فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٨
ارقال
ارفاث
ارفاث
(
erf s
) م . ع . فحش گفتن .
ارفاد
ارفاد
(
erf d
) م . ع . دادن چيزى . و يارى دادن . و رفاده ساختن براى ستور . و رفاده كردن جراحت .
ارفاش
ارفاش
(
erf c
) م . ع . ارفش بالبلد ارفاشا : اقامت نمود در آن شهر و لازم گرفت . و ارفش اى وقع فى الاهيغين و هما الرفش و القفش اى الاكل و النكاح .
ارفاض
ارفاض
(
arf z
) ع . ج رفض و رفض .
ارفاض
ارفاض
(
erf z
) م . ع . بچرا گذاشتن شتران را در چراگاه . و فراخ شدن وادى .
ارفاغ
ارفاغ
(
arf q
) ج ا . ع . مردمان سفله و فرومايه . و ج رفغ و رفغ .
ارفاف
ارفاف
(
erf f
) م . ع . ارفت الدجاجة على بيضتها : گسترد ما كان بالها را بر تخمها .
ارفاق
ارفاق
(
arf q
) ع . ج رفقة و رفقة و رفقة .
ارفاق
ارفاق
(
erf q
) م . ع . نرمى كردن با كسى .
و ارفقه : سود رسانيد او را .
ارفال
ارفال
(
erf l
) م . ع . خراميدن و دامن كشان رفتن يق ارفل فى مشيه و ارفل فى ثيابه . و ارفل رفله : فروهشت دامن خود را .
ارفاه
ارفاه
(
erf h
) م . ع . اقامت كردن شتران نزديك آب و تن آسان و سيرآب و علف ماندن .
و روغن ماليدن مرد هر روز و موى شاندن .
و برآسودن . و پيوسته بودن در ناز و نعمت .
و ارفههم الله : بر آسوده و تن آسان دارد ايشان را خداى . و ارفهت الابل : بر آب آوردم شتران را هرگاه كه خواستند . و ارفهوا : ستوران آنها سيرآب و علف شدند .
ارفة
ارفة
(
orfat
) ا . ع . حد فاصل ميان دو زمين . و عقد و گره . ج : ارف .
ارفتات
ارفتات
(
erfet t
) م . ع . بريده شدن .
و ريزه‌ريزه گرديدن .
ارفح
ارفح
(
arfah
) ص . ع . حيوانى كه دو شاخ وى بجانب دو گوش برآمده باشد و ميان دو شاخ آن دورى بود .
ارفخشد
ارفخشد
(
arfaxcad
) ا خ . پ . نام پيغمبرى .
ارفدة
ارفدة
(
arfedat
) ج ا خ . ع . بنو ارفدة :
نام گروهى از مردمان حبشه .
ارفش
ارفش
(
arfac
) ا ج ع . قافله و كاروان .
ارفش
ارفش
(
arfac
) ص . ع . رجل ارفش الاذنين : مرد كلان گوش و قيل كان سلمان رضى الله عنه ارفش الاذنين . ج : رفش .
ارفض
ارفض
(
arfaz
) ص . ع . ترك‌كننده و باز گردنده . و متمرد . و ملحد .
ارفضاض
ارفضاض
(
erfez z
) م . ع . پاشيده شدن و پريشان گشتن سرشك . و پريشان و پاشيده شدن و رفتن هر چيزى . و روان شدن خوى .
ارفع
ارفع
(
arfa '
) ص . ع . بلندتر . و بلندقدرتر .
ارفغ
ارفغ
(
arfaq
) ص . ع . كسى كه در زندگانى خود آسايش و برخوردارى داشته باشد .
ارفغ
ارفغ
(
arfoq
) ا خ . ع . نام موضعى .
ارفغ
ارفغ
(
arfoq
) ع . ج رفغ .
ارفق
ارفق
(
arfaq
) ص . ع . بعير ارفق :
شتر آرنج برتافته .
ارفل
ارفل
(
arfal
) ص . ع . مردى كه نه جامه را نيكو پوشد و نه كارهاى ديگر را نيكو تواند كردن .
ارفند
ارفند
(
arfand
) ا خ . پ . مر . اروند .
ارفى
ارفى
(
arf
) ص . ع . مرد بزرگ گوش با فروهشتگى .
ارفى
ارفى
(
orfiy
) ا . ع . شير آهو . و شير خوش بىآميغ . و مساح و كسى كه مساحت مىكند زمين را .
ارفئنان
ارفئنان
(
erfe'n n
) م . ع . ارفان ارفئنانا : رميد و باز آرميد . و سست و فروهشه گرديد . و ارفان غضبه : فرو شد خشم او .
ارق
ارق
(
arq
) ا . پ . نهر و آب‌گذر .
ارق
ارق
(
araq
) ا . ع . بيدارى شب .
ارق
ارق
(
araq
) م . ع . ارق ارقا : ( از باب سمع ) : بيدار ماند و بخواب نرفت در شب .
ارق
ارق
(
areq
) و (
aroq
) و (
arq
) ا . ع .
يرقان و زردى .
ارق
ارق
(
araqq
) ص . ع . نازك‌تر و رقيق‌تر .
و شفاف‌تر . و باريك‌تر . و حليم‌تر .
ارقاء
ارقاء
(
erq '
) م . ع . ارقاه الله : خشك و ساكن گرداند اشك او را خداى . و ارقات العرق : برداشتم آن خوى و عرق را .
ارقاب
ارقاب
(
erq b
) م . ع . رقبى كردن با كسى ( مر . رقبى
roqb
) . و ارقبته دارا او ارضا : بر رقبى دادم او را خانه و يا زمين .
ارقاد
ارقاد
(
erq d
) م . ع . ارقده ارقادا :
خواب برد او را . و ارقد المكان : اقامت كرد در آنجاى .
ارقاص
ارقاص
(
erq s
) م . ع . برجهانيدن و ببازى داشتن كودك را . و ارقص البعير :
پويه دوانيد آن شتر را .
ارقاع
ارقاع
(
erq '
) م . ع . ارقع ارقاعا :
حماقت آورد . و ارقع الثوب : در پى خواه شد آن جامه .
ارقاف
ارقاف
(
erq f
) م . ع . ارقف ارقافا :
( مجهولا ) : لرزه گرفت از سرما .
ارقاق
ارقاق
(
erq q
) م . ع . ارقه ارقاقا :
تنگ گردانيد آن را - ضد غلظه - و بنده كرد او را . و ارق فلان : بد حال گرديد فلان .
و ارق العنب : به آخر رسيد پختگى آن انگور - خاص بالابيض .
ارقال
ارقال
(
erq l
) م . ع . ارقل ارقالا :