فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٦
اشغور
السكين : شعيرة ساخت براى كارد . مر . شعيرة .
و اشعر الملك ( مجهولا ) : كشته شد ملك . و نيز اشعار : شعر گفتن . و مشهور كردن كسى را .
اشعار
اشعار
(
ec ' r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - آگاهى و اطلاع و اخبار . و اشعار كردن ف م . : آگاهى دادن و آگاه گردانيدن .
اشعاع
اشعاع
(
ec ' '
) م . ع . پراكنده انداختن شتر بول خود را يق اشع البعير بوله و اشع الزرع : خوشه برآورد آن كشت .
و اشع السنبل : پر شد دانه‌هاى آن خوشه .
و اشعت الشمس : نور گسترانيد آفتاب .
اشعال
اشعال
(
ec ' l
) م . ع اشعلت النار فاشتعلت : افروختم آتش را پس برافروخته شد . و اشعل ابله بقطران : درگرفت شتران خود را بقطران . و نيز اشعال : پراكنده كردن اسبان را در غارت و جز آن و نيك سيراب كردن . و آب چكيدن از مشك و جز آن از هر جاى و جاى خون برآمدن از زخم نيزه . و بسيار روان شدن اشك از چشم .
اشعان
اشعان
(
ec ' n
) م . ع . موى پيشانى دشمن خود را گرفتن يق اشعن عدوه .
اشعب
اشعب
(
ac'ab
) ا خ . ع اشعب بن حبير مولاى عبد الله بن زبير مردى طماع بود و عمر بسيار كرد چه در سال نهم از هجرت متولد شده و در سال يك‌صد و پنجاه و چهار وفات نمود . و در مثال گويند هو اطمع من اشعب و نيز گويند لا تكن اشعب فتتعب .
و نيز اشعب ا خ . : نام دهى در يمامه .
اشعب
اشعب
(
ac ' b
) ص . ع . تيس اشعب :
قچقار كه ميان دو شاخ آن بعد بسيار بود . ج :
شعب (
co'b
) .
اشعث
اشعث
(
ac'as
) ص . ع . مرد ژوليده موى .
ج : شعث (
co's
) . و اشعث الرأس : كسى كه موى سرش ژوليده بود . شعثاء مؤنث آن .
اشعث
اشعث
(
ac'as
) ا . ع . اسب پشت ناخاريده .
و گياه خشك بهمى . و وتد و ميخ چوبين .
و مسواك .
اشعث
اشعث
(
ac'as
) ا خ . ع . نام مردى . ج :
اشاعث و اشاعثة .
اشعثى
اشعثى
(
ac'asiy
) ص . ع . منسوب به اشعث .
اشعر
اشعر
(
ac'ar
) ا . ع . موى بسيار در اندام .
و موى گرداگرد سم ستور . و درازى موى گرداگرد فرج ماده شتر . و كرانهء فرج . و ثؤلول مانندى كه از سم گوسپند برآيد . و گوشتى كه زير ناخن رويد . ج : شعر (
co'r
) و اشاعر . و ا خ . لقب شخصى كه وقت زادن موى بر تن داشت و نام اين شخص عمرو بن حارثة و پدر قبيله‌ايست در يمن كه از آن قبيله است ابو موسى اشعرى . و نام كوهى .
اشعر
اشعر
(
ac'ar
) ص . ع . باشعورتر . و شاعرتر و كسى كه بهتر شعر گويد يقال هو اشعر منه .
و رجل اشعر : مردى كه در تن وى موهاى زياد و موهاى بلند باشد . و هو اشعر :
موهاى او بيشتر است . ج : شعر (
co'r
) . و ما رأيت قصيدة اشعر جمعاء منها : نديده‌ام قصيده‌اى نيكوتر و جيدتر از آن .
اشعرة
اشعرة
(
ac'erat
) ع . ج شعار .
اشعرى
اشعرى
(
ac'ariy
) ا و ص . ع . منسوب به طايفهء اشعر . ج : اشاعرة و اشعرون . يق جائتك الاشعرون .
اشعرى
اشعرى
(
ac'ariy
) ا خ . ع . يكى از حكماى بزرگ اسلام .
اشعل
اشعل
(
ac'al
) ص . ع . فرس اشعل :
اسبى كه در دم وى سپيدى بود .
اشعلال
اشعلال
(
ec'el l
) م . ع . پيدا شدن سپيدى در دم اسب و جز آن . و برپاى ساختن موى بر اندام .
اشعة
اشعة
(
ace'at
) ع . ج شعاع و شعّ .
اشعه
اشعه
(
ace'e
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - شعاعها و پرتوها . و روشنيها . و اشعهء خورشيد را زنك گويند .
اشعيا
اشعيا
(
ac'i
) ا خ . ع . پيغمبرى كه به زبان عبرى ايسياه گويند .
اشعيلال
اشعيلال
(
ec'il l
) م . ع . پيدا شدن سپيدى در دم اسب و جز آن . و برافراشته گرديدن موى يق اشعال رأسه اذا انتفش .
اشعينان
اشعينان
(
ec'in n
) م . ع . ژوليده و پريشان شدن موى يق اشعان شعره اشعينانا .
اشغاء
اشغاء
(
ecq '
) م . ع . در كار كسى خلاف مردمان كردن يق اشغوا به اى خالفوا الناس فى امره . و قطره قطره چكانيدن بول را .
اشغار
اشغار
(
acq r
) ا . پ . جانورى كه شغور نيز گويند .
اشغار
اشغار
(
ecq r
) م . ع . اشغر المنهل اشغارا : دور ماند آبخور از راه . و اشغرت الرفقة : تنها و جدا ماندند رفيقان از راه .
و اشغر الحساب عليه : پريشان و بسيار گرديد حساب بر وى . و نيز اشغار : برداشتن هر دو پاى زن را جهت گائيدن . و فراخ و بزرگ شدن جنگ .
اشغال
اشغال
(
acq l
) ع . ج شغل (
coql
) .
اشغال
اشغال
(
ecq l
) م . ع . در كار داشتن كسى را يق اشغله اشغالا .
اشغر
اشغر
(
acqar
) ص . ع . اسب سرخ فش و اشقر .
اشغر
اشغر
(
ocqor
) ا . پ . خارپشت بزرگ تيرانداز و شغور .
اشغل
اشغل
(
acqal
) ص . ع . در كارتر و مشغول‌تر . و ما اشغله : چه مشغول كرده است او را .
اشغور
اشغور
(
acqur
) و (
ocqur
) ا . پ .