فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٧
اشكاء
مر شغور .
اشغولة
اشغولة
(
ocqulat
) ا . ع . كار و بار و آنچه باز دارد كسى را .
اشغى
اشغى
(
acq
) ص . ع . رجل اشغى :
مردى كه دندانهاى وى ناهموار و دراز بود . ج :
شغو . (
coqv
) .
اشفا
اشفا
(
ecf
) ا . ع . درفش كفشگران . و سوزان كلان - مؤنث است .
اشفاء
اشفاء
(
acf '
) ع . ج شفا .
اشفاء
اشفاء
(
ecf '
) م . ع . مشرف شدن بر چيزى يق اشفى المريض على الموت - و لا يستعمل الا فى الشر . و اشفى الشيى اياه :
داد او را آن چيز كه طلب شفا كند از آن . و اشفى الله له عسلا : قرار داد خدا عسل را از براى او شفا . و اشفاه : تندرستى خواست براى او . و تندرستى داد او را .
اشفار
اشفار
(
acf r
) ع . ج شفر (
cofr
) و (
cafar
) .
اشفاف
اشفاف
(
ecf f
) م . ع . بعضى را بر بعضى گزيدن . و فزونى نهادن . و كم نمودن و زياده .
كردن - از اضداد است .
اشفاق
اشفاق
(
acf q
) ع . ج شفق (
cafaq
) .
اشفاق
اشفاق
(
ecf q
) م . ع . اشفقت من كذا اشفاقا : نرسيدم از آن . و اشفقت على الصغير : مهربانى كردم بر آن كودك و امر وى را اصلاح نمودم . و نيز اشفاق : كم كردن .
اشفاق
اشفاق
(
ecf q
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شفقت و مهربانى . و غمخوارى و ملاطفت .
اشفترار
اشفترار
(
ecfetr r
) م . ع . پراكنده شدن .
و شكسته شدن چوب . و پريشان گرديدن چيزى . و فراخ شدن شعلهء چراغ .
اشفترار
اشفترار
(
ecfetr r
) ا . ع . پراكندگى .
اشفع
اشفع
(
acfa '
) ص . ع . رجل اشفع :
مرد دراز بالا .
اشفند
اشفند
(
acfand
) ا خ . پ . بلوكى از بلوكات نيشابور .
اشفى
اشفى
(
acf
) ص . ع . شافىتر . و مقتدرتر و تواناتر . و مؤثرتر . و حاذق‌تر در طبابت .
و مردى كه لبهاى خود را روى هم نگذارد .
اشفى
اشفى
(
acf
) ا . ع . درفش كفشگران .
و سوزن كلان . ج : اشافى .
اشفياء
اشفياء
(
acfi '
) ا خ . ع . نام پشته‌اى .
اشفية
اشفية
(
acfiat
) ع . ج شفاء .
اشق
اشق
(
ocaq
) ا . پ . اشه كه اشترك نيز نامند عبارت از يك قسم صمغ سفرى است از محصولات ايران و از يكى از نباتات طايفهء چترى عمل مىآيد .
اشق
اشق
(
occaq
) ا . ع . مر . اشق .
اشق
اشق
(
acaqq
) ص . ع . دشوارتر و سخت‌تر .
و اسبى كه در دويدن چپار است رود . و اسب گشاده دست و پا . و اسب دراز . و مردى كه ما بين فروج آن دورى بود . ج : شقّ .
اشق
اشق
(
acaqq
) ا خ . ع . نام موضعى .
اشقاء
اشقاء
(
ecq '
) م . ع . اشقى اشقاء : شانه كرد . و اشقاه الله : بدبخت كرد او را خداى .
اشقاء
اشقاء
(
aceqq '
) ع . ج شقيق (
caqiq
) .
اشقاح
اشقاح
(
acq h
) ا . ع . اشقاح الكلاب :
كون سگان يا كنج دهان آنها .
اشقاح
اشقاح
(
ecq h
) م . ع : اشقح اشقاحا :
دور رفت . و دور كرد . و اشقح البسر :
سرخ شد غورهء خرما و رنگ گرفت . و اشقح النخل : صاحب غورهء زرد و سرخ شد خرما بن .
اشقاذ
اشقاذ
(
ecq z
) م . ع . راندن و دور كردن يق اشقذته فشقذ : راندم او را پس دور شد .
اشقاقل
اشقاقل
(
acq qol
) ا . ع . ريشهء درخت هندى .
اشقاقل
اشقاقل
(
ecq qel
) ا . پ . گزر برى كه بيخى است پر گره و بالزوجت و اندك شيرين و پروردهء آن مستعمل و شقاقل نيز گويند .
اشقان
اشقان
(
ecq n
) م . ع . اشقن ماله :
كم گرديد مال او را . و نيز اشقان : كم كردن .
و كم دادن يق اشقن العطية اى قللها .
اشقاه
اشقاه
(
ecq h
) م . ع . رنگ گرفتن غورهء خرما و منه نهى عن بيع التمر حتى يشقه .
اشقح
اشقح
(
acqah
) ص . ع . سرخ سپيد .
اشقر
اشقر
(
acqar
) ص . ع . اسب سرخ فش و دم . و مرد سپيد سرخ . و آن كه سپيدى او را سرخى غالب باشد . و خون بسته . و ا خ .
لقب سنقر ملك دمشق . و بعير اشقر ص . :
شتر سخت سرخ موى .
اشقر
اشقر
(
acqar
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - اسب سرخ‌گون .
اشقر
اشقر
(
acqar
) ا خ . پ . نام اسب بهرام گور .
اشقرار
اشقرار
(
ecqer r
) م . ع . سرخ سپيد شدن .
اشقرديون
اشقرديون
(
acqardiun
) ا . پ . مأخوذ از اسكورديون يونانى كه بمعنى سير صحرائى و موسير باشد .
اشقره
اشقره
(
acqare
) ا . پ . هيزم نيم‌سوخته .
و زغال افروختهء خاموش كرده .
اشقياء
اشقياء
(
acqi '
) ع . ج شقى (
caqiy
) .
اشك
اشك
(
ack
) ا . پ . هر قطره عموما . و و قطرهء آب چشم خصوصا . و سالك راه خدا و پارسا و زاهد . و اشك تلخ : مى و شراب .
و اشك داورى : زارى و گريهء مظلوم در نزد حاكم . و اشك شيرين : گريه‌اى كه جهت آن شادى بود . و اشك داودى : گريهء بسيار . و اشك طرب : گريهء شادى . و اشك ميغ : قطرهء باران . و نيز اشك ا خ . : يكى از پادشاهان ايران كه سلسلهء وى را اشكانيان گويند .
اشك
اشك
(
acak
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - خر و حمار .
اشكاء
اشكاء
(
eck '
) م . ع . چون مهموز باشد شاخه برآوردن درخت يق اشكات الشجرة