فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٧
اريكة
شهد . و شهدى كه زنبور در شكم خود جمع كند و بيرون آورد . و شهدى كه در اطراف خانهء زنبور چسبيده باشد . و نمى كه بر درخت افتد .
و آنچه از مأكولات كه در وقت خوردن از دست و يا دهن افتد و آن را لطاخة نيز گويند .
و ارى السحاب : ريزش ابر . و ارى الريح : راندن باد ابر را . و قولهم خيره كالارى و شره كالشرى اى الحنظل .
ارى
ارى
(
ary
) م . ع . ارت الدابة مربطها اريا ( از باب ضرب ) : لازم گرفت ستور بستنگاه خود را . و ارت الريح الماء :
ريخت باد آب را . و ارت النخل : شهد ساخت زنبور عسل . و ارت الدابة الى الدابة : آميزش كردند ستور با هم و علف خوردند با هم . و ارى صدره علىّ اريا ( از باب سمع و ضرب ) : خشم گرفت بر من .
و ارت ارلقد : سوخت بن ديك و چسبيد طعام بدان .
ارى
ارى
(
ary
) ع . ج رأى .
ارى
ارى
(
ari
) و (
ariy
) ا . ع . اخيه كه چارپايان را به آن بندند . و باصطلاح فقه معلف . ج :
اوارى و اوارىّ .
ارياح
ارياح
(
ary h
) ع . ج ريح .
ارياش
ارياش
(
ary c
) ع . ج ريش .
ارياع
ارياع
(
ary '
) ع . ج ريع .
ارياف
ارياف
(
ary f
) ع . ج ريف .
ارياف
ارياف
(
ery f
) م . ع . به زمين علفناك رسيدن . و اريفت الارض : با فراخى و ارزانى شدن آن زمين . و علفناك گرديد . مر .
ارافة .
ارياق
ارياق
(
ary q
) ع . ج ريق .
اريب
اريب
(
arib
) ص . ع . عاقل و دانا . و زيرك و هوشيار .
اريب
اريب
(
oreyb
) و (
orib
) ص . پ . كج و منحرف و اروب . و كوز .
اريتة
اريتة
(
aritat
) ص . ع . قدر اريتة :
ديگ فراخ شكم .
اريث
اريث
(
aris
) ا . ع . آتش و نار .
اريج
اريج
(
arij
) و
اريجة
اريجة
(
arijat
) م . ع .
ارج الطيب ارجا و اريجا و اريجة ( از باب سمع ) : دميد بوى خوش . و ارج الناس : آواز بلند كردند مردم در گريه .
اريح
اريح
(
aryah
) ص . ع . محمل اريح :
بارگير فراخ .
اريح
اريح
(
aryah
) ا خ . ع . نام دهى در شام .
اريحا
اريحا
(
aryah
) و (
arih
) ا خ . ع .
شهرى در شام .
اريحى
اريحى
(
aryahiy
) ص . ع . فراخ‌خوى .
وا . فراخ‌خوئى .
اريحية
اريحية
(
aryahiyat
) ا . ع . فراخ‌خوئى .
و شادمانى و خوش‌دلى كه بدهش و احسان حاصل شود يق اخذته الاريحية اى الارتياح بالندى .
اريدبريد
اريدبريد
(
erid - berid
) ا . پ . مر .
آريد بريد .
ارير
ارير
(
arir
) ا . ع . آواز . و آواز فيرنده وقت غمار و غلبه .
اريز
اريز
(
ariz
) ا . ع . پشك كه در شبهاى تير ماه بر زمين افتد . و مهتر قوم . و روز سرد .
اريس
اريس
(
areys
) و (
aris
) ص . پ . زيرك و تيزفهم . و تيزچشم .
اريس
اريس
(
aris
) ا . ع . كشاورز . ج : اريسون و بئر اريس ا خ . : نام چاهى در مدينه .
اريس
اريس
(
erris
) ا . ع . كشاورز . و امير و رئيس . ج : ارارسة و اراريس و ارارس و ارّيسون .
اريسون
اريسون
(
arisuna
) ع . ج اريس .
اريسون
اريسون
(
errisuna
) ع . ج ارّيس .
اريسه
اريسه
(
orise
) ا خ . پ . ناحيه‌اى در هندوستان .
اريسى
اريسى
(
arisiy
) ا . ع . كشاورز و زارع .
اريش
اريش
(
aric
) ص . پ . عاقل و كارساز و دانا . و هوشيار و زيرك .
اريش
اريش
(
aryac
) ص . ع . رجل اريش :
مرد بسيار موى در هر دو گوش و روى . و مرد سست .
اريض
اريض
(
ariz
) ص . ع . پهن و فراخ .
و علفناك . و پاك و پاكيزه . و رجل اريض :
مرد متواضع سزاوار خير . و جدى اريض بزغالهء فربه . و عريض اريض : از اتباع است كه بدون اول و آخر نمىآيد و بمعنى پهناور مىباشد .
اريضة
اريضة
(
arizat
) ص . ع . ارض اريضة : زمين پاكيزه و خوش‌آيند در چشم .
اريط
اريط
(
arit
) ص . ع . بىبر و بىحاصل .
و رجل اريط : مردى كه آواز فرزند نشنود .
اريط
اريط
(
orayt
) ا خ . ع . نام موضعى .
اريق
اريق
(
orayq
) ا . ع . مصغر اورق كه بمعنى شتر خاكسترگون باشد . و قولهم جاءنا بام الربيق على اريق يعنى آورد ما را بلاى عظيم بر اريق .
اريقش
اريقش
(
oraygec
) ص . ع . مصغر ارقش يعنى آنكه نقطه‌هاى سياه و سپيد داشته باشد .
اريقط
اريقط
(
orayqet
) ص . ع . مصغر ارقط يعنى پيسه و سياه خجك سپيد آميخته .
اريك
اريك
(
arik
) ا . پ . بلغت زند دورى و بعد مسافت . و ص . دور و بعيد .
اريك
اريك
(
arik
) ع . ج اريكة . و ا خ .
نام وادى .
اريكة
اريكة
(
arikat
) ا . ع . تختى كه در خانهء عروس بود . و هر آنچه بر آن تكيه زنند و بر آن نشينند از قبيل تخت و منصه و فراش . و تخت آراسته‌اى كه در گنبد باشد