فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٥
اصرم
آورده بود .
اصحن
اصحن
(
ashon
) ج . ج صحن (
sahn
) .
اصحيرار
اصحيرار
(
eshir r
) م . ع . خشك شدن گرفتن گياه .
اصحيمام
اصحيمام
(
eshim m
) م . ع . زرد شدن گياه . و نيك سبز گرديد آن - از لغات اضداد است - و با سياهى سبزى آن زردى آميخته شدن . و متغير شدن گياه زمين . و پشت دادن باران بوى . و خشك شدن گرفتن زراعت . و سرما زده شدن آن . و نيز اصحيمام :
زرد شدن .
اصخاد
اصخاد
(
esx d
) م . ع . درآمدن در گرما . و گرم كردن چلپاسه خود را در آفتاب .
اصخار
اصخار
(
esx r
) م . ع . در جاى سنگناك درآمدن .
اصخيتات
اصخيتات
(
esxit t
) م . ع . اصخات الجرح اصخيتاتا : فرونشست آماس آن زخم . و اصخات المريض : به شد آن بيمار .
اصد
اصد
(
esad
) ع . ج اصدة .
اصدء
اصدء
(
asda '
) ص . ع . كميت اصدء :
اسب نيك سرخ مايل بسياهى . و جدى اصدء : بزغالهء سرخ كه بسياهى زند .
اصداء
اصداء
(
esd '
) م . ع . مردن . و اصدى الجبل : آواز داد كوه .
اصداد
اصداد
(
esd d
) م . ع . باز داشتن كسى را از چيزى . و برگردانيدن يق اصده عن كذا . و اصد الجرح : ريمناك شد آن زخم .
اصدار
اصدار
(
esd r
) م . ع . بازگردانيدن .
اصداع
اصداع
(
essed '
) م . ع . متفرق و پريشان گشتن .
اصداغ
اصداغ
(
asd q
) ع . ج صدغ .
اصداف
اصداف
(
asd f
) ع . ج صدف .
اصداف
اصداف
(
esd f
) م . ع . برگردانيدن كسى را و ميل دادن .
اصداق
اصداق
(
esd q
) م . ع . دست پيمان ناميدن .
اصدة
اصدة
(
esdat
) ا . ع . جاى جمع شدن قوم . ج اصد .
اصدة
اصدة
(
osdat
) ا . ع . پيراهن كوچك . و يا پيراهن كوچك كه زير جامه پوشند . و شتران خردسال .
اصدح
اصدح
(
asdah
) ا . ع . شير بيشه .
اصدر
اصدر
(
asdar
) ص . ع . بزرگ سينه .
اصدران
اصدران
(
asdar ne
) ا . بصيغهء تثنيه . ع دو رگ زير صدغين . و جاء يضرب اصدريه : آمد در حالى كه فارغ بود .
اصدغان
اصدغان
(
asdaq ne
) . بصيغهء تثنيه .
ع . نام دو رگ در زير دو صدغ .
اصدف
اصدف
(
asdaf
) ص . ع . فرس اصدف :
اسبى كه رانها را نزديك و سمها را دور دور نهد و در هر دو بند دست وى اندك پيچيدگى بود .
و سم آن بجانب راست ميل كند .
اصدق
اصدق
(
asdaq
) ص . ع . راستگوتر . و راست‌تر .
اصدقا
اصدقا
(
asdeq
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - مردمان صديق و راستگو .
اصدقاء
اصدقاء
(
asdeq '
) ع . ج صديق .
اصدم
اصدم
(
asdam
) ص . ع . بركنده‌تر .
اصر
اصر
(
asr
) م . ع . شكستن . و مايل كردن .
و بازداشتن . و حبس كردن . و اصار ساختن براى خانه ( و الفعل من ضرب ) .
اصر
اصر
(
asr
) و (
esr
) و (
osr
) ا . ع .
پيمان . و بار . و گناه . ج : آصار و اصران .
اصر
اصر
(
esr
) ا . ع . آصرة يعنى آنچه مايل گرداند شخص را به چيزى . و قسم كه بطلاق زن و يا بآزادى بنده و يا به نذر خدا خورده شود .
و سوراخ گوش . ج : آصار و اصران .
اصر
اصر
(
osor
) ع . ج اصار .
اصراء
اصراء
(
esr '
) م . ع . خريدن و يا فروختن مصراة را .
اصراب
اصراب
(
esr b
) م . ع . اصرب اليه مالا : داد به او مال را . و نيز اصراب :
شير ترش خورانيدن كسى را .
اصراح
اصراح
(
esr h
) م . ع . پيدا و آشكار كردن .
اصرار
اصرار
(
esr r
) م . ع . اصر السنبل :
آمادهء برآمدن گرديد آن خوشه . و اصر فلان :
دور رفت فلان و شتافت . و اصر على الامر :
عزيمت نمود بر آن كار و ثبات و دوام ورزيد .
و اصر الفرس باذنه : راست كرد اسب گوش را تا بشنود .
اصرار
اصرار
(
esr r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ابرام . و ايستادگى و پايدارى و ثبات . و لجاجت .
و اصرار كردن ف ل . : ثبات و دوام ورزيدن . و ايستادگى كردن در كارى . و نيز اصرار كردن : لجاجت كردن و ايستادگى نمودن .
و اصرار داشتن : ثبات داشتن . و لجاجت داشتن و مصر بودن .
اصراف
اصراف
(
esr f
) م . ع . حركت روى را در شعر مختلف آوردن يعنى يك قافيه برفع و ديگرى بجر و يا يكى برفع و ديگرى بنصب يق اصرف شعره .
اصرام
اصرام
(
asr m
) ع . ج صرم و صريم .
اصرام
اصرام
(
esr m
) م . ع . بوقت درو رسيدن خرمابن . و محتاج و صاحب عيال بسيار گرديدن شخص . و صاحب گلهء شتران شدن .
اصران
اصران
(
esr n
) ع . ج اصرو اصر و اصر .
اصرة
اصرة
(
aserrat
) ع . ج صرار و صرار .
اصرع
اصرع
(
asro '
) ع . ج صرع و صرع .
اصرم
اصرم
(
asram
) ص . ع . مرد محتاج بسيار عيال . و ا خ . نام چند نفر صحابى .