فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٩
اشمال
پاى . رنجيد
اشكل
اشكل
(
eckel
) ا . پ . اسبى كه دست راست و پاى چپ او سفيد باشد . و مكر و حيله و تزوير و فريب .
اشكلة
اشكلة
(
ackalat
) ا . ع . التباس و حاجت .
و شبه و مشابهت يق فيه اشكلة من ابيه :
اى شبه : در وى مشابهتى از پدر مىباشد . و واحد اشكل يعنى يك كنار كوهى .
اشكم
اشكم
(
eckam
) ا . پ . شكم و بطن .
اشكمبه
اشكمبه (
eckambe
) و اشكنبه
(
eckanbe
) ا . پ . مر . شكنبه .
اشكنج
اشكنج
(
eckonj
) ا . پ . نشكنج و گرفتگى با نوك دو انگشت موضعى از بدن را .
اشكنج
اشكنج
(
ackanj
) ا . پ . چين و شكن و تاب .
اشكنجه
اشكنجه
(
eckanje
) ا . پ . مر . شكنجه .
اشكندن
اشكندن
(
eckandan
) ف م . پ .
شكستن .
اشكنه
اشكنه
(
eckene
) ا . پ . نان خورشى كه از آرد و پياز و روغن سازند و در آن تخم مرغ شكنند . و چين و شكن اندام . و نوائى از موسيقى .
اشكو
اشكو
(
acku
) ا . پ . سقف خانه . و هر طبقه و مرتبه‌اى از پوشش خانه .
اشكو
اشكو
(
ecku
) ا . پ . اشكو و آشكوب .
اشكوب
اشكوب
(
ackub
) ا . پ . مر . اشكو .
اشكوب
اشكوب
(
ockub
) ا . پ . آرنج و مرفق .
و دست .
اشكوخ
اشكوخ
(
eckowx
) ا . پ . لغزش و سهو و خطا .
اشكوخيدن
اشكوخيدن
(
eckowxidan
) ف . ل . پ .
لغزيدن . و بسر در آمدن و افتادن و پاى از پيش در رفتن و به زمين خوردن . و سهو و خطا كردن .
اشكوفه
اشكوفه
(
ockufe
) ا . پ . شكوفه و آن گلى است در درخت ميوه كه پيش از درآمدن برگ مىشكفد و بن گل وى ميوه مىگردد . و اگر پس از درآمدن برگ درآيد آن را گل مىكويند مانند گل انار و گل به و در طايفهء مركبات بهار مىنامند مانند بهار نارنج و بهار ليمو . و نيز اشكوفه قى و استفراغ را گويند .
اشكوه
اشكوه
(
ockowh
) ا . پ . شأن و شوكت و عظمت و شكوه .
اشكوهه
اشكوهه (
ockuhe
) و اشكهه
(
ockohe
) ا . پ . آروغ و فواق .
اشكيل
اشكيل
(
eckil
) ا . پ . اشكل و مكر و حيله و فريب و تزوير .
اشكيل
اشكيل
(
eckil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سختى و دشوارى و اشكال .
اشكيل چشم
اشكيل چشم
(
eckil - cacm
) ا . پ .
عوسج و آن داروئى بود كه عصبر برگ وى را در چشم مىكنند .
اشكيوان
اشكيوان
(
eckeyv n
) ا خ . پ .
نام موضعى .
اشكيود
اشكيود
(
ackyud
) ص . پ . مركب و مختلط و ممزوج - ضد مفرد - و كامود .
اشگرف
اشگرف
(
acgarf
) ا . پ . شگرف و نيكو و خوش‌آيند .
اشگرف
اشگرف
(
ecgarf
) ص . پ . ستبر و گنده و بزرگ . وا . شأن و شوكت و عظمت .
اشگفت
اشگفت
(
ecgoft
) ص . پ . شكفته شده .
اشگنش
اشگنش
(
acganec
) و (
ecganec
) ا . پ .
ديوار عمارت . و عمارت و بنا .
اشگونه
اشگونه
(
ocgune
) ا . پ . واژگونه و آشگونه .
اشل
اشل
(
acl
) ا . ع . يك نوع گز و ذرعى كه در بصره معمول است .
اشل
اشل
(
acall
) ص . ع . رجل اشل :
مرد تباه دست .
اشلاء
اشلاء
(
acl '
) ع . ج شاو (
celv
) .
اشلاء
اشلاء
(
ecl '
) م . ع . اشلى دابته اشلاء : توبره نمود ستور خود را تا بيايد و انس گيرد . و اشلى الناقة : خواند ماده شتر را براى دوشيدن . و اشلى الكلب : خواند سگ را تا برآغالاند بر صيد .
اشلال
اشلال
(
ecl l
) م . ع . اشل يده اشلالا : تباه كرد دست او را . و اشلت يده ( مجهولا ) : خشك گرديد دست او و تباه شد .
اشلة
اشلة
(
acellat
) ع . ج شليل (
calil
) .
اشم
اشم
(
acam
) م . ع . اشم بى على فلان اشما ( از باب سمع ) : دردناك شدم بر فلان .
اشم
اشم
(
acamm
) ص . ع . مرد بلند بينى .
و مهتر صاحب ننگ . و دوش بلند سر استخوان .
و جبل اشم : كوه بلند . ج : شمّ .
اشمات
اشمات
(
ecm t
) م . ع . شاد گردانيدن يق اشمته الله به : شاد گرداند او را خداى بغم دشمن .
اشمار
اشمار
(
ecm r
) م . ع . بستن همهء پستان ماده شتر را . و شتابانيدن ماده شتر را . و آبستن گردانيدن شتر نر شتر ماده را . و در نور ديدن يق اشمره بالسيف اى ادرجه .
اشماس
اشماس
(
ecm s
) م . ع . آفتاب‌ناك شدن روز .
اشماط
اشماط
(
acm t
) ا . ع . ادويه‌اى كه در گوارائى غذاها به كار مىبرند .
اشماط
اشماط
(
ecm t
) م . ع . دو موى شدن مرد يق اشمط الرجل . و اشمطه به :
يعنى درآميخت او را به آن .
اشماع
اشماع
(
ecm '
) م . ع . نور گسترانيدن چراغ يق اشمع السراج .
اشمال
اشمال
(
acm l
) ع . ج شمل (
camal
) .