فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣
اسنان
اسمهر الشوك : خشك و سخت گرديد خار .
اسمى
اسمى
(
esmi
) ص . پ . منسوب باسم .
اسمى
اسمى
(
esmiy
) ص . ع . منسوب باسم .
اسمية
اسمية
(
asmiat
) ع . ج سماء .
اسميت
اسميت
(
esmiyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حالت و چگونگى اسم .
اسميداد
اسميداد
(
esmid d
) م . ع . مر .
اسمداد .
اسميرار
اسميرار
(
esmir r
) م . ع . مر .
اسمرار .
اسمئلال
اسمئلال
(
esme'l l
) م . ع . اسمال الرجل اسمئلالا : لاغر و باريك شكم گرديد آن مرد . و اسمال الثوب : كهنه گرديد جامه .
اسن
اسن
(
asn
) م . پ . اسن له اسنا ( از باب ضرب و نصر ) : سپوخت سپس او را بدست و به پيش پاى راند او را .
اسن
اسن
(
asan
) ا . پ . جامهء واژگونه پوشيده شده . و كالك و خربزهء نارسيده .
اسن
اسن
(
asan
) م . ع . اسن الماء اسونا ( از باب ضرب و نصر و سمع ) : برگرديد آب از رنگ و مزه . و اسن الرجل اسنا ( از باب سمع ) : در چاه درآمد آن مرد و از بوى بد و عفن آن بيهوش گرديد .
اسن
اسن
(
asen
) ص . ع . آبى كه رنگ و مزهء آن برگشته باشد . و كسى كه از بوى بد و عفن چاه مدهوش گشته باشد .
اسن
اسن
(
oson
) ا . ع . خو و عادت . و طبيعت و سيرت و سرشت . و طريقهء معاش و گذران .
ج : آسان . و ا خ . نام وادى در يمن .
اسن
اسن
(
oson
) و (
esn
) و (
osonn
) ا .
ع . بقيهء پيه در ستور . و تاه نوار و رسن .
و سمنت الناقة على اسن قديم : فربه شد آن ماده شتر بر بقيهء پيهى كه داشت .
اسن
اسن
(
asann
) ص . ع . كلان سال‌تر . و بزرگ دندان .
اسن
اسن
(
asonn
) ع . ج سنّ .
اسناء
اسناء
(
esn '
) م . ع . اسناه اسناء :
بلند گردانيد آن را . و اسنى البرق : درآمد روشنى برق در خانه . و بر زمين افتاد . و يا در هوا رفت . و اسنى القوم : مدت يك سال آن گروه به جائى اقامت كردند .
اسناپوى
اسناپوى
(
esn puy
) ا خ . پ . نام عروس افراسياب .
اسنات
اسنات
(
esn t
) ا . ع . بقحط افتادن يق اسنت القوم اى اجدبوا .
اسناخ
اسناخ
(
asn x
) ع . ج سنخ (
senx
) .
اسناد
اسناد
(
asn d
) ا . ع . دامنهء كوه و نشيب و سرازيرى كوه . و ج سند (
sanad
) .
اسناد
اسناد
(
asn d
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حجت و سند . و شهادتنامه . و حكم و فرمان .
و دستك .
اسناد
اسناد
(
esn d
) م . ع . منسوب كردن حديث را به كسى . و برداشتن سخن را بگويندهء وى . و نسبت كردن چيزى را به چيزى . و اسند فى الجبل : برآمد بر كوه . و و اسنده فى الجبل : برداشت آن را در كوه . و اسنده اليه : تكيه داد آن را بر آن چيز .
اسناد
اسناد
(
esn d
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نسبت چيزى به كسى و يا به چيزى . و در اصطلاح زبان‌آموز اسناد فعل : عملى كه فاعل در مفعول مىكند . و اسناد دادن ف م . : چيزى را به كسى نسبت دادن . و اسناد كردن :
منسوب كردن چيزى را به كسى .
اسناط
اسناط
(
asn t
) ع . ج سناط و سناط .
اسناع
اسناع
(
asn '
) ع . ج سنع (
sen '
) .
اسناع
اسناع
(
esn '
) م . ع . اسنع اسناعا :
دردناك سنع گرديد . مر . سنع (
sen '
) . و دراز شد . و خوب و نيكو گرديد . و فرزندان خوب و نيكو آورد .
اسناف
اسناف
(
esn f
) م . ع . اسنف البعير اسنافا : سناف بست بر شتر . و سناف ساخت براى شتر ( مر . سناف ) . و اسنفت الناقة الابل : پيش شد آن ماده شتر شتران ديگر را . و اسنف الفرس : پيشى گرفت آن اسب مر سواران را . و اسنف البعير : پيش كرد آن شتر گردن خود را براى رفتن . و اسنفت الريح : سخت وزيد باد و بر انگيخت غبار را . و اسنف البرق و السحاب درخش و برق هر دو با هم ديده شدند . و اسنف امره : محكم ساخت كار خود را .
و منه المثل : عى بالاسناف : دربارهء شخصى گويند كه در كار خود سرگشته و سراسيمه بود .
اسناق
اسناق
(
esn q
) م . ع . اسنقه النعم اسناقا : پرورد او را نعمت و خوش عيش گشت .
اسنام
اسنام
(
asn m
) ج ا . ع . كوهانهاى شتر .
اسنام
اسنام
(
esn m
) م ع . اسنم اسناما :
بزرگ كوهان شد . و كذلك اسنم ( مجهولا ) .
و اسنم الكلاء البعير : بزرگ كوهان گردانيد گياه آن شتر را . و اسنم الدخان : بالا برآمد دود .
و اسنمت النار : بزرگ شد شعلهء آتش .
و نيز اسنام : گياه حليا و يا حميا رويانيدن زمين .
اسنام
اسنام
(
esn m
) ا . ع . نام درختى . و نام بار گياه حليا و يا حميا . و ا خ . نام كوهى مر بنى اسد را .
اسنان
اسنان
(
asn n
) ع . ج سنّ .
اسنان
اسنان
(
asn n
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - دندانها .
اسنان
اسنان
(
esn n
) م . ع . اسن اسنانا :
كلانسال شد . و اسن سنه : برآمد دندان او . و اسن سديس الناقه اى نبت - و