فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٣
اظلاف
و افزون‌تر . ج : اطاول . و بعير اطول :
شتر كه لفج برين آن دراز بود . و و بنو الاطول ج ا خ . : نام بطنى است از عرب .
اطوم
اطوم
(
atum
) ا . ع . سنگ پشت دريائى ستبر پوست . و نوعى از ماهى ستبر پوست .
و كمان سخت كه زه آن متصل بقبضه باشد .
و خارپشت . و گاو . و صدف .
اطوم
اطوم
(
otum
) ع . ج اطم .
اطهار
اطهار
(
eth r
) م . ع . زيرك و رسا گرديدن در پيشه و كار .
اطهار
اطهار
(
ath r
) ج ا . ع . ايام پاكى زن از حيض . و ج طهر (
tohr
) و طاهر .
اطهاف
اطهاف
(
eth f
) م . ع . نيك روئيدن گياه صليان . و دادن كسى را پاره‌اى از مال . و سهل و آسان كردن سخن و واضح و پيدا گفتن .
و فروهشته شدن مشك . و نرم گرديدن . و به لغت يمن كاشتن طهف را .
اطهر
اطهر
(
athar
) ص . ع . پاك‌تر و پاكيزه‌تر .
اطهر
اطهر
(
ettehor
) م . ع . پاك شدن . و غسل آوردن زن از خون و جز آن . و پرهيز كردن از گناه و از هر زشتى - و گويند اصل اين مصدر تطهر (
tatahhor
) بوده تا را بطا بدل نموده ادغام كردند و همزه را در اول جهت امكان تنطق درآوردند .
اطياب
اطياب
(
aty b
) ع . ج طيب (
tib
) .
اطيار
اطيار
(
aty r
) ع . ج طير (
tayr
) و ج ج طائر .
اطياف
اطياف
(
etti f
) م . ع . پليدى انداختن .
و بحاجتگاه شدن .
اطيب
اطيب
(
atyab
) ص . ع . خوش‌بوىتر .
و حلال‌تر . و ما اطيبه : چه پاكيزه و خوش است آن .
اطيبان
اطيبان
(
atyab ne
) ا . بصيغهء تثنيه ع .
اكل و جماع . و يا دهن و فرج . و يا پيه و جوانى .
اطير
اطير
(
atir
) ا . ع . گناه و اخذنى باطير غيرى : گرفت مرا به گناه ديگرى .
و تنگى . و كلام . و شر و بدى كه از دور آيد .
اطيرق
اطيرق
(
otayraq
) ا . ع . يك قسم نخلى حجازى .
اطيش
اطيش
(
atyac
) ا . ع . مرغى .
اطيط
اطيط
(
atit
) ا . ع . گرسنگى . و آواز پالان شتر از گرانى بار . و آواز شكم تهى از گرسنگى . و ا خ . نام كوهى .
اطيط
اطيط
(
atit
) م . ع . اط الرحل و نحوه اطيطا ( از باب ضرب ) : آواز كرد پالان و جز آن . و اط الابل : ناليدند شتران از ماندگى و از جدائى بچه و از ناتوانى و لاغرى .
و لا آتيك ما اطت الابل : نخواهم آمد ترا گاهى كه شتر ناله كند . و اطت له رحمى : مهربان شد و جنبيد براى او قرابت زهدانى من .
اطيط
اطيط
(
otayt
) ا . ع . از اعلام است .
اطيمة
اطيمة
(
atimat
) ا . ع . جاى آتش افروختن ج : اطائم .
اطيوط
اطيوط
(
atyut
) ا . پ . يك قسم جوز هندى و بندق هندى .
اظأر
اظأر
(
ez ' r
) م . ع . دايه گرفتن .
اظار المراة : بدايگى گرفت آن زن را .
اظآر
اظآر
(
ezze r
) م . ع . دايگى كردن .
و مهربان گرديدن .
اظافير
اظافير
(
az fir
) ع . ج طفر (
zofr
) و (
zofor
) (
zefr
) و اظفور .
اظاليف
اظاليف
(
az lif
) ع . ج اظلوفة .
اظانين
اظانين
(
az nin
) ع . ج ظنّ .
اظبى
اظبى
(
azbi
) ع . ج ظبة (
zobat
) و ظبى (
zaby
) .
اظراب
اظراب
(
azr b
) ج ا . ع . چهار دندان پس نواجذ . يا بيخ دندان و بن آن .
اظرار
اظرار
(
ezr r
) م . ع . رفتن بر سنگ .
اظراف
اظراف
(
ezr f
) م . ع . پدر فرزندان زيرك شدن . و ظرف ساختن براى كسى .
اظرة
اظرة
(
azerrat
) ع . ج ظرير .
اظرف
اظرف
(
azraf
) ص . ع . زيرك‌تر . و ماهرتر .
اظرور
اظرور
(
ozrur
) ا . ع . سنگ . و يا سنگ گرد تيز اطراف .
اظريراء
اظريراء
(
ezrir '
) م . ع . نفخ كردن شكم و امتلاء زده شدن . و غالب آمدن پيه بر دل .
اظطآر
اظطآر
(
ezte r
) م . ع . دايه گرفتن جهت بچهء خود .
اظطلام
اظطلام
(
eztel m
) م . ع . ستم كشيدن و احتمال كردن .
اظعان
اظعان
(
az ' n
) ع . ج ظعينة (
zainat
) .
اظعان
اظعان
(
ez ' n
) م . ع . راندن . و بردن .
و كوچ كنانيدن .
اظعان
اظعان
(
ezze n
) م . ع . سوار گرديدن زن هوده را .
اظفار
اظفار
(
azf r
) ا . ع . نوعى از بوى خوش بر شكل ناخن بركنده . الحديث عليها عقد من جزع اظفار : اريد به العطر المذكور .
و ج ظفر (
zofr
) و (
zofor
) و (
zefr
) . و نيز اظفار ج ا : ستارهاى مقدم نسر . و كنه‌هاى بزرگ .
اظفار
اظفار
(
ezf r
) م . ع . ناخن فروبردن به چيزى . و پيروزى دادن كسى را .
اظفار
اظفار
(
ezzef r
) م . ع . بمراد رسيدن و پيروز شدن . و سر گرفتن چرغ را . و چنگال زدن . و درآويختن ناخن خود را .
اظفر
اظفر
(
azfar
) ص . ع . رجل اظفر :
مرد دراز ناخن و پهن ناخن .
اظفر
اظفر
(
azfor
) ع . ج ظفر (
zofr
) .
اظفور
اظفور
(
ozfur
) ا . ع . ناخن . و ريزه هائى كه بر شاخ درخت انگور پيچيده گردد .
ج : اظافير .
اظل
اظل
(
azall
) ا . ع . شكم انگشت . و شكم سپل شتر . ج : ظلّ .
اظلاف
اظلاف
(
azl f
) ع . ج ظلف (
zelf
) .