فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

اقلاب

اقعاص

(

eq ' s

) م . ع . برجاى كشتن كسى را يق ضربه و اقعصه اى قتله فى مكانه .

اقعاط

(

eq ' t

) م . ع . واشدن از كسى و جدا گرديدن يق اقعط القوم عنه .

و فرياد كردن . و درشتى نمودن در سخن و فحش گفتن يق اقعط فى القول . و خوار و سبك داشتن .

اقعاع

(

eq '

) م . ع . به آب تلخ و فزك رسيدن قوم در كندن چاه . و فرود آمدن بدان آب .

اقعال

(

eq ' l

) م . ع . گل كردن درخت رز .

اقعام

(

eq ' m

) م . ع . بلند برآمدن آفتاب . و گزيدن مار و هلاك ساختن . و اقعم الرجل ( مجهولا ) بيمار گرديد آن مرد و كشت آن را بيمارى .

اقعب

(

aq'ob

) ع . ج قعب (

qa'b

) .

اقعد

(

aq'ad

) ا . ع همنشين و قريب الآباء از جد .

اقعدة

(

aq'edat

) ع . ج قعود (

qa'ud

) .

اقعس

(

aq'as

) ص . ع . مرد برآمده سينه و درآمده پشت . ج : قعس (

qo's

) . و اسب كه پشت پا و پست و پس آن بلند باشد . و شب دراز . و مرد سرافراز و بزرگ قدر و با عزت . وا . ارجمندى پايدار و ا خ . كوهى بديار ربيعه . و زمينى در يمامه . و نام چند نفر .

اقعطرار

(

eq'etr r

) م . ع . سپرى شدن دم از تا سه و دمه .

اقعم

(

aq'am

) ص . ع . كج‌بينى . ج :

قعم (

qo'm

) .

اقعنداد

(

eq'end d

) م . ع . اقامت كردن در جاى يق اقعندد بالمكان .

اقعنساس

(

eq'ens s

) م . ع . سپسا يكى بازگشتن . و سپس ماندن .

اقعنصار

(

eq'ens r

) م . ع . كوتاهى كردن در كار كشت .

اقعنفار

(

eq'enf r

) م . ع . خويشتن در چيده نشستن . و بر سر پاى در وانشستن .

اقعى

(

aq'a

) ص . ع . آنكه سر بينى آن بلند و بر استخوان چسبان باشد .

اقعئلال

(

eqe'l l

) م . ع . اقعال الكرم اقعئلالا : گل كرد درخت رز .

اقفاء

(

aqf '

) ع . ج قفا (

qaf

) .

اقفاء

(

eqf '

) م . ع فزونى نهادن كسى را بر كسى . و خاص گردانيدن كسى را . به چيزى و برگزيدن كسى را بكارى . و قفى خوردن .

و نواله‌بخش نهادن جهت مهمان . و برگزيدن بدان .

اقفاخ

(

eqf x

) م . ع . گشن خواه شدن ماده گاو يق اقفخت البقرة .

اقفار

(

eqf r

) م . ع . خالى شدن جاى . و بىآب و گياه گرديدن جاى . و از اهل دور افتادن مرد بصحرا . و بىطعام شدن .

و بىنان خورش گرديدن . ما اقفر بيت فيه خل . و گرسنه گشتن . و خالى و بىآب و گياه يافتن جاى را . و اقفرت البلد اى وجدت قفرا .

اقفاص

(

aqf s

) ع . ج قفص (

qafas

) .

اقفاص

(

eqf s

) م . ع . خداوند پنجره يا مرغ شدن .

اقفاف

(

aqf f

) ع . ج قف (

qoff

) .

اقفاف

(

eqf f

) م . ع . بازايستادن ماكيان از بيضه و يا جمع شدن بيضه در شكم آن . و رفتن اشك از چشم و بلند برآمدن سياههء چشم .

اقفال

(

aqf l

) ع . ج قفل (

qofl

) .

اقفال

(

eqf l

) م . ع گماشتن بر كسى نگاه را يق اقفلهم اقفالا . و اقفلم على الامر : فراهم آورد ايشان را بر كارى .

و نيز اقفال : قافله گردانيدن . و قفل كردن در را يق اقفل الباب و عليه . و خشك كردن و بازداشتن لشكر را از رفتن .

اقفان

(

eqf n

) م . ع . از پس گردن كشتن گوسپند را .

اقفد

(

aqfad

) ص . ع . فروهشته گردن و يا ستبر گردن ج : قفد (

qofd

) . و آنكه بسر انگشتان پا راه رود و پاشنه‌اش به زمين نرسد .

و مرد فربه دست فربه پاى كوتاه انگشتان .

و ستور كه برسم وى خميدگى باشد در رفتن يق فرس اقفد و هو عيب فيه .

اقفر

(

aqfar

) ا . ع . بيابان بىآب و گياه .

اقفز

(

aqfaz

) ا . ع . اسبى كه دستش تا آرنج سپيد باشد .

اقفزة

(

aqfezat

) ع . ج قفيز (

qafiz

) .

اقفس

(

aqfas

) ص . ع آنكه پدرش غير عربى و مادرش عربى باشد . و هر چيز كه ببالد و خميده گردد .

اقفع

(

aqfa '

) ص . ع . مردى كه انگشتان پاى او برگرديده باشد . و مرد هموار سرنگون .

ج : قفع (

qof '

) .

اقفعلال

(

eqfe'l l

) م . ع . پرا گرفتن دست . و درهم كشيده شدن .

اقفل

(

aqfol

) ع . ج قفل (

qofl

) .

اقفى

اقفى (

aqfi

) و اقفية

(

aqfiat

) ج . قفا .

اقل

(

aqal

) و (

aqall

) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كم و كمتر . و بسيار كم . و كوچكتر .

اقل

(

aqall

) ص . ع . كمتر و كمترين يق اقل العباد : كمترين بندگان . و رجل اقل :

مرد درويش كه او را اندكى از غنا باشد .

اقلا

(

aqallan

) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور كمتر و كمترين مقدار .

اقلاء

(

aqell '

) ع . ج قليل (

qalil

) .

اقلاب

(

aql b

) ع . ج قلب (

qalb

) و (

qolb

) و (

qelb

) .

اقلاب

(

eql b

) م . ع . خشك شدن پوست انگور . و رسيدن هنگام برگرديدن نان .

و ميرانيدن خداى كسى را . و خداوند شتران قلاب‌زده شدن . و برگردانيدن .