فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤١
اسدران
اسحوف
اسحوف
(
oshuf
) و (
eshawf
) ص . ع .
ناقة اسحوف : ماده شتر بسيار شير كه آواز دوشيدن شير آن شنيده شود . و ناقة اسحوف الاحاليل : ماده شتر فراخ سوراخ پستان - و در هر دو معنى اسحوف نيز گويند .
اسحية
اسحية
(
ashiat
) ع . ج سحاء و سحاية .
اسحية
اسحية
(
oshiat
) ا . ع . ضريع و پردهء روى استخوان . و گوشت روى استخوان .
اسخاره
اسخاره
(
asx re
) ا . پ . گياهى خاردار كه اسخارهء رومى نيز گويند .
اسخاط
اسخاط
(
esx t
) م . ع اسخطه اسخاطا :
بخشم آورد او را .
اسخال
اسخال
(
esx l
) م . ع . اسخله اسخالا :
سپس گذاشت آن را .
اسخان
اسخان
(
esx n
) م . ع . اسخنه اسخانا :
گرم كرد آن را . و اسخن الله عينه : دعاى بد است يعنى بگرياند خداى او را . و ماء مسخن : آب گرم .
اسخم
اسخم
(
asxam
) ص . ع . سياه و اسود .
اسخن
اسخن
(
asxan
) ص . ع . بسيار گرم . و گرم‌تر .
اسخنة
اسخنة
(
esxenat
) ا . ع . نوعى از بيمارى گرمى - ضد ابروة .
اسخى
اسخى
(
asx
) ص . ع . جوانمردتر و سخىتر .
اسخيا
اسخيا
(
asxi
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - جوانمردان و مردان جوانمرد و سخى .
اسخياء
اسخياء
(
asxi '
) ع . ج . سخى (
saxiy
) .
اسخيتات
اسخيتات
(
esxit t
) م . ع . فرونشستن آماس جراحت .
اسد
اسد
(
asd
) ا خ . ع . نام پدر قبيله‌اى از يمن كه ازد نيز گويند .
اسد
اسد
(
asd
) م . ع . اسد اسدا ( از باب ضرب ) : درنده شد . و اسد بين القوم :
فساد انداخت ميان آن گروه .
اسد
اسد
(
osd
) ع . ج اسد .
اسد
اسد
(
asad
) ا . ع . شير بيشه . ج : آساد و اسود و اسودة و اسد و آسد و اسدان و ماسدة . و نام برج پنجم از بروج دوازده‌گانه فلكى .
و ا خ . نام پدر قبيله‌اى از مصر . و ذو الاسد :
نام مردى . و اسد الارض ا . : شير فروتن .
و قلمون . و يك نوع گياهى . و اسد العدس :
نام گياهى .
اسد
اسد
(
asad
) م . ع . اسد الرجل اسدا ( از باب سمع ) : ترسيد آن مرد از شير و مدهوش شد . و شيرى و دليرى نمود .
و خشمگين شد . و نادان گشت .
اسد
اسد
(
asad
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شير بيشه . و برج اسد : برج پنجم از بروج دوازده‌گانهء فلكى . و اسدآباد ا خ . :
نام شهرى نزديك همدان . و اسد الله الغالب : از القاب حضرت على بن ابي طالب عليه السلام . و اسد الدوله : از القاب دولتى . و اسد الدين : از القاب ملتى .
اسد
اسد
(
essad
) ا . ع . بز پير و سالديده .
اسد
اسد
(
asadd
) ص . ع . امر اسد : كار درست و محكم .
اسداء
اسداء
(
esd '
) م . ع . اسدى الثوب اسداء : بافت آن جامه را . و اسدى الابل : به خود گذاشت آن شتران را . و اسدى بينهما : اصلاح كرد ميان آن دو نفر . و اسدى اليه : نكوئى نمود بسوى وى . و اسدى النخل : سست شد غلاف غورهء خرما .
اسدآباد
اسدآباد
(
asad - b d
) ا خ . پ . نام شهرى نزديك همدان .
اسداد
اسداد
(
asd d
) ا . ع . ضرب عليه الارض بالاسداد : بند كرده شد بر آن راهها .
اسداد
اسداد
(
esd d
) م . ع . اسد اسدادا :
بصواب و راستى رسيد . و طلب كرد صواب را .
اسدار
اسدار
(
esd r
) م . ع . اسدر البعير اسدارا : سراسيمه كرد چشم شتر را شدت سرما .
اسداس
اسداس
(
asd s
) ع . ج سدس و سدس .
اسداس
اسداس
(
esd s
) م . ع . دندان افگندن شتر بهشت سالگى . و شش تن شدن قوم .
و اسدس فلان : صاحب شتران سدس گرديد فلان .
اسداف
اسداف
(
esd f
) م . ع . تاريك و ضعيف شدن هر دو چشم از گرسنگى و يا از غايت پيرى . و روشن كردن چراغ . و فراگرفتن آن .
و مقنعه فروهشتن زن . و در سپيدى صبح درآمدن . و در آن هنگام به جائى شدن . و اسدف الباب : باز كرد در را تا روشن شود خانه . و اسدف الستر : برداشت پرده را . و اسدف الفجر : نيك روشن شد صبح . و اسدف الليل : تاريك شد شب . و اسدف فلان : خوابيد فلان . و اسدف عنه : دور شد از وى .
اسدال
اسدال
(
asd l
) ع . ج سدل و سدل و سديل .
اسدال
اسدال
(
esd l
) م . ع . اسدل الشعر اسدالا : فروهشت موى . و كذا اسدل ثوبه .
اسدام
اسدام
(
asd m
) ع . ج سدم و سدم و سدم و سدم .
اسدان
اسدان
(
asd n
) ع . ج سدن .
اسدان
اسدان
(
osd n
) ع . ج اسد .
اسدة
اسدة
(
asadat
) ا . ع . شير ماده .
اسدة
اسدة
(
asedat
) ا . ع . محوطه‌اى كه از چوب و نى سازند . و ماده سگ درندهء بر صيد .
اسدة
اسدة
(
aseddat
) ع . ج سدّ .
اسدران
اسدران
(
asdar ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه ع .
نام دو رگ در چشم . و دو كرانهء دوش و گردن . و قولهم جاء يضرب باسدريه