فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٧
استبداد
استارچه
استارچه
(
est r - ce
) ا . پ . اخگر و آتش‌پاره .
استارة
استارة
(
est rat
) ا . ع . پوشش و پرده
استاره
استاره
(
est re
) ا . پ . ستاره و كوكب . و سايبان و شاميانه و ستار يعنى آن قسم از تار كه داراى سه سيم است . و باصطلاح هندسه آلتى كه بدان خط مستقيم و راست مىكشند . و ا خ .
نام ملك و نام قلعه‌اى از مملكت دكهن .
استاسيون
استاسيون
(
est sion
) ا . پ . - مأخوذ از فرانسه - استادنگاه و محل توقف و درنگ .
استافيل
استافيل
(
est fil
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - خوشهء انگور .
استاقوس
استاقوس
(
est qus
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - قسمى از خرچنگ دريائى .
استاك
استاك
(
est k
) ا . پ . شاخه‌اى كه تازه از درخت تاك روئيده باشد .
استاكر
استاكر (
ost - kar
) و استاگر
(
ost - gar
) ا . پ . صنعت‌گر . و ص . ماهر و دانا .
استام
استام
(
ost m
) ا . پ . زين و يراق اسب كه با طلا و نقره آرايش كرده باشند . و هرچه كه بتوان بر آن اعتماد كرد . و عمود و ستون و ص .
معتمد و حامى .
استان
استان
(
ast n
) ا . پ . جاى خواب و آرامگاه و خوابگاه .
استان
استان
(
ast n
) ا . ع . بيخ درخت پوسيده .
استان
استان
(
est n
) پ . يكى از حروف اسمى كه چون به آخر اسم ملحق شود معنى انبوهى و جمعيت به آن مىدهد و الف وى در درج ساقط مىگردد مانند گلستان و سروستان و ارمنستان و گورستان .
استان
استان
(
est n
) م . ع . استن استانا :
بسال قحط درآمد .
استان
استان
(
ost n
) ا خ . ع . نام چهار كورة در حوالى بغداد .
استانبول
استانبول
(
est nbol
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - شهر قسطنطنيه .
استاند
استاند
(
ostand
) ا خ . پ . بندرى از بلژيك در كنار درياى شمال داراى معادن زغال سنگ و 000 ، 45 نفر جمعيت دارد .
استاندن
استاندن
(
est ndan
) ف م . پ . نصب كردن و برپاداشتن . و پيدا نمودن و ظاهر كردن .
و گرفتن و اخذ كردن .
استانه
استانه
(
ast ne
) ا . پ . خوابگاه و آرامگاه و استان .
استانيدن
استانيدن
(
ast nid n
) ف م . پ . بازداشتن و منع از رفتن كردن .
استاه
استاه
(
ast h
) ع . ج سته (
satah
) .
استاى !
استاى !
(
est y
) پ . كلمهء امر يعنى بايست .
استباه
استباه
(
esteb h
) ف م . ع . بنده گردانيدن .
و دل بردن .
استباءة
استباءة
(
esteb at
) م . ع . استباءه استباءة : جاى باش ساخت آن را . و استباء القاتل بالقتيل : كشت قاتل را عوض مقتول .
استباب
استباب
(
esteb b
) م . ع . باهم دشنام دادن .
استباتة
استباتة
(
esteb tat
) م . ع . فقير شدن .
و لا يستبيت ليلة : نيست او را قوت يكشبه .
استباثة
استباثة
(
esteb sat
) م . ع . استباثه استباثة : بيرون آورد آن را .
استباحة
استباحة
(
esteb hat
) م . ع . مباح يافتن .
و مباح كردن . و استباحهم : از بن بركند آنها را .
استبار
استبار
(
esteb r
) م . ع . ميل بجراحت فرو بردن تا غور آن معلوم شود و آزمودن .
استباع
استباع
(
esteb '
) م . ع . استبع الشيى استباعا : بدزديد آن چيز را .
استباعة
استباعة
(
esteb at
) م . ع . استباعه استباعة : فرمود او را تا آن چيز را بر دست خود فرو شد . و نيز استباعة : خواهش فروش كردن و سؤال از فروش كردن .
استباق
استباق
(
esteb q
) م . ع . بر يكديگر پيشى گرفتن . و در گذشتن از جاى . و ترك دادن يق استبقا الصراط اذا جاوزاه و تركاه حتى ضلاه . و با يكديگر تير انداختن .
استبالة
استبالة
(
esteb lat
) م . ع . بول فراگرفتن .
استبان
استبان
(
estab n
) ا . پ . تخم سداب برى و تخم اسفند .
استبانة
استبانة
(
esteb nat
) م . ع . استبان استبانة : پيدا و آشكار گرديد . و پيدا و آشكار كرد ( لازم و متعدى ) .
استبتال
استبتال
(
estebt l
) م . ع . استبتلت الفسيلة استبتالا : جدا و مستغنى گرديد نهال از درخت اصل .
استبثاث
استبثاث
(
estebs s
) م . ع . استبثه اياه استبثاثا : خواست از وى تا آشكار و پراكنده گرداند آن را .
استبحاث
استبحاث
(
estebh s
) م . ع . استبحث عنه استبحاثا : كاويد و تفتيش كرد از وى .
استبحار
استبحار
(
estebh r
) م . ع . استبحر استبحارا : منبسط و فراخ گرديد . و استبحر الشاعر : پرگوى شد شاعر .
استبداد
استبداد
(
estebd d
) م . ع . استبد به استبدادا : به خودى خود به آن كار ايستاد و منفرد شد در آن بدون مشاركت غير و منه من استبد برأيه ضل : هركس منفرد در رأى خود باشد گمراه خواهد شد و قول على عليه السلام :
كنا نرى ان لنا فى هذا الامر حقا فاستبددتم علينا .
استبداد
استبداد
(
estebd d
) ا . پ - مأخوذ از تاى - تنهائى در رأى و در كار و خودسرى . و ستيزگى .
و عار و ننگ از استفسار در مصلحت و مشورت .
و فرمانفرمائى بطور استقلال و تسلط . و استقلال و خودسرى . و ظلم و تعدى ناشى از استقلال كلى .
و ايستادگى بر كارى كه كرده شده و غصب سلطنت مستقله .