فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢
احيوى
احورى
احورى
(
ahvariy
) ص . ع . سپيد روشن . و نرم و نازك .
احورى
احورى
(
ahvariy
) ص . ع . آنكه داراى پوست نرم و تابان و درخشان بود .
احوز
احوز
(
ahvaz
) ص . ع . سبك فهم و تيز خاطر . و چالاك در كار .
احوزى
احوزى
(
ahvaziy
) ص . ع . مرد سبك فهم و تيز خاطر و چست و چالاك در كارها . و نيك راننده و نيك كارگزار . و سياه .
احوس
احوس
(
ahvas
) ص . ع . جرى و دلاور ج : حوس . و ا . گرگ .
احوص
احوص
(
ahvas
) ا . ع . از اعلام است . ج :
احاوص .
احوص
احوص
(
ahvas
) ص . ع . مردى كه دنبالهء چشم وى و يا دنبالهء يك چشم وى تنگ باشد ج : حوص .
احوط
احوط
(
ahvat
) ص . ع . هذا احوط يعنى در احتياط داخل‌تر است و نزديكتر است به احتياط و شاملتر است .
احوق
احوق
(
ahvaq
) ص . ع . آنكه مهرهء نرهء وى كلان باشد .
احول
احول
(
ahval
) ص . ع . كسى كه سپيدى در دنبالهء چشم و سياهى در كنج آن دارد . و يا آنكه سياههء چشم وى برابر بينى است . و يا آنكه گويا بجانب بالا مىنگرد . و هو احول منك :
او حيله‌گرتر است از تو . و ما احوله : چه حيله‌گر است او .
احول
احول
(
ahval
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - دو جا و رغنگ و كج‌چشم و كسى كه يك را دو بيند و شاهكال .
احولال
احولال
(
ehvel l
) م . ع . احولت عينه احولالا : احول گرديد چشم او . و احولت الارض : سبز شد آن زمين و برابر شد گياه آن .
احولة
احولة
(
ahvelat
) ع . ج حال .
احولى
احولى
(
ahvali
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كجى چشم و دوبينى .
احوليت
احوليت
(
ahvaliyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دوبينى و كجى چشم .
احونصال
احونصال
(
ehvens l
) م . ع . احونصل احونصالا : خم كرد گردن را و برآورد چينه‌دان را .
احوواء
احوواء
(
ehvev '
) م . ع . احووى احوواء : سياه مايل بسبزى و سرخ مايل بسياهى گرديد . و احووت الارض : سبز گرديد آن زمين .
احوى
احوى
(
ahv
) ص . ع . سياه . و سياه چرده .
و سياه مايل بسبزى و سرخ مايل بسياهى . ج : حو .
احوية
احوية
(
ahviat
) ع . ج حواء .
احويلال
احويلال
(
ehvil l
) م . ع . احوالت الارض احويلالا : سبز شد آن زمين و برابر گرديد گياه آن . و احوالت عينه : احول گرديد چشم او .
احويواء
احويواء
(
ehviv '
) م . ع . احواوى احويواء : سياه مايل بسبزى . و سرخ مايل بسياهى گرديد . و احواوت الارض : سبز گرديد آن زمين .
احى
احى
(
ohayy
) ا . ع - مصغر احوى - سياه گونى لب .
احيا
احيا
(
ehy
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زنده .
و زندگانى . و زندگانى از نو . و رهائى از سختى و شدائد . و آبادانى . و احيا شدن ف ل . : زنده شدن . و از سختى شديد رهيدن . و احيا كردن ف م . : زنده كردن . و كسى را از سختى شديد رهانيدن . و احيا كردن زمين :
زمين باير و لم يزرع را قابل زراعت و آبادانى كردن . و احيا و اماته ا . : زندگانى و مرگ .
احياء
احياء
(
ahy '
) ع . ج حىّ و حياء .
احياء
احياء
(
ehy '
) م . ع . احياه احياء :
زنده گردانيد آن را . و احيينا الارض : يافتيم آن زمين را فراخ نعمت بسيار گياه . و احيت الناقة : زيست بچهء ماده شتر . و احيت القوم . زيستند مواشى قوم . و نيكو حال شدند و گشتند در فراخى عيش و نعمت .
احياء
احياء
(
ehy '
) ا خ . ع . احياء العلوم :
كتابى معروف از امام محمد غزالى رحمه اللّه در عادات و عبادات و مهلكات و منجيات .
احياج
احياج
(
ehy j
) م . ع . احيجت الارض :
درخت حاج رويانيد آن زمين . و كذلك احاجت الارض .
احياد
احياد
(
ahy d
) ع . ج حيد (
hayd
) .
احياز
احياز
(
ahy z
) ع . ج حيز (
hayyez
) .
احيال
احيال
(
ahy l
) ع . ج حيل (
hayl
) .
احيان
احيان
(
ahy n
) ع . ج حين .
احيان
احيان
(
ehy n
) م . ع . احين احيانا :
مقيم گرديد . و احينت الابل : خداوند وقت دوشيدن و يا آگاه گردانيدن براى دوشيدن شدند آن شتران . و احين القوم : حاضر شد مر آن گروه را آنچه كه قصد كرده بودند . و احانه الله : هلاك گردانيد او را خداى .
احيانا
احيانا
(
ahy nan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - اتفاقا و بطور اتفاق و گاه‌گاهى و بعضى اوقات .
احيح
احيح
(
ahih
) و
احيحة
احيحة
(
ahihat
) ا . ع .
تغير و غصه . و خشم . و خشم بسيار . و ناله و درد دل از اندوه و تشنگى .
احيسن
احيسن
(
ohaysen
) ص . ع . يق ما احيسنه :
چقدر جميل و لطيف است او . مر . اميلح را .
احيف
احيف
(
ahyaf
) ص . ع . بلد احيف :
شهر بىباران .
احيل
احيل
(
ahyal
) ص . ع . حيله‌گرتر و زيرك‌تر و مكارتر و باتدبيرتر و مدبرتر . و هو احيل منك : او حيله‌گرتر است از تو . و ما احيله :
چه حيله‌گر است او .
احيمر
احيمر
(
ohaymer
) ص . ع . سرخگون .
ج : احيمرون (
ohaymeruna
) .
احيمرون
احيمرون
(
ohaymeruna
) ع . ج احيمر
احيوى
احيوى
(
ahyavi
) ص . ع . مرد سرخ لب .