فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٥
افؤد
افلك
افلك
(
aflak
) ا . ع . آنكه گرد پاره‌هاى زمين گود گردد .
افلنجه
افلنجه
(
eflonje
) ا . پ . دانهء ريز و معطرى شبيه بخردل .
افلود
افلود
(
oflud
) ص . ع . غلام افلود :
كودك برسيدگى رسيدهء تمام اندام . و نيكو قامت و خوش تن و فربه .
افليج
افليج
(
eflij
) ا . ع . موضع و جائى .
افليج
افليج
(
eflij
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - فالج‌زده . و ا . سستى و فروهشتگى كه در نيمهء بدن يا در تمام آن حادث گردد .
افليكان
افليكان
(
eflik n
) ا . ع . بصيغهء تثنيه .
دو گوشت‌پاره‌اى كه در گرد لهات است .
افن
افن
(
afn
) ا . ع . كمى و نقص . و نام گياهى .
افن
افن
(
afn
) و (
afan
) افن الرجل افنا و افنا ( از باب سمع ) : ضعيف راى و سست عقل شد آن مرد . و افن ( مجهولا ) لذلك .
و افنه الله افنا ( از باب ضرب ) : سست‌راى گرداند او را خداى . و افن الفصيل : خورد شتر بچه تمام شير كه در پستان بود . و افنت النافة ( از باب سمع ) : كم‌شير گرديد آن ماده شتر . و افن الجوز افنا و افنا : فاسد گرديد گردو . و افن الطعام ( مجهولا ) افنا : نيكو شمرده شد آن طعام و خيرى در آن نبود .
و افن الناقة افنا ( از باب ضرب ) : بىوقت و در غير موقع دوشيد آن ماده شتر را .
افنا
افنا
(
efn
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نيستى و نابودى . و نابودكردگى . و افناى كفار كردن ف م . : نيست و نابود كردن كفار .
افناء
افناء
(
afn '
) ص . ع . ناشناخته نسب .
و فلان من افناء الناس : فلان ناشناخته نسب است .
افناء
افناء
(
efn '
) م . ع . سپرى و نيست گردانيدن .
افناد
افناد
(
afn d
) ع . ج فتد (
fend
) و (
fand
) .
افناد
افناد
(
afn d
) ج ا . ع . ركنها . و افناد الليل : ركنهاى شب . و صلى الناس على النبى صلى الله عليه و آله افنادا يعنى يكان يكان و بدون امام و يا گروه گروه . و قوله صلى اللّه عليه و آله :
تتبعونى افنادا افنادا يهلك بعضكم بعضا اى تتبعونى ذوى فند اى ذوى عجز و كفر للنعمة .
افناد
افناد
(
efn d
) م . ع . دروغ گفتن و بخطاى راى منسوب كردن . و خرف شدن .
و سست‌راى و ضعيف عقل گشتن از پيرى و يا از بيمارى .
افناق
افناق
(
afn q
) ع . ج فنق (
fonoq
) و ج ج فنيق (
faniq
)
افناق
افناق
(
efn q
) م . ع . با ناز و نعمت شدن سپس سختى و رنج‌بردگى .
افناك
افناك
(
afn k
) ع . ج فنك (
fanak
) .
افناك
افناك
(
efn k
) م . ع . پيوسته بودن نزديك كسى يق افنك على فلان . و افنك فلان : دروغ گفت فلان . و افنك فى الامر : ستيهيد در آن كار .
افنان
افنان
(
afn n
) ع . ج فن (
fann
) و فنن (
fanan
) .
افنانس
افنانس
(
afn nas
) ا . پ . داروئى كه فراسيون نيز گويند .
افنة
افنة
(
afenat
) ص . ع . ناقهء كم‌شير .
افنجيون
افنجيون
(
afanjiun
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - اوج كوكب .
افندى
افندى
(
afandi
) ا . پ . لقبى است در عثمانى بمنزلهء آقا در فارسى .
افنديدن
افنديدن
(
afandidan
) ف ل . پ . جنگ و خصومت كردن . و تحريض كردن بر جنگ و جدال .
افنون
افنون
(
afnun
) و (
ofnun
) ا . ع .
گونه . و ا خ . نام شاعرى .
افنون
افنون
(
ofnun
) ا . ع . مار . و زن گندهء پير فروهشته اندام . و زن كلانسال .
و شاخ درخت درهم پيچيده . و سخن مجمل و پوشيده . و تك آميختهء از تك اسب و تك ماده شتر . و سختى و بلا . و اول جوانى . و نخستين ابر .
افنى
افنى
(
afn
) ص . ع . شعر افنى :
موى دراز و نيكو .
افنية
افنية
(
afniat
) ع . ج فناء .
افنيك
افنيك
(
efnik
) ا . ع . دمغزهء مرغ .
افوات
افوات
(
afv t
) ع . ج فوت (
fawt
) .
افواج
افواج
(
afv j
) ع . ج فوج (
fawj
) .
افواج
افواج
(
afv j
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - گروهها . و لشكر و سپاه .
افواف
افواف
(
afv f
) ع . ج فوف يق . برد افواف : جامهء تنگ .
افواق
افواق
(
afv q
) ع . ج فوق و وفيقة (
fiqat
) .
افواه
افواه
(
afv h
) ع . ج فوه . و دخلوا فى افواه البلد و خرجوا من ارجلها : از اوائل شهر درآمدند و از اواخر آن بيرون شدند . و سقى ابله على افواهها :
بر سر خود گذاشت شتران را .
افواه
افواه
(
afv h
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - دهانها . و ا . پ . خبر . و خبر مشهور .
افواها
افواها
(
afv han
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - خبرهايى كه از دهان مردم بيرون مىآيد و صدق و كذب آن معلوم نيست .
افواهى
افواهى
(
afv hi
) ص . پ . منسوب بافواه .
و خبر افواهى : خبرى كه صدق و كذب آن معلوم نيست .
افؤد
افؤد
(
ofod
) ا . ع . نان بر خاكستر گرم