فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٥
اعتبار
اعاظم
اعاظم
(
a zem
) ع . ج اعظم (
a'zam
) .
اعاظم
اعاظم
(
a zem
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - مردمان بزرگ و بزرگوار و كلان و مشهور و معروف و نامدار . و مردمان بزرگتر . و اعاظم سلاطين جهان :
بزرگترين پادشاهان جهان .
اعافة
اعافة
(
e fat
) م . ع . خداوند شتران عيوف شدن .
اعالة
اعالة
(
e lat
) م . ع . چون واوى باشد افزودن درجات فريضه و بر آوردن سهام فرايض را . و نفقه و قوت دادن . و عيال دادن . و كافى گشتن آنها را . و حريص گشتن .
و چون يائى بود صاحب عيال بسيار شدن .
و حريص شدن .
اعالى
اعالى
(
a li
) ع . ج اعلى .
اعالى
اعالى
(
a li
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - جاهاى بلند . و مردمان بلندقدر .
اعامة
اعامة
(
e mat
) م . ع . بىشير گردانيدن .
و بىشير شدن ( لازم و متعدى ) يق اعامه الله فاعام هو . و كم شير شدن قوم .
اعانة
اعانة
(
e nat
) م . ع . چون واوى باشد يارى دادن . و چون يائى باشد نزديك شتر آمدن براى اعانت . و به چشمه رسانيدن آب را .
اعانت
اعانت
(
e nat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ياريگرى و استعانت و مدد و هرزيد و نصرت و يارى و امداد و كمك . و شفقت و مهربانى . و دستگيرى . و حمايت .
اعانه
اعانه
(
e ne
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - وجه نقدى كه براى كمك و مدد خرج به كسى مىدهند و آن را وجه اعانه نيز گويند .
اعاور
اعاور
(
a ver
) ج اعور .
اعاهة
اعاهة
(
e hat
) م . ع . خداوند ستور و كشت آفت رسيده گرديدن .
اعب
اعب
(
aabb
) ص . ع . مرد نيازمند و درشت بينى .
اعباء
اعباء
(
a'b '
) ع . ج عبء و عبء .
اعباد
اعباد
(
e'b d
) م . ع . بنده گرفتن . و كسى را بندهء كسى گردانيدن . و زدن كسى را .
و فراهم آمدن مردم و مجتمع شدن . و فروماندن در راه از جهت مانده گرديدن راحله و يا هلاك شدن آن يق اعبد به ( مجهولا ) .
اعبار
اعبار
(
e'b r
) م . ع . يك سال فريز ناكرده ماندن گوسفند .
اعباس
اعباس
(
e'b s
) م . ع . عبسناك شدن ستور .
اعباش
اعباش
(
e'b c
) م . ع . ختنه كردن كودك را .
و اصلاح نمودن .
اعباط
اعباط
(
e'b t
) م . ع . رسيدن مرگ در جوانى و در حال صحت كسى را يق اعبطه الموت .
اعبال
اعبال
(
a'b l
) ع . ج عبل (
abal
) .
اعبال
اعبال
(
e'b l
) م . ع . درشت شدن . و سپيد گرديدن . و فروافتادن برگ درخت . و برآمدن و سخت گرديدن آن - از لغات اضداد است - .
اعبان
اعبان
(
e'b n
) م . ع . شير بزرگ جثه را گرفتن و اختيار كردن .
اعبد
اعبد
(
a'bad
) ا خ . ع . نام مردى .
اعبد
اعبد
(
a'bod
) ع . ج عبد (
abd
) .
اعبل
اعبل
(
a'bal
) ا . ع . كوه سپيد سنگ . و يا سنگ سپيد . و يا سنگ نيك سخت و ستبر كه سرخ و سپيد و سياه باشد . و رسن سخت تافته و ستبر .
اعبنقاء
اعبنقاء
(
e'benq '
) م . ع . اعبنقى الرجل اعبنقاء : بلاى سختى شد آن مرد .
و بدخوى گرديد آن مرد .
اعبئة
اعبئة
(
a'beat
) ع . ج عباء .
اعتاء
اعتاء
(
a't '
) ع . ج عتى (
atiy
) .
اعتاب
اعتاب
(
e't b
) م . ع . رضا دادن . و بازگشتن بسوى مسرت كسى از اسائت . و خشنود كردن و اعتبى فلان : اى عاد الى مسرتى راجعا عن الاساءة .
اعتاد
اعتاد
(
e't d
) م . ع . آماده كردن قوله تعالى وَ أَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَأً .
اعتاق
اعتاق
(
e't q
) م . ع . آزاد نمودن . و درگذرانيدن اسب را در دوانيدن . و كندن چاه سرگرد ناگرفته را . و برآوردن آن را يق اعتق قليبه . و نيكو گردانيدن . و اصلاح كردن مال را . و گرد گرفتن جاى را پس ملك او شدن .
اعتام
اعتام
(
e't m
) م . ع . بازداشتن از كارى كه در آمده باشد در آن . و گذشتن پاره‌اى از شب . و درنگ نمودن در مهمانى كسى . و در شبانگاه دوشيدن شتر ماده را . و درنگ كردن در كارى . و شدن به جائى در وقت نماز خفتن .
و آمدن در آن‌وقت . و يا بازگشتن در وقت عتمة .
اعتان
اعتان
(
e't n
) م . ع . سخت تقاضا كردن بر قرض‌دار خود و اذيت كردن آن يق اعتن على غريمه .
اعتباء
اعتباء
(
e'teb '
) م . ع . درآكندن .
اعتباد
اعتباد
(
e'teb d
) م . ع . بنده كردن . و به بندگى گرفتن .
اعتبار
اعتبار
(
e'teb r
) م . ع . شگفت نمودن .
و پند گرفتن . و يكى را به ديگرى قياس كردن يق اعتبر الصاحب بالصاحب .
اعتبار
اعتبار
(
e'teb r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قول و اعتماد . و راستى و درستى . و تدين .
و آبرو . و احترام . و بزرگى . و پادارى .
و قدر و پايه و منزلت . و مردانگى . و بزرگ منشى . و عبرت . و اعتبار داشتن ف م . :
اعتماد داشتن . و اعتبار گرفتن : عبرت گرفتن . و از اعتبار افتادن : بىپا شدن و بىآبرو شدن . و از اعتبار انداختن ف م . : بىآبرو كردن . و مال رايجى را نارايج و كساد كردن . و به عين اعتبار نگريستن :