فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٤
ارض
نمودن . و كسى را در راه راست داخل كردن .
و رستگار كردن .
ارشاش
ارشاش
(
erc c
) م . ع . ارش الفرس ارشاشا : عرق‌ناك گردانيد اسب را بدوانيدن . و ارشت السماء :
باران‌ريزه باريد . و ارشت العطنة :
فراخ شد زخم و پراكنده گرديد خون آن .
و ارش الفصيل : دم خود را شتربچه خاريد . و دراز كرد گردن را در ميان دوران مادر تا شير خورد .
ارشاف
ارشاف
(
erc f
) م . ع . مكيدن آب و جز آن .
ارشاق
ارشاق
(
erc q
) م . ع . تيز نگريستن .
و انداختن تير و جز آن به جائى . و دراز كردن آهو گردن را .
ارشام
ارشام
(
erc m
) م . ع . ارشم ارشاما : مهر كرد خنور را به مهر چوبين .
و ارشم الشجر : برگ آورد آن درخت .
و ارشم البرق : درخشيد آن درخش . و ارشمت المهاة الرشم فرعته : ديد گاو دشتى علف نخستين برآمده را پس چريد آن را .
ارشح
ارشح
(
arcah
) ص . ع . تيز خاطر و زيرك . و هوشيار و باوقوف . و زيرك‌تر و تيز . خاطرتر . يقال هو ارشح فؤادا .
ارشد
ارشد
(
arcad
) ا . پ . مرقشيشا و حجر النور .
ارشد
ارشد
(
arcad
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - با رشدتر و باهوش‌تر . و ارشد اولاد و يا اولاد ارشد : آنكه در ميانهء اولاد كسى با رشدتر و باهوش‌تر و با لياقت‌تر از همه باشد .
ارشد
ارشد
(
arcad
) ص . ع . راه راست‌تر .
و قريب‌تر بمطلب .
ارشنگ
ارشنگ
(
arcang
) ا . پ . نام روز بيست و پنجم از هر ماه شمسى .
ارشق
ارشق
(
arcaq
) ا خ . ع . نام كوهى در حوالى مغان .
ارشق
ارشق
(
arcaq
) ص . ع . خوش قامت يق ما ارشق القوس : چه خوش قامت است اين كمان .
ارشك
ارشك
(
arcak
) ا . پ . خطا و گناه . و عيب . و خشخاش .
ارشك
ارشك
(
arcak
) ا . پ . رشك و حسد .
ارشكا
ارشكا
(
arack
) ا . پ . بلغت زند رشك و حسد .
ارشم
ارشم
(
arcam
) ا . ع . باران اندك . و سگ و كلب . و ص . هر چيز نكوهيدهء اندك . و كسى كه بوى طعام برد و حريص بر آن گردد .
و هر چيز كه بر آن خطها و سياهى و نگارها باشد .
ارشميدس
ارشميدس
(
arcmides
) ا خ . پ .
نام يكى از دانشمندان معروف يونان كه در سال 387 قبل از ميلاد متولد شد .
ارشن
ارشن
(
arcan
) ا . پ . بلغت اهالى دشت قبچاق ابر و سحاب .
ارشه ارشه
ارشه ارشه
(
arcoh - arcoh
) و (
arceh - arceh
) ع . كلمه‌ايست كه نخست با دست كون شتر را مىخارانند و بعد آن را مىگويند تا شتر تيز رود و بدود .
ارشيا
ارشيا
(
arcy
) ا . پ . بلغت زند تخت و اورنگ پادشاهى .
ارشية
ارشية
(
arciat
) ع . ج رشاء .
ارص
ارص
(
arass
) ص . ع . كسى كه دندانها و يا رانهايش بهم نزديك باشند .
ارصاء
ارصاء
(
ers '
) م . ع . ارصى بالمكان ارصاء : پائيد در آنجاى و نگذاشت آن را .
ارصاد
ارصاد
(
ars d
) ع . ج رصد .
ارصاد
ارصاد
(
ars d
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - رصدهاى منجمين . مر . رصد .
ارصاد
ارصاد
(
ers d
) م . ع . آمادهء چيزى شدن . و ارصدت له : مهيا ساختم براى او . و پاداش دادم او را بخير و يا بشر .
ارصاع
ارصاع
(
ers '
) م . ع . سخت خستن به نيزه . و نشاندن آن به چيزى . و داراى بچه شدن خرمابن .
ارصاف
ارصاف
(
ers f
) م . ع . ارصف ارصافا : آميخت شراب را به آب جارى و روان .
ارصان
ارصان
(
ers n
) م . ع . ارصنه ارصانا :
محكم و استوار گردانيد آن را .
ارصح
ارصح
(
arsah
) ص . ع . مردى كه دو ران وى بهم نزديك باشد . ج : رصح .
ارصع
ارصع
(
arsa '
) ص . ع . رجل ارصع :
مرد لاغر سرين و ران . و طعن ارصع :
آنكه سنان آن فرو رود در مطعون .
ارصوصة
ارصوصة
(
orsusat
) ا . ع . كلاهى كه به شكل خربزه باشد .
ارض
ارض
(
arz
) ا . ع . زمين - مؤنث است و اسم جنس و يا جمعى است بدون واحد و ارضة نمىگويند . ج : ارضات و ارضون و اروض و آراض و اراضى . و اسفل قوائم شتر . و هرچه فرود و پست باشد . و زكام . و لرزه . و لرزهء تب . و ابن ارض : مسافر و غريب . و نوعى از تره . و ابن الارض :
گياهى مانند مو كه مىخورند آن را . و كرة الارض : كرهء زمين ( مر . زمين ) . و اهل الارض : . ج ا . جنها و ديوها . و كلاب الارض : سگهاى بيگانه و بىصاحب .
و ارض الذئب ا خ . نام جزيره‌اى نزديك خط استوا . و ارض روم : ارزن الروم .
و ارض نوح : دهى به بحرين . و لا ارض لك : كلمهء ذم است مانند لا ام لك . و من اطاعنى كنت له ارض : هركس اطاعت كند من را من مطيع خواهش وى خواهم گرديد .