فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢
آتشين زبان
و زبان‌آور .
آتش دهقان
آتش دهقان
(
tec - dehq n
) ا . پ .
آتشى كه دهقانان پس از درو كردن و برداشتن غله بر بقيهء آن زنند تا زمين قوت گرفته زور بهم رساند .
آتش‌زار
آتش‌زار
(
tec - z r
) ا . پ . جاى پر از آتش و آتشدان .
آتش زبان
آتش زبان
(
tec - zab n
) ص . پ .
تيز زبان كه به تندى و تيزى حرف زند . و بليغ .
آتش‌زن
آتش‌زن
(
tec - zan
) ا خ . پ . ققنس .
آتشزنه
آتشزنه
(
tec - zane
) پ . چقماق و زناد و مقدح و سيخى كه بدان آتش شكنند .
آتشستان
آتشستان
(
tecest n
) ا . پ . ناحيهء آتش و استعمال اسلحهء آتشى . و آتش توپ در جنك .
آتش سخن
آتش سخن
(
tec - soxan
) ص . پ .
طعن‌زننده و در سخن عتاب‌كننده .
آتش عنان
آتش عنان
(
tec - an n
) ص . پ .
اسب شتاب و تند و تيز .
آتش‌فام
آتش‌فام
(
tec - f m
) ص . پ . هر چه رنگ آتش و مانند آتش باشد .
آتش‌فروز
آتش‌فروز
(
tec - foruz
) ا . پ . مر .
آتش‌افروز .
آتشفشان
آتشفشان
(
tec - fecan
) ص . پ . يك قسم كوهى كه در قلهء آن مخرجى باشد و از آن گاز و بخار و خاكستر و سنگ و بعضى مواد مذاب موسوم به سعير خارج شده و به اطراف پراكنده گردد . و دانشمندان فرنگ در باب كوههاى آتشفشان چنين گويند : آبها پس از آنكه بواسطهء شكافهاى زمين از طبقات آن عبور نمودند باعماق كرهء زمين كه در آن جا حرارت شديد موجود است مىرسند و از اثر اين حرارت تبديل به بخار مىشوند و اين بخار چون داراى قوهء ارتجاعيت زيادى است بشدت موانع را دور مىكند و قشر زمين را منكسر نموده توليد كوه آتشفشان مىنمايد و اين قبيل كوهها هميشه تقريبا در حوالى دريا مىباشند .
آتش فعل
آتش فعل
(
tec - fe'l
) ص . پ . اسب جلد و تند و مرد خشمناك .
آتشك
آتشك
(
tecak
) ا . پ . برق و كرم شب تاب . و آبلهء فرنگ . و آتش كم . و مگس آتشى سرخ رنگ .
آتشكار
آتشكار
(
tec - k r
) ص . پ . خشمگين .
و شتاب‌زده . و بدكاره .
آتشكار
آتشكار
(
tec - k r
) ص . كسى كه شغل او كار كردن با آتش بود مانند آهنگر و گلخنى و مطبخى .
آتشكاروان
آتشكاروان
(
tece - k rev n
) ا . پ .
آتشى كه از كاروان در منزل باقى ماند .
آتشكده
آتشكده
(
tec - kade
) ا . پ . معبد زردشتيان كه در آنجا آتش را نگاهداشته محترم مىدارند و آتشكدهء بهرام ا خ . :
برج حمل . چه حمل خانهء مريخ است .
آتشكده كاو
آتشكده كاو
(
tec - akde - k v
) ا . پ .
سيخ آهنى و يا چوب دراز كه بدان آتش را پيش كشند تا مشتعل گردد .
آتشگر
آتشگر (
tec - gar
) و آتشگره (
tec - gare
) و آتشگيره
(
tec - gire
) ا . پ . ابزارى كه بدان از منقل و ديگدان آتش بردارند و انبر .
آتشگون
آتشگون
(
tec - gun
) ص . پ . آنچه برنگ آتش باشد و ا . نام يك قسم گلى .
آتشلاخ
آتشلاخ
(
tec - l x
) ا . پ . جائى كه آتش فراوان باشد .
آتش لباس
آتش لباس
(
tec - leb s
) ص . پ . سرخ پوش .
آتش محلول
آتش محلول
(
tec - mahlul
) ا . پ .
آب گرم و روغن گرم . و كنايه از شراب .
آتش مزاج
آتش مزاج
(
tec - mez j
) ص . پ .
تندخو .
آتشناك
آتشناك
(
tec - n k
) ص . پ . آتشى و گرم .
آتش نثار
آتش نثار
(
tec - nes r
) ص . پ . مردم گريان و غمزده .
آتش‌نشين
آتش‌نشين
(
tec - necin
) ص . پ . قرار گرفته در آتش .
آتش نمرودى
آتش نمرودى
(
tec - namrudi
) ا خ . پ . آتش عظيمى كه نمرود جهت سوزاندن حضرت ابراهيم افروخته و محيطش يفكرسخ بوده و هيچ ذىروحى از چهار فرسخى آن نتوانستى گذشت و به حكم الهى آن آتش بر آن حضرت گلستان شد :
قُلْنا يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهِيمَ
آتش نهال
آتش نهال
(
tec - nah l
) ا . پ . آتش يكدسته چوب هيزم .
آتش‌واى
آتش‌واى
(
tec - v y
) ا . پ . شمشير .
و آتش‌واى هندى : شمشير هندى .
آتشى
آتشى
(
teci
) ص . پ . متعلق به آتش و حرارت . و سوخته شدهء از قهر و غضب .
آتشيان
آتشيان
(
teci n
) ا ج . پ . ديو و جن .
آتشيزه
آتشيزه
(
tecize
) ا . پ . كرم شب‌تاب .
آتشين
آتشين
(
tecin
) ص . پ . هر چيز منسوب به آتش و شراب آتشين : شراب سرخ و اشك آتشين : اشك گرم و آتشين آب : شراب سرخ و اشك گرم و آتشين پنجه : كارگر و استاد جلد كار و تند و تيز آتشين اژدها : جلد و تند و تيز . ا خ . :
هر يك از سبعهء سياره و آتشين پيكر :
جن و شياطين و ا خ . : آفتاب و آتشين پيل ا خ . آفتاب و آتشين دواج : شفق و آفتاب و شراب لعلى و آتشين صدف :
آفتاب . و آتشين كاسه : آفتاب .
آتشين داغ
آتشين داغ
(
tecin - d q
) . پ .
قيد منگنهء صحافى .
آتشين زبان
آتشين زبان
(
tecin - zab n
) ص . پ .
كسى كه جلد و تند و تيز حرف زند .