فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣

آب آسيا

رفتن و آب در چيزى كردن : دغلى و ناراستى به كار بردن و آب در ديده نداشتن : شرم نداشتن و بيحيا بودن و آب در سبد كردن : كار بيفايده مرتكب شدن و آب در گوش كردن : مغبون كردن و گول زدن و آب در هاون سودن و يا آب در هاون كوفتن : كار بيهوده كردن و آب دندان : برق و صفاى دندان .

و تابش آن و آب دهن : بزاق و لعاب و آب رفتن : بىعزت گشتن و خفيف شدن و آب روان : آب جارى مانند آب جوى و آب نهر و آب روشن : شراب صاف و رونق و رواج و آب ريختن : بىعزت كردن و خفيف ساختن و انزال منى نمودن و آب زدن : فرونشاندن و تسكين دادن و آب زلال : آب صاف و آب زندگانى :

آب حيات و آب زيركاه : مكارّى و حيله گرى و آب سرخ : شراب سرخ و آب شادى : شراب و آب شنگرفى : شراب لعلى و اشك خونين و آب شيراز : شراب شيراز و آب صفت بودن : با تواضع بودن و نفع و فايدهء بسيار رسانيدن و آب طرب :

شراب انگورى و آب عشرت : شراب انگورى و آب فسرده : شمشير و خنجر و بلور و آبگينه و آب يخ بسته و آب كبود :

درياى چين و بحر اخضر و آب كمان :

زور كمان و آب گردنده : آسمان و آب گشاده : شراب زبون كم كيف و آب گرم : نزول آبى در چشم كه نابينا گردد و آب مرواريد آن را نيز گويند و آب مريم :

جاه و صلاح حضرت مريم و شيرهء انگورى و آب منجمد : پيالهء بلور و شمشير و تيغ و جز آن و شيشه و يخ و تگرگ و آب منعقد :

آب منجمد و آب نار : شراب لعلى و آب نافع : شراب انگورى و آب نخوردن : درنگ ناكردن و توقف نانمودن و آب جارو : تنظيف و پاكى مكان و آب روغن : تكلف در سخن آرائى و آب و گل : قالب بشرى .

آب

(

) ا . پ . به لغت زند و پازند پدر و اب .

آب

(

) ا . پ . ماه يازدهم از سال روميان كه آفتاب در برج اسد باشد .

آب

(

) ع . كلمه‌اى كه در نفرين استعمال كنند و آبك و يا آب لك يعنى هلاكى باد ترا مانند و يلك .

آب

(

) ص . ع . مر . آبى .

آباء

(

b '

) ع . ج ابو .

آبا

(

) ا . پ . ماخوذ از تازى جدّ و پدر و پدرها و آباى علوى : افلاك و سيارات .

آبائى

(

b 'i

) ص . پ . مأخوذ از تازى منسوب به آبا مانند خانهء آبائى و اجدادى .

آب آجام

(

b j m

) ا . پ . نيستان و جايى كه داراى نى بسيار بود .

آباجى

(

b ji

) ا . پ . مخفف آغا باجى .

آباد

(

b d

) ا . پ . درود و ثناء و آفرين و تحية و ستايش و شهر و بنا و مسكن و مكان .

آباد

(

b d

) ا خ . پ . اولين پيغمبر ايرانيان كه مه آباد نيز گويند و خانهء كعبه .

آباد

(

b d

) ص . پ . معمور و ضدّ ويران و داراى جمعيت و مزروع و نيك و زيبا و خوب صورت و داراى بنا و نيك پر و مملو و خزانهء آباد : خزانهء مملوّ و آباد كردن ف م : زراعت و فلاحت كردن و شادمان نمودن و دلخوش كردن و معمور كردن و با صفا كردن .

آباد

(

b d

) ع . ج ابد . و ابد الاباد : هميشه و جاويد .

آبادان

(

b d n

) ص . پ . جايى كه آباد بود و خراب و ويران نباشد واخ . نام شهرى در كنار شط العرب در خوزستان و آبادان شدن ف ل : معمور و مسكون شدن و آبادان كردن : ف م . كشتكارى كردن و بنا كردن و قابل سكنى كردن .

آبادانى

(

b d ni

) ا . پ . بنا و جمعيت و زراعت و آبادانى كردن ف م : جمعيت جمع كردن در جائى و قلعه و بنگاه ساختن و زراعت كردن و آبادانى شدن :

آباد شدن .

آباده

(

b de

) ا خ . پ . يكى از بلوكات معروف ايالت فارس كه چون از اصفهان به طرف شيراز روند در عرض راه واقع مىشود .

آبادى

(

b di

) ا . پ . خوشى و عيش و عشرت و هر جايى كه گروهى گرد آمده و بنا و آبادانى جهت خود برپا كرده باشند مثلا از طهران تا قم چندين آبادى مىباشد و ص .

منسوب به آباد پيغمبر و پيروان اين پيغمبر .

آباديان

(

b dy n

) پ . ج آبادى و پيروان آباد پيغمبر كه مه آباد نيز گويند .

آبادى كاغذ

(

b di - k qez

) ا . پ .

كاغذ ابريشمين

آبار

(

b r

) ا . پ . تركيبى از سرب و گوگرد كه زخمها و ريشها را به آن مداوا كننده و آباره .

آبارگير

(

b r - gir

) ا . پ . حساب نويس و محاسب و محرّر و نويسنده .

اباره

(

b re

) ا . پ . آواره و اوارجه كه حساب و دفتر حساب بود .

آب آسيا

(

b - sy

) ا . پ . آسياى آبى .