فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٣
افحام
افتلاء
افتلاء
(
eftel '
) م . ع . از شير باز كردن .
و پروردن . و نگاهداشتن .
افتلات
افتلات
(
eftel t
) م . ع . ببديهه گفتن يق افتلت الكلام . و افتلت فلان ( مجهولا ) : ناگاه بمرد فلان . و افتلت الامر كذلك .
افتلاذ
افتلاذ
(
eftel z
) م . ع . پاره‌اى از مال گرفتن .
افتلاص
افتلاص
(
eftel s
) م . ع . از دست كسى چيزى گرفتن يق افتلصته من يده .
افتلاط
افتلاط
(
eftel t
) م . ع . ناگاه در كارى واقع شدن يق افتلطت بالامر ( مجهولا ) .
افتلاق
افتلاق
(
eftel q
) م . ع . سخن شگفت آوردن . و سخت كوشيدن در دويدن چندانكه از تيزى و سرعت مردم را بشگفت آورد يق مر يفتلق فى عدوه اى يأتى بالعسب من شدته .
افتلال
افتلال
(
eftel l
) م . ع . رخنه شدن .
و هزيمت خوردن لشكر .
افتلام
افتلام
(
eftel m
) م . ع . بريدن بينى كسى را يق افتلم انفه .
افتن
افتن
(
oftan
) ف ل . پ . افتادن و ساقط شدن .
افتنان
افتنان
(
eften n
) م . ع . سخن گوناگون آوردن .
افتيات
افتيات
(
efti t
) م . ع . فرمودن كسى را .
و بىحكم كسى كار كرده شدن . و در گذشتن .
و نو بيرون آوردن كلام را . و بىفرمانده كارى كردن . و فلان لا يفتات عليه ( مجهولا ) بىحكم فلان كارى كرده نشود . و افتات عليه بامر كذا اى فاته به .
افتآت
افتآت
(
efte t
) م . ع . افتات علىّ الباطل
افتآتا : بربست بر من باطل را . و افتات برأيه : براى خود كار كرد . و افتئت فلان ( مجهولا ) ناگاه بمرد فلان .
افتئاد
افتئاد
(
efte d
) م . ع . گوشت را بريان ساختن . و آتش افروختن .
افتئال
افتئال
(
efte l
) م . ع . شگون گرفتن .
افتياق
افتياق
(
efti q
) م . ع . نيازمند و درويش گرديدن .
افتيدن
افتيدن
(
oftidan
) ف ل . پ . افتادن .
افتيمون
افتيمون
(
aftimun
) ا . پ . گياهى شبيه به سعر .
افثاء
افثاء
(
efs '
) م . ع . سستى آوردن . و مانده شدن . و آرميدن . و جاى گرفتن . و دمه برافتادن . و شكستن گرما . و سنگريزه را گرم نموده و آب پاشيده بيمار را بر آن خوابانيدن تا خوى كند يق افثاء و للمريض ( بصيغة الامر ) .
افثاج
افثاج
(
efs j
) م . ع . گذاشتن . و مانده شدن . و دمه و تا سه برافتادن ( يستعمل معروفا و مجهولا ) .
افثاح
افثاح
(
afs h
) ع . ج فثح (
faseh
) .
افج
افج
(
afajj
) ص . ع رجل افج : مرد سخت گشاده و گنده پا كه بزشتى انجامد .
افجاء
افجاء
(
efj '
) م . ع . گشاده و فراخ ساختن نفقه بر عيال .
افجاج
افجاج
(
efj j
) م . ع . سخت شكافتن زمين را بفدان و به راه فج رفتن . و ميان هر دو پا گشاده گردانيدن . و شتافتن و سرگين انداختن شتر مرغ .
افجار
افجار
(
efj r
) م . ع . در پگاه درآمدن .
و فاجر يافتن كسى را . و دروغ بربافتن . و زنا كردن . و ناگرديدن . و ميل كردن از حق .
و مال بسيار آوردن . و بيرون آوردن آب چشمه را يق افجر الينبوع اى انبط .
افجاس
افجاس
(
efj s
) م . ع . بنا چيز و باطل فخر كردن .
افجان
افجان
(
efj n
) م . ع . پيوسته گياه سداب را خوردن .
افجرة
افجرة
(
afjerat
) ع . ج فجار .
افجل
افجل
(
afjal
) ص . ع . آنكه ميان هر دو پايش دورى باشد .
افجم
افجم
(
afjam
) ص . ع . آنكه در كنج دهنش ستبرى باشد .
افجن
افجن
(
afjan
) ص . ع . آنكه گياه سداب را پيوسته خورد .
افجه
افجه
(
afje
) ا خ . پ . دهى از محال لواسان ما بين رى و دماوند .
افجيج
افجيج
(
efjij
) ا . ع . رودبار يا وادى فراخ . و وادى تنگ دور تك - از اضداد است .
افچه
افچه
(
afce
) و (
ofce
) ا . پ . علامتى كه در كشت‌زار براى رميدن مرغان و جانوران برپا كنند .
افحاء
افحاء
(
afh '
) ع . ج . فحا و فحا .
افحاء
افحاء
(
efh '
) م . ع . شكستن گرماى نيمروز يق افح عنك من الظهيرة ( بصيغة الامر ) اى ابرد .
افحاث
افحاث
(
afh s
) ع . ج فحث (
fahes
) .
افحاج
افحاج
(
efh j
) م . ع . پس پا شدن از بيم . و گريختن و بازگرديدن . و هر دو پاى حلوبه را گشاده داشتن در دوشيدن .
افحاش
افحاش
(
efh c
) م . ع . فحش گفتن بر كسى يق افحش عليه فى المنطق .
افحال
افحال
(
efh l
) م . ع . بعاريت دادن گشن .
افحام
افحام
(
efh m
) م . ع . بازداشتن اندوه كسى را از شعرگوئى . و گريستن بچه چندانكه آوازش سپرى شود يق افحم الصبى ( مجهولا ) . و بانگ كردن گوسپند .
و خاموش گردانيدن كسى را بحجت و خصومت .
و قطع كردن سخن كسى را . و سير ناكردن در شدت تاريكى . و فرومانده يافتن كسى را يق هاجاه فافحمه : هجو كرد او را پس فرومانده يافتش در جواب .