فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٢
اضافة
و بهتر حفظكننده .
اصونة
اصونة
(
asvenat
) ع . ج صوان و صوان و صوان .
اصهاء
اصهاء
(
esh '
) م . ع . روغن ماليدن بچه را و در آفتاب گذاشتن آن را . و به درد آمدن صهوهء اسب .
اصهاب
اصهاب
(
esh 'b
) م . ع . بچهء سرخ سپيدى آميخته آوردن .
اصهار
اصهار
(
ash r
) ع . ج صهر (
sehr
) .
اصهار
اصهار
(
esh r
) م . ع . بدامادى پيوستن با كسى يق اصهر بفلان : يعنى داماد فلان شد . و پيوستن بمحرميت يا به نسبت .
اصهب
اصهب
(
ashab
) ص . ع . موى سرخ سپيدى آميخته . ج : صهب (
sohb
) .
اصهب
اصهب
(
ashab
) ا خ . ع . نام چشمه‌اى در بحرين . و اصهبيات در قول شاعر جمع آن .
وا . شير بيشه . و شتر سرخ سپيدى آميخته .
و روز سرد . ج : صهب (
sohb
) . و عين الاصهب : چشمه‌ايست ميان بصره و بحرين .
اصهبيات
اصهبيات
(
ashabiy t
) ع . ج اصهب (
ashab
) .
اصهرار
اصهرار
(
esher r
) م . ع . بهم نزديك شدن دو لشكر يق اصهر الجيش للجيش اذا دنى بعضهم من بعض .
اصهيباب
اصهيباب
(
eshib b
) م . ع . سرخ سپيد شدن .
اصهيرار
اصهيرار
(
eshir r
) م . ع . گداخته شدن .
و درخشيدن پشت آفتاب‌پرست از گرمى آفتاب .
اصياد
اصياد
(
asy d
) ع . ج صاد .
اصياف
اصياف
(
asy f
) ع . ج صيف (
sayf
) .
اصيان
اصيان
(
osiy n
) ع . - مأخوذ از اصيلان كه تصغير اصلان جمع اصيل باشد .
اصيبية
اصيبية
(
osaybiyat
) ج ا . ع . اطفال كوچك .
اصيد
اصيد
(
asyad
) ص . ع . كژ گردن . و گردن بلند دارنده از كبر . و شير . وا . پادشاه - بدان‌جهت كه التفات كم كند - و شير بيشه .
اصيد
اصيد
(
asid
) ا . ع . صحن خانه .
اصيداد
اصيداد
(
esyed d
) م . ع . گردن كج شدن .
اصيدة
اصيدة
(
asidat
) ا . ع . شتران خردسال .
و پيراهن كوچك . و پيراهن كوچك كه زير جامه پوشند . و حظيره .
اصير
اصير
(
asir
) ا . ع . موهاى نزديك بهم در پيچيده . و مژگان دراز و پر مو .
اصيص
اصيص
(
asis
) ا . ع . لرزنده . و بيم .
و آوند شكسته . و كوزه‌اى به شكل نصف سبو كه در آن رياحين كارند . و لگن و تغار و يا كاسهء بزرگ كه در آن بول كنند . و بناى استوار .
و نوعى از آوند دو گوشه كه در آن گل و لاى كشند .
اصيصة
اصيصة
(
asisat
) ا . ع . خانه‌هاى با هم نزديك . يق هم اصصية واحدة : ايشان مجتمع‌اند و يك جا مىباشند .
اصيل
اصيل
(
asil
) ص . ع . با اصل و نژاد . و هر چيز محكم و استوار يق مجد اصيل و خليفهء ثابت راى از سردارى . وا . اهلاك و مرگ . و آخر روز . و ا خ . شهرى در اندلس .
ج : اصل . و اصلان و آصال و اصائل .
اصيل
اصيل
(
asil
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - پاك‌نژاد و نيك نهاد و خوش‌ذات و داراى حسب و نسب و نجيب و داراى خاندان شريف .
اصيل
اصيل
(
osayl
) ا . ع . مصغر اصيل . و ا خ .
نام شخصى صحابى .
اصيلال
اصيلال (
osayl l
) و اصيلان
(
osayl n
) ا . ع . مصغر اصلان جمع اصيل .
اصيلة
اصيلة
(
asilat
) ا . ع . هلاك و موت . و اصل . و اخذه باصيلته : گرفت آن را با اصل آن يعنى همهء آن را گرفت . و جاءوا باصيلتهم يعنى همه‌شان آمدند .
اصيلع
اصيلع
(
osayle '
) ا . ع . - مصغر اصلع - نره . و مارى باريك گردن و گردسر . و ابو اصيلع : نره .
اض
اض
(
azz
) م . ع . نهايت مشقت دادن كار كسى را . و مضطر گردانيدن فقر كسى را بسوى كسى . و شكستن چيزى را . و ميل كردن شترمرغ ماده بسوى جاى بيضه نهادن خود ( و الفعل من نصر ) .
اض
اض
(
ezz
) ا . ع . اصل .
اضا
اضا (
azan
) و اضاء
(
ez '
) ع . ج اضاة .
اضاء
اضاء
(
ez '
) ا . ع . پاليز . و بيشه . و بيد هندى .
اضاءة
اضاءة
(
ez at
) م . ع . روشن شدن . و روشن كردن ( لازم و متعدى ) . و اضاء ببوله :
انداخت كميز را .
اضابير
اضابير
(
az bir
) ع . ج اضبارة و اضبارة .
اضاة
اضاة
(
az t
) ا . ع . استاد نگاه آب سيل و جز آن . ج : اضوات و اضيات و اضا و اضاء و اضون .
اضاحى
اضاحى
(
azahiy
) ع . ج اضحية (
ozhiyat
) .
اضاحيك
اضاحيك
(
az hik
) ع . ج اضحوكة .
اضاد
اضاد
(
ez d
) م . ع . مبتلاى زكام گردانيدن كسى را يق اضاده الله تعالى : بزكام مبتلا گرداند او را خداى تعالى .
اضاض
اضاض
(
ez z
) ا . ع . جاى پناه و بانگ كردن ماده شتر وقت درد زه ( و الفعل من نصر ) .
اضاعة
اضاعة
(
ez at
) م . ع . هويدا و آشكار گشتن . و بسيار گرديدن ضيعت شخص . و اضاع الشيى : مهمل و هيچ‌كاره كرد .
و هلاك گردانيد . و بىتيمار گذاشت آن چيز را .
اضافة
اضافة
(
ez fat
) م . ع . خمانيدن كسى را .
و ميل دادن به چيزى . و مهمان داشتن . و مضطر كردن كسى را بسوى كسى . و گريختن و پرهيز