فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٩
اعتياض
گياه زمين . و طپانچه زدن . و به حركت آمدن امواج .
اعتلاص
اعتلاص
(
e'tel s
) م . ع . علصة گرفتن يعنى چيز مايل به قلت .
اعتلاط
اعتلاط
(
e'tel t
) م . ع . پيكار نمودن و فتنه انگيختن يق عتلط و به .
اعتلاف
اعتلاف
(
e'tel f
) م . ع . علف خوردن ستور .
اعتلاق
اعتلاق
(
e'tel q
) م . ع . عاشق شدن .
يق اعتلق فلان امرأة .
اعتلال
اعتلال
(
e'tel l
) م . ع . مشغول داشتن بكارى . و بازداشتن كسى را از كارى . و بيمار گرديدن . و عارض و چيزى نو پيش آمدن كسى را . و گناه و بهانه جستن بر كسى .
اعتلال
اعتلال
(
e'tel l
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بيمارى و عليلى و علت .
اعتلام
اعتلام
(
e'tel m
) م . ع . دانستن چيزى را . و جارى شدن آب .
اعتلان
اعتلان
(
e'tel n
) م . ع . آشكارا شدن .
اعتماد
اعتماد
(
e'tem d
) م . ع . برگزيدن . و اختيار كردن . و آهنگ نمودن .
اعتماد
اعتماد
(
e'tem d
) م . ع . بشب سير كردن گرفتن . يق اعتمد ليلة . و اعتمدت عليه : تكيه كردم بر وى . و اعتمدت عليه فى كذا : سپردم . و گذاشتم بر وى .
و اعتبار كردم .
اعتماد
اعتماد
(
e'tem d
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تكيه و پشت‌گرمى و استظهار و وثوق و نمشته و اعتقاد و اعتبار و اطمينان . و سپردن چيزى را به كسى از روى صداقت و راستى .
و اعتماد كردن ف ل . : تكيه كردن .
اعتمادا
اعتمادا
(
e'tem dan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور اعتماد و بطور وثوق .
اعتمادنامه
اعتمادنامه
(
e'tem d - n me
) ا . پ .
اعتبارنامه .
اعتمار
اعتمار
(
e'tem r
) م . ع . عمامه و جز آن بر سر بستن . و عمره آوردن . و زيارت كردن . و آهنگ كردن .
اعتماط
اعتماط
(
e'tem t
) م . ع . در آبروى كسى رخنه كردن و عيب‌ناك نمودن .
اعتماق
اعتماق
(
e'tem q
) م . ع . مغاك كردن .
اعتمال
اعتمال
(
e'tem l
) م . ع . به كار داشتن خود را . و اضطراب كردن در عمل . و پيوسته بودن بر كارى . و به كار آوردن . و آبادان كردن زمين را . مر . استعمال .
اعتمام
اعتمام
(
e'tem m
) م . ع . عمامه بستن .
و كف برآوردن شير . و به تمام رسيدن گياه .
و بالا كشيدن كودك رسيده . و بالا بر آمدن موج .
اعتميد
اعتميد
(
e'temid
) ا . پ . - مأخوذ از اعتماد تازى - تكيه كردن بر پشت . و وثوق و اطمينان .
اعتنا
اعتنا
(
e'ten
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اهتمام و فكر و انديشه در كارى . و اعتنا كردن ف ل . : اهتمام كردن . و بىاعتنائى كردن : بدون فكر و انديشه كارى كردن . و بىاهتمامى نمودن .
اعتناء
اعتناء
(
e'ten '
) م . ع . رنج ديدن به جهت كسى . و تيمار داشتن . و فرود آمدن كارهاى چند بر كسى .
اعتناز
اعتناز
(
e'ten z
) م . ع . بيك‌سو شدن و كناره گزيدن . و دور شدن از جائى به جائى .
اعتناس
اعتناس
(
e'ten s
) م . ع . بسيار گرديدن موى دنب شتر ماده و دراز شدن آن .
اعتناش
اعتناش
(
e'ten c
) م . ع . دست در گردن يكديگر انداختن در جنگ . و ستم كردن بر كسى . و بقهر و باطل گرفتن از كسى .
اعتناف
اعتناف
(
e'ten f
) م . ع . كراهت داشتن چيزى را . و بدرشتى فراگرفتن كار را .
و شروع نمودن . و نادانستن كارى را . و يا نادانسته آمدن آن را . و ناخوش داشتن طعام و جاى را . و ناموافق آمدن زمين . و از جائى به جائى برگرديدن . و چرانيدن ستور گياه نارسيده را .
اعتناف
اعتناف
(
e'ten f
) ا . ع . كراهت .
اعتناق
اعتناق
(
e'ten q
) م . ع . دست به گردن يكديگر زدن در جنگ و جز آن .
اعتناك
اعتناك
(
e'ten k
) م . ع . در ريگ بسته و سخت درآمدن شتر چندان كه بيرون آمدن از آن دشوار گردد .
اعتنان
اعتنان
(
e'ten n
) م . ع . پيش گرفتن .
و پيش آمدن چيزى را . و اعتن ما عندهم : مطلع شد بر آنچه نزد ايشان بود .
اعتواء
اعتواء
(
e'tev '
) م . ع . دهن كژ نموده بانگ كردن سگ يا آواز زشت و بلند برآوردن آن . و خم دادن چيزى را .
اعتوار
اعتوار
(
e'tev r
) م . ع . بنوبت همديگر گرفتن چيزى را . و دست بدست گردانيدن .
اعتواك
اعتواك
(
e'tev k
) م . ع . انبوهى نمودن .
اعتوال
اعتوال
(
e'tev l
) م . ع . گريستن .
اعتوان
اعتوان
(
e'tev n
) م . ع . يكديگر را يارى دادن .
اعتوبة
اعتوبة
(
o'tubat
) ا . ع . آنچه بدان عتاب كنند يق بينهم اعتوبة يتعاتبون بها .
اعتهاد
اعتهاد
(
e'teh d
) م . ع . تيمار داشتن و با كسى از سر نو پيمان نمودن .
اعتياد
اعتياد
(
e'ti d
) م . ع . عادت كردن .
و پياپى آمدن چيزى .
اعتياد
اعتياد
(
e'ti d
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - عادت به چيزى و خوگرفتگى بدان .
اعتياص
اعتياص
(
e'ti s
) م . ع . دشوار گرديدن بر شخص كارى . و در پيمان شدن . و بار ناگرفتن ميش و ماده شتر و جز آن .
اعتياض
اعتياض
(
e'ti z
) م . ع . بعوض خواستن