فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤
استهطاع
و محكم و استوار و مستحكم . و قابل اعتقاد و شايستهء اعتبار .
استوانه
استوانه
(
ostov ne
) ا . پ . هر جسم گرد و دراز و راست كه قواعدش متساوى و برابر باشند . و باصطلاح هندسه جسم استوانه‌اى :
هر جسمى كه به شكل استوانه باشد .
است و بست
است و بست
(
asto - bast
) ا . پ . تفصيل و شرح و تفسير .
استودان
استودان
(
ostud n
) ا . پ دخمه و مقبره و گورستان .
استور
استور
(
ostur
) ا . پ . ستور و چاروا عموما . و اسب و استر خصوصا .
استوربان
استوربان
(
ostur - b n
) ا . پ . چاروادار و كسى كه پرستارى و خدمت ستور كند . و زن نازا و عقيم و سترون .
استورژن
استورژن
(
esturjon
) ا . پ . - مأخوذ از فرانسه - نام ماهى دريائى بزرگى كه سگ ماهى نيز گويند و طول آن از سه تا پنج مطر است و هنگام تخم گذاشتن در رودخانه‌ها صعود مىكند و در آنجا تخم مىگذارد و تخم آن را خاويار مىگويند .
استوم
استوم
(
ostum
) ا . پ . نوعى از نى كه داراى ساقه‌هاى مستقيم و راست و قابل انعطاف است و در مواضع مرطوب و مخصوصا در آب مىرويد .
استون
استون
(
ostun
) ا . پ . ستون و تير . و دگل كشتى . و خويشاوند مانند داماد و پدر زن .
و گياه معطر و خوش‌بو .
استوه
استوه
(
estuh
) و (
ostuh
) ص . پ . مانده و خسته . و افگار و آزرده و دل‌شكسته و دلگير و ملول و غمگين . و مغلوب از دشمن . و افسرده
استوى
استوى
(
ostuy
) ا . پ . مهرهء پشت .
استه
استه
(
aste
) ا . پ . هستهء خرما و هلو و آلو و جز آن . و استخوان آدمى و ديگر جانوران .
استه
استه
(
esteh
) ا . پ . ستيز و خصومت و مناقشه و منازعه .
استه
استه
(
estoh
) ص . پ . مر . استوه .
استه
استه
(
osteh
) ا . پ . نشستنگاه و هر دو سرين .
استه
استه
(
astah
) ص . ع . رجل استه : مرد كلان سرين . و آنكه سرين كلان دوست دارد .
ج : سته (
sotoh
) .
استهاءة
استهاءة
(
esteh at
) م . ع . بىخرد و سرگشته گردانيدن . و مدهوش ساختن . و نيكو نمودن عشق بر كسى قوله تعالى : كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّياطِينُ فِي الْأَرْضِ .
استهاب
استهاب
(
esteh b
) م . ع . استهب الرجل استهابا : بسيار عطا نمود آن مرد .
و بسيار عطا گرديد .
استهاثة
استهاثة
(
esteh sat
) م . ع . افزونى كردن . و تباهى انداختن .
استهاف
استهاف
(
esteh f
) م . ع . استهفه استهافا : سبك داشت آن را .
استهام
استهام
(
esteh m
) م . ع . با يكديگر قرعه زدن .
استهامة
استهامة
(
esteh mat
) م . ع . سرگشته و شيفته شدن . و رنجور شدن از عشق .
استهانة
استهانة
(
esteh nat
) م . ع . استهان به استهانة : سبك و حقير شمرد آن را .
استهانت
استهانت
(
esteh nat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اهانت . و خوارى و خفت . و استهانت كردن ف م . : خوار و خفيف كردن . و خوار و خفيف شمردن .
استهباع
استهباع
(
estehb '
) م . ع . برانگيختن شتر را بر رفتار هبوع . مر . هبوع .
استهتار
استهتار
(
esteht r
) م . ع . آزمند چيزى گرديدن چندانكه از ننگ و دشنام و نكوهش باكى نباشد . و صاحب چيزهاى باطل و هيچ‌كاره شدن .
و يستعمل ( مجهولا ) يق استهتر كذا فهو مستهتر (
mostahtaron
) بالشيى اى مولع به يعنى باك ندارد از هرچه بوى كرده شود و دشنام داده شود .
استهجاج
استهجاج
(
estehjij
) م . ع . برأى و دانش خود كار كردن . و شتاب راندن روندگان را .
استهجان
استهجان
(
estehj n
) م . ع . استهجن فعلك استهجانا : زشت و قبيح شمرد كار ترا . و هذا مما يستهجن ( مجهولا ) : اين از چيزهاى زشت و قبيح است .
استهداء
استهداء
(
estehd '
) م . ع . هدايت و ره‌نمونى خواستن . و هديه خواستن .
استهداف
استهداف
(
estehd f
) م . ع . پائيدن .
و بلند گرديدن . و نشانهء چيزى شدن - و يعدى باللام - و كمى كردن دوشنده .
استهدن
استهدن
(
estehdan
) و (
estehedan
) ف م . ستيزه كردن و استيهيدن .
استهروش
استهروش
(
estahruc
) ا . پ . - نوعى از عقاب .
استهزا
استهزا
(
estehz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سخريه و خند ريش و فسوس و فپوس و ريش‌حند . و استهزا كردن ف م . : سخريه نمودن و فسوس كردن .
استهزاء
استهزاء
(
estehz '
) م . ع . استهزا به استهزاء : فسوس كرد به وى و سخريه نمود او را . و نيز استهزاء : انكار چيزى نمودن . و مكافات فسوس دادن . و ناگاه گرفتن بر فسوس .
استهزانه
استهزانه
(
estehz ne
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب به استهزا و سخريه . و م ف .
بطور حقارت و خوارى و بطور فپوس و فسوس و ريشخند .
استهشاش
استهشاش
(
estehc c
) م . ع . سبك شمردن .
استهضاب
استهضاب
(
estehz b
) م . ع . استهضب الغنم استهضابا : كم شير گرديدند گوسپندان .
و استهضب الرمل او الجبل : صار هضبة .
مر . هضبة . و نيز استهضاب : باران درشت قطره بدون انقطاع باريدن .
استهطاع
استهطاع
(
esteht '
) م . ع . استهطع استهطاعا : گردن خود را دراز كرده و سر