فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٦
افيون
پخته . و كوماچ . و جاى كوماچ در خاكستر گرم .
افور
افور
(
ofur
) ا . پ . آروغ . و جغد و بوم .
افور
افور
(
ofur
) م . ع . افر افرا و افورا .
مر . افر .
افوس
افوس
(
afos
) ع . ج فأس (
fa's
) .
افوغ
افوغ
(
afvaq
) ص . ع . مرد ستبر دهن .
افوف
افوف
(
afuf
) ص . ع . تيزخاطر . و شتاب‌رو .
افوفة
افوفة
(
ofufat
) ا . ع . بسيار اف گوينده .
افوق
افوق
(
afvaq
) ص . ع . تير شكسته پيكان المثل : رجع فلان بافوق ناصل اى به سهم منكسر لا نصل فيه يعنى به بهرهء ناتمام باز گرديد فلان .
افوقة
افوقة
(
afveqat
) ع . ج فواق (
fov q
) و (
fav q
) .
افوك
افوك
(
afuk
) ص . ع . دروغگو - مذكر و مؤنث در وى يكسان است .
افوك
افوك
(
ofuk
) م . ع . افك افكا و افكا و افكا و افوكا . مر . افك و افك و افك .
افول
افول
(
oful
) م . ع . افل افلا و افولا .
مر . افل .
افول
افول
(
af'ol
) ع . ج فأل (
fa'l
) .
افوه
افوه
(
afvah
) ص . ع . مرد فراخ دهن و برآمده دندان و دراز دندان .
افوه
افوه
(
afvah
) ا خ . ع . نام شاعرى .
افهاء
افهاء
(
efh '
) م . ع . خطا كردن رأى كسى و برگرديدن يق افهى الرجل افهاء .
افهار
افهار
(
afh r
) ع . ج فهر (
fehr
) .
افهار
افهار
(
efh r
) م . ع . جماع كردن با زنى بىانزال و با ديگرى انزال كردن . و جماع كردن با دخترى و شنوانيدن آواز حركاتش دختر ديگر را و اين نوع جماع را رجس خوانند و در شريعت اسلام منهى عنه است . و بعيد حاضر آمدن جهودان . و يا بمدرسهء ايشان درآمدن . و فراهم آمدن گوشت و لخت لخت گرديدن و هو اقبح السمن . و فروماندن در راه . و هلاك و مانده شدن شتر . و ختنه كردن دختر را يق افهرت الجارية ( مجهولا ) اى ختنت .
افهاق
افهاق
(
efh q
) م . ع . پر گردانيدن خنور و مانند آن . وداع كردن بر فهقة . و فراخ شدن برق و جز آن .
افهام
افهام
(
afh m
) ج . ع . فهم (
fahm
) .
افهام
افهام
(
efh m
) م . ع . فهمانيدن و دريافت كنانيدن .
افهاه
افهاه
(
afh h
) ع . ج فاه .
افهاه
افهاه
(
efh h
) م . ع . درمانده گردانيدن بسخن . و فراموش كنانيدن . و افهه الله :
خداى او را بسخن درمانده گرداند . و خرجت لحاجة فافهنى فلان حتى فهمت اى انسانيها حتى نسيتها .
افهد
افهد
(
afhod
) ع . ج فهد (
fahd
)
افهم
افهم
(
afham
) ص . ع . داناتر .
و بافهم‌تر .
افهود
افهود
(
ofhud
) ا . ع . كودك فربه تمام اندام .
افياء
افياء
(
afy '
) ع . ج فيئى (
fay '
) .
افياف
افياف
(
afy f
) ع . ج فيف (
fayf
) .
افياق
افياق
(
efy q
) م . ع . جيد گفتن شاعر و معانى خوب و غريب و شگرف آوردن يق افيق الشاعر افياقا .
افيال
افيال
(
afy l
) ع . ج فيل (
fil
) و (
fayl
) و رجال افيال الرأى : مردمان سست راى .
افيح
افيح
(
afyah
) ص . ع . بحر افيح : درياى وسيع و فراخ .
افيق
افيق
(
afiq
) ا . ع . دلو بزرگ . و پوست نيم پيراسته . و پوستى كه نادوخته و شكافته دباغت كنند . و ا خ . دهى ما بين حوران و غور و از ان است عقبة افيق كه در اخبار ملاحم آمده . و موضعى مر بنى يربوع را . و دهى در نواحى دفار . ج : افق (
ofoq
) .
افيق
افيق
(
afiq
) ص . ع . كسى كه در نهايت فصاحت و فضايل باشد . و كسى كه در نهايت كرم و علم بود .
افيقة
افيقة
(
afiqat
) ا . ع . بلاى بد . و پوست نيم پيراسته . و پوستى كه نادوخته و شكافته دباغت داده باشند . ج : افق .
افيقة
افيقة
(
afiqat
) ص . ع . - مونث افيق - زنى كه در نهايت فصاحت و فضايل بود . و زنى كه در نهايت علم و كرم باشد .
افيك
افيك
(
afik
) ص . ع . ضعيف عقل و راى .
و فريب خورده از راى خود .
افيكة
افيكة
(
afikat
) ا . ع . دروغ . ج : افاءك (
af ek
) .
افيل
افيل
(
afil
) ا . ع . شتر بچه‌اى كه بسال دويم بار آمده و از آن در آمده باشد . و شتر بچهء از ماده جدا شده . ج : افال و افائل .
افيلة
افيلة
(
afilat
) ص . ع . مونث افيل . ج :
افائل .
افيلون
افيلون
(
afilun
) ا . پ . در منهء كوهى .
افين
افين
(
afin
) ا . ع . شتر بچهء از مادر جدا شده . و ص . شخص ضعيف رأى و عقل . و يا شخصى كه تكلف كند در مدح خود به چيزى كه نداشته باشد . و در مثل گويند ان الرقين يفطى افن الافين : درم مىپوشاند سفاهت سفيه را .
افينا
افينا
(
afin
) ا . پ . بلغت ساتسكرى شيرهء خشخاش .
افيوس
افيوس
(
afyus
) ا . پ . ترب صحرائى .
افيون
افيون
(
efyaun
) ا . ع . مأخوذ از افيون فارسى و بمعنى آن .
افيون
افيون
(
afyun
) ا . پ . شيرهء منجمد خشخاش كه ترياك نيز گويند . و اين لفظ چنان كه گمان كرده‌اند مأخوذ از يونانى نيست بلكه مأخوذ از افينا مىباشد كه در زبان سانسكرى بمعنى شيرهء