فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٣
استوان
گردانيدن مال را .
استنفاه
استنفاه
(
estenf h
) م . ع . آرام كردن .
استنقاذ
استنقاذ
(
estenq z
) م . ع . استنقذه من الشر و غيره استنقاذا : رهانيد آن را از شر و جز آن . و خلاص كرد آن را و نجات داد ويرا .
استنقاص
استنقاص
(
estenq s
) م . ع . بها كم خواستن مشترى .
استنقاع
استنقاع
(
estenq '
) م . ع . لند شدن آواز در فرياد . و زرد و متغيير گرديدن اسب . و بيرون آمدن روح و به دهان رسيدن آن . و اكتنقع فى الغدير : فرود آمد در غدير و غسل نمود در آن . و ماند در آن تا خنك گردد . و استنقع لونه ( مجهولا ) : برگرديد گونهء او .
و اسنقع الشيى فى الماء ( ايضا مجهولا ) : نهاده شد آن چيز در آب تا تر بماند .
استنقاه
استنقاه
(
estenq h
) م . ع . فهميدن كلام را و پرسيدن .
استنكاح
استنكاح
(
estenk h
) م . ع . گائيدن .
و عقد زناشوئى بستن .
استنكار
استنكار
(
estenk r
) م . ع . استنكره استنكارا : ناشناخت آن را . و نيز استنكار :
طلب دريافت كردن امرى كه شناسائى دربارهء وى نباشد .
استنكار
استنكار
(
estenk r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - انكار . و عدم قبول .
استنكاف
استنكاف
(
estenk f
) م . ع . ننگ داشتن .
و بزرگ‌منشى نمودن . و پى گم كردن يق استنكفت اثره : پى گم كردم آن را .
استنكاه
استنكاه
(
estenk h
) م . ع . شنيدن بوى دهان . و هه كردن فرمودن كسى را .
استنواء
استنواء
(
estenv '
) م . ع . هستهء خرما انداختن .
استنواق
استنواق
(
estenv q
) م . ع . ماده گرديدن شتر . المثل : استنوق الجمل : دربارهء كسى گويند كه سخن خود را در سخن ديگرى درآميزد .
استنواك
استنواك
(
estenv k
) م . ع . گول گرديدن .
استنهاج
استنهاج
(
estenhj
) م . ع . واضح گرديدن راه . و به راه ديگرى رفتن .
استنهار
استنهار
(
estenh r
) م . ع . زجر كردن .
و فراخ شدن . و رفتن آب در زمين . و گرفتن زمين محكم براى جارى كردن نهر .
استنهاض
استنهاض
(
estenh z
) م . ع . برخاستن خواستن بكارى . و برخاستن فرمودن جهت كارى .
يق استنهضه لكذا اى امره بالنهوض .
استوا
استوا
(
astav
) ا خ . پ . روستائى در نيشابور . و عمرو بن عقبهء استوائى از اهل آنجاست .
استوا
استوا
(
estev
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - برابرى و اعتدال . و وقت نيم روز . و استواى ليل و نهار : برابرى شب و روز كه هر يك دوازده ساعت تمام باشند و آن روز اول بهار و روز اول پائيز بود . و خط استوا ا خ . : دايرهء عظيمه‌اى را گويند كه در روى كرهء زمين توهم كرده به نحوى كه آن را به دو نيم كره منقسم مىگرداند و فاصلهء همهء نقاط آن از قطبين در همه جا برابر و مساوى است .
استواء
استواء
(
estev '
) م . ع . استوى الطعام استواء . پخته شد آن طعام . و استوى القوم فى المال : برابر و مانند هم شدند آن گروه در مال كه يكى را بر ديگرى فزونى نخواهد بود . و استوى على الفرس :
بر پشت اسب سوار شد و قرار گرفت . و استوى فلان جالسا : قرار گرفت فلان و نشست . و استوى المكان : معتدل گرديد آنجاى . و اسوى على سرير الملك : مستولى شد بر ملك . و منه قوله تعالى الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى اى على العرش استولى . و استوى فلانا راحلته :
بلند كرد فلان زاد خود را بر پشت خود . و استوى من الاعوجاج : در آمد از اعوجاج و معتدل گرديد .
و استوى الرجل : بنهايت جوانى و عقل رسيد آن مرد . و يا چهل ساله گرديد . و يا تمام شد ايام شباب وى . و قوله تعالى : لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوى اى التحى يعنى ريش درآورد .
و استوى اليه : اراده كرد بسوى آن . و متوجه بر آن شد . و قائم و راست كرد آن را . و فارغ شد از آن و ارادهء ديگرى كرد . و قوله تعالى :
ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ : اى قصد الى السماء . و حديث على عليه السلام : ثم استوى الى السماء : اى اخذ فى خلقها . و استوت به الارض : هلاك شد در آن زمين .
و استويا : با همديگر برابر و مانند شدند و منه قوله تعالى : قُلْ لا يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَ الطَّيِّبُ .
و يق للمطاوع سوّيته تسوية فاستوى .
استوار
استوار
(
ostov r
) ص . پ . برقرار و پايدار و محكم و مستحكم . و مضبوط . و سخت . و قوى .
و امين و وفادار . و ديندار و متدين . و صادق و راست و درست . و شايسته و لايق اعتماد و اتكا . و استوار شدن ف ل . : محكم شدن .
و مضبوط گشتن . و استوار داشتن ف م . :
اعتماد نمودن بر كسى . و تكيه كردن بر چيزى .
استواربند
استواربند
(
ostov rband
) ا . پ .
ربط و ارتباط . و هر آنچه دو چيز را بهم پيوند دهد .
استوارى
استوارى
(
ostov ri
) ا . پ . برقرارى و پايدارى . و استحكام . و انضباط . و قوت و طاقت و نيرو . و ديندارى و تدين . و صداقت . و ثبات و قرار .
استواط
استواط
(
estev t
) م . ع . استوط امرهم استواطا : درهم و شوريده گشت كار ايشان .
استوان
استوان
(
ostov n
) ص . پ . برقرار