اسب سپيد گردن .
و مرد خردگوش . و مرد ستبر بينى .
اقنوم
اقنوم
(
oqnum
) و (
aqnum
) ا . ع . اصل هر چيزى . ج : اقانيم (
aq nim
) . و ا خ . نام كتابى از يهودان . و نصارى گويند اقنوم عبارت از ظهورات بارى تعالى است و اب و ابن و روح القدس اشاره بدوست . و اقنوم سه است :
اقنوم وجود و اقنوم علم و اقنوم حيوة . و اينها را نه عين دانند و نه زائد بر ذات جل جلاله عما يقولون .
اقنيز
اقنيز
(
eqniz
) ا . ع . خم كوچك .
اقنينان
اقنينان
(
eqnin n
) م . ع . نيكو شدن گياه .
و بغايت سبزى و تازگى رسيدن مرغزار .
اقواء
اقواء
(
eqv '
) م . ع . غنى و بىنياز شدن .
و نيازمند و درويش گرديدن ( از اضداد است ) و جاى بجاى ستبر ساختن رسن را . و بدشت و خشكى فرود آمدن . و سپرى شدن توشه .
و خالى گرديدن سراى . و خداوند ستور توانا شدن . و در قواء شدن قوم . و باصطلاح عروض مختلف الحركت آوردن قوافى شعر و برفع و جر و نصب آوردن روى . ولى اقواء بنصب كم است .
اقواب
اقواب
(
aqv b
) ع . ج قوب .
اقوات
اقوات
(
aqv t
) ع . ج قوت .
اقواز
اقواز
(
aqv z
) ع . ج قوز .
اقواس
اقواس
(
aqv s
) ع . ج قوس .
اقواط
اقواط
(
aqv t
) ع . ج قوط .
اقواع
اقواع
(
aqv '
) ع . ج قوع و قاع .
اقواق
اقواق
(
aqv q
) ج ا خ . پ . طوايف سفيد هندى .
اقوال
اقوال
(
aqv l
) ع . ج قول و قيل (
qayl
)
اقوال
اقوال
(
aqv l
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - قولها و گفتار و سخن . و پندار . و عهد و پيمان .
اقوال
اقوال
(
eqv l
) م . ع . بربستن بر كسى سخن را يق اقوله ما لم يقل : بربست بر او سخنى را كه او نگفته بود .
اقوام
اقوام
(
aqv m
) ع . ج قوم .
اقوام
اقوام
(
aqv m
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - خويشاوندان . و خويشاوند . و فرقه‌ها و گروهها و طايفه‌ها .
اقود
اقود
(
aqvad
) ص . ع . خوار و رام از شتر و از اسب . و درشت و استوار گردن .
و بخيل بر زاد و توشه . و كوه دراز . و آنكه پيش آيد چيزى را و باز نگردد از آن . و فرس اقود : اسب دراز پشت و گردن . و رجل اقود : مرد دراز گردن . ج : قود . المثل :
اقود من ظلمة - گويند ظلمة زنى بود از هذيل كه در جوانى بد كردار بود و چون پير شد قيادت را پيشهء خود قرار داد .
اقورار
اقورار
(
eqver r
) م . ع . لاغر شدن .
و پراگرفتن و چين‌دار شدن اندام . و برگرديدن .
و فربه شدن . و رفتن گياه زمين .
اقوريات
اقوريات (
aqvariy t
) و اقورين
(
aqvarin
) ج ا . ع . بلاها يق لقيت منه الاقوريات : ديدم از وى بلاهاى چند .
و كذلك لقيت منه الاقورين .
اقوس
اقوس
(
aqvas
) ص . ع . كوزپشت .
اقوس
اقوس
(
aqvas
) ا . ع . ريگ بلند . و زمان دشوار و تنگ . و بلاد دور . و روز دراز .
يق رماه الله باحنى اقوس يعنى در بلا اندازد او را خداى .
اقوس
اقوس
(
aqvos
) ع . ج قوس .
اقوع
اقوع
(
aqvo '
) ع . ج قاع .
اقوف
اقوف
(
aqvaf
) ص . ع . نيك پيشانىشناس يقال هو اقوفهم .
اقوم
اقوم
(
aqvam
) ص . ع . راست‌تر و بر پاى داشته‌تر يق ما اقومه : چه چيزى بر پاى داشته است او را .
اقومارثون
اقومارثون
(
aqum resun
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - رازبانهء صحرائى .
اقومالى
اقومالى
(
aqum li
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - ماء العسل .
اقونيطون
اقونيطون
(
aqunitun
) ا . پ . - مأخوذ يونانى - داروئى مخدر و مسكن كه يك قسم آن را باغبانهاى طهران گل تاج الملوك گويند .
اقوى
اقوى
(
aqv
) ص . ع . قوىتر . و محكم‌تر .
و تواناتر و زورآورتر .
اقويا
اقويا
(
aqvi
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - مردمان قوى و توانا و زورآور - ضد ضعفا .