فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣
افكندنى
افيق را ) .
افق
افق
(
afaq
) م . ع . افق الرجل افقا ( از باب سمع ) : در نهايت كرم و علم شد آن مرد . و در نهايت فصاحت و فضيلت گرديد .
افق
افق
(
afeq
) ا . ع . پوست نيم پيراسته .
و پوستى كه آن را نادوخته و يا ناشكافته دباغت دهند .
افقاد
افقاد
(
efq d
) م . ع . گم كنانيدن يق فقد الله اياه .
افقار
افقار
(
efq r
) م . ع . درويش ساختن .
و عاريت دادن . و مباح كردن پشت ستور را جهت بر نشستن و باركشى . و پشت و پهلو داشتن شكار بسوى شكارى . و قادر گردانيدن برانداختن .
افقاع
افقاع
(
efq '
) م . ع . زشت و بد گرديدن حال .
افقال
افقال
(
efq l
) م . ع . ريع‌ناك گرديدن زمين . و بسيار غله دادن .
افقاه
افقاه
(
efq h
) م . ع . آموزانيدن و آگاه كردن .
افقة
افقة
(
ofqat
) ا . ع . پوست نره كه در ختنه بريده مىشود .
افقة
افقة
(
afaqat
) ا . ع . تهيگاه . و دفن كردن پوست در زمين تا موى آن به آسانى كنده شود .
و مرقة (
marqat
) نيز گويند .
افقر
افقر
(
afqar
) ص . ع . درويش‌تر . و تنگ دست‌تر . و ما افقره : چه درويش و تنگ دست است او .
افقع
افقع
(
afqa '
) ص . ع . چيز سخت سرخ .
افقع
افقع
(
afqa '
) ص . ع . سخت سپيد . ج :
فقع (
foq '
) .
افقم
افقم
(
afqam
) ص . ع . مرد پيش برآمده .
دندان پيشين بالائين . يا بر خلاف آن . و كار كج و ناراست و ا خ . نام مردى .
افقى
افقى
(
ofoqiy
) و (
afaqiy
) ع . ص .
هر كه در نواحى زمين براى كسب معيشت رود .
و ج آفاق .
افك
افك
(
efk
) ا . ع . دروغ .
افك
افك
(
afak
) ا . ع . جاى گرد آمدن هر دو فك .
و جاى گرد آمدن هر دو خطم مرغان و ستوران .
افك
افك
(
efk
) م . ع . برگردانيدن كسى را از چيزى . و يا برگردانيدن رأى او را . و گردانيدن كسى را بر اينكه دروغ گويد . و محروم گردانيدن شخص را از مقصودش ( و الفعل من ضرب ) .
افك
افك
(
afk
) م . ع . افك المكان . و افكت الارض ( مجهولا ) افكا : بىباران و بىگياه شد زمين . و افك الرجل ( ايضا مجهولا ) .
ضعيف رأى گرديد آن مرد .
افك
افك
(
efk
) و (
afk
) و (
afak
) م . ع .
افك افكا و افكا و افكا و افوكا (
ofukan
) ( از باب سمع ) : دروغ گفت .
افك
افك
(
ofk
) ع . ج افوك (
afuk
) .
افك
افك
(
afakk
) ا . ع . فك و زنخ . و ص .
كسى كه پيوند كتف او از ضعف و سستى منفرج شده باشد يق ما كنت افك و لقد فلكت .
افكار
افكار
(
afk r
) ع . ج فكر (
fekr
) و (
fakr
) .
افكار
افكار
(
afk r
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - فكرها و انديشه‌ها . و تصورات و اوهام و تدابير .
افكار
افكار
(
efk r
) م . ع . انديشه كردن و انديشيدن .
افكاك
افكاك
(
efk k
) م . ع . گشن‌خواه شدن ماده . و نزديك زادن رسيدن شتر ماده .
افكانيدن
افكانيدن
(
afk nidan
) ف م . پ . سبب افگندن شدن . و سبب انداختن شدن و اندازانيدن .
افكاه
افكاه
(
efk h
) م . ع . ذفرك و ستبر گرديدن شير شتر از خوردن گياه بهارى قبل از زائيدن يق افكهت الناقة افكاها .
افكة
افكة
(
afekat
) ا . ع . سال قحطناك .
افكل
افكل
(
afkal
) ا . ع . لرزه يق اخذه افكل اذا ارتعد من برد او خوف . و اخذت بىناقتى افكلا من السبق : ناقه‌ام لرزه گرفت از سبقت در رفتار . و نام مرغى كه آن را اجيل هم مىگويند . و نيز افكل : فوج . ج :
افاكيل . افاكيل من كذا اى افواج منه .
و ا ج گروه يق قد جاء و بافكلهم . و ا خ .
نام اسبى . و لقب شخصى . و نام پدر بطنى كه كه فرزندان آن را افاكل گويند .
افكن
افكن
(
afkan
) ص . پ . آنكه بيفكند و بيندازد . و بيخ‌افكن : چيزى كه از بيخ و بن براندازد . و سنگ‌افكن : كسى كه از بالا به پائين سنگ را بيندازد . و كوه افكن : كسى كه كوه را از بيخ براندازد .
افكندگى
افكندگى
(
afkandegi
) ا . پ . افتادگى و فرسودگى . و مذلت و حقارت . و فرومايگى و بندگى و كوچكى . و سقوط از بالا . و فضلهء نجاست و پليدى .
افكندن
افكندن
(
afkandan
) ف م . پ . چيزى را از بالا انداختن . و از شماره بيرون كردن و بدور انداختن . و پرت كردن و ساقط نمودن . و دور كردن .
و فرش گستردن . و از سر افكندن : سرنگون كردن و سرازير نمودن . و از شمار افكندن :
كم كردن . به خاك افكندن : بر زمين انداختن . و زيان رسانيدن . و جفا كردن و آزردن . و حقير نمودن . و پس افكندن : جمع كردن و اندوختن . و ترك ميراث كردن و غفلت از آن نمودن . و بر دفتر افكندن :
نوشتن . و سر افكندن ف ل . : كج كردن و خم نمودن سر . و خاك افكندن :
خاك ريختن . و مهر افكندن : دوستى انداختن و دوست داشتن .
افكندنى
افكندنى
(
afkandani
) ص . پ . هر چيز كه سزاوار و لايق دور انداختن باشد و