فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢١
احورة
و احنج كلامه : پيچ داد كلام خود را مانند مخنث .
احناد
احناد
(
ehn d
) م . ع . بسيار آب آميختن در شراب . و اندك آب آميختن در آن .
احناش
احناش
(
ahn c
) ع . ج حنش (
hanac
) .
احناش
احناش
(
ehn c
) م . ع . احنشه احناشا :
شتابانيد آن را . و احنشه عنه : بازگردانيد او را از آن .
احناط
احناط
(
ehn t
) م . ع . احنط الزرع احناطا : داراى هنگام درو گشت آن كشت .
و احنط الرمث : سپيد گرديد آن گياه رمث و پخته شد . و احنط الميت : حنوط ماليد بر آن مرده .
احناق
احناق
(
ehn q
) م . ع . احنق احناقا :
بخشم آورد . و سخت كينه گرفت . و احنق الزرع : از غلاف برآمد آن كشت و پراكنده شد خارهاى گوشهء آن . و احنق الصلب : چسبيد شكم به پشت . و كذلك احنق السنام . و احنق الحمار : لاغر شد آن خر از بسيارى گشنى .
احناك
احناك
(
ahn k
) ع . ج حنك (
hanak
) .
احناك
احناك
(
ehn k
) م . ع . احنكه احناكا رد كرد آن را . و احنكته السن : استوار خرد گردانيد او را تجربه‌ها .
احنان
احنان
(
ehn n
) م . ع . م احن احنانا :
خطا كرد . و احن القوس : ببانگ برآورد كمان را .
احنة
احنة
(
ehnat
) ا . ع . كينه و خشم . ج :
احن و احنات .
احنة
احنة
(
ehnat
) م . ع . احن عليه احنة ( از باب سمع ) : كينه و خشم گرفت بر وى .
احنة
احنة
(
ahennat
) ع . ج حنين (
hanin
) .
احنط
احنط
(
ahnat
) ص . ع . مردى كه ريش وى دراز و انبوه باشد .
احنف
احنف
(
ahnaf
) ص . ع . كج پا . و آنكه نر انگشت پاى وى به طرف ديگر انگشتان برگشته . و آنكه بر پشت قدم از طرف انگشت خرد راه رود . و آنكه در سينة قدم وى كژى بود .
احنف
احنف
(
ahnaf
) ا . ع . از اعلام است . و ا خ .
احنف بن قيس : از كبار تابعين .
احنك
احنك
(
ahnak
) ص . ع . هذا البعير احنك الابل يعنى اين شتر خورنده‌ترين شترهاست . و كذلك احنك البعيرين .
احنى
احنى
(
ahn
) ص . ع . رجل احنى :
مرد گوژپشت . و هو احنى الناس ضلوعا عليك : او مشفق‌ترين مردم است بر تو .
احواب
احواب
(
ehv b
) م . ع . احوب احوابا : مايل شد بر گناه .
احوات
احوات
(
ahv t
) ع . ج حوت .
احواج
احواج
(
ehv j
) م . ع . احوج احواجا حاجت‌مند شد . و احوجه : حاجت‌مند گردانيد او را ( لازم و متعدى ) .
احواذ
احواذ
(
ehv z
) م . ع . سخت راندن . و احوذ ثوبه : گرد آورد جامهء خود را . و احوذ الصانع القدح : سبك ساخت كاسه‌گر آن كاسه را . و احوذ على الشيى :
نگهبانى كرد آن چيز را .
احوار
احوار
(
ahv r
) ع . ج حور .
احواز
احواز
(
ahv z
) ا خ . ع . مر . اهواز .
احواش
احواش
(
ehv c
) م . ع . احوش الصيد احواشا : گرداگرد شكار برآمد تا بدامگاه آيد .
احواض
احواض
(
ahv z
) ع . ج حوض .
احوال
احوال
(
ahv l
) ع . ج حول و حال .
و احوال الدهر : گردشهاى روزگار .
احوال
احوال
(
ahv l
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - چگونگى و كيفيت . و حالت و كيفيت مزاج و تندرستى .
و امور و اعمال و كردار و كار و بار . و سرگذشت و سرانجام . و اعتبار . و علاقه . و حادثه . و ماجرا و گزارش . و اتفاقات گذشته و يا آينده . و انقلاب و گردش . و گردش روزگار و هنگام . و وقتى كه شخص در آنست . و احوال جنگى ج ا :
كارهاى لشكرى . و احوال خيريت مآل :
گزارشهائى كه عاقبت آنها نيكو بود .
احوال
احوال
(
ahv l
) ا . ع . يقال هو احواله :
او پيرامون آنست .
احوال
احوال
(
ehv l
) م . ع . احول بالمكان احوالا : مقيم شد در آنجاى يك سال . و احولت الدار : گذشت بر آن سراى سالها .
و احول الصبى : يك ساله شد آن كودك .
احوالات
احوالات
(
ahv l t
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - چگونگيها . و سرگذشتها . و حالتها .
احوال‌پرسى
احوال‌پرسى
(
ahv l - porsi
) ا . پ .
استفسار و پرسش از حالت و چگونگى و از تندرستى و عافيت و از كاروبار . و عيادت مريض .
احوب
احوب
(
ahvab
) ص . ع . گناه‌كار و مجرم .
و نافرمانبردار از پدر و مادر .
احوج
احوج
(
ahvaj
) ص . ع . محتاج‌تر و حاجت مندتر .
احوذ
احوذ
(
ahvaz
) ا . ع . رفتار شتاب . و شتابى در رفتار .
احوذى
احوذى
(
ahvaziy
) ا . ع . مرد سبك فهم و تيز خاطر و نيك كارگزار كه هر كار بر وى آسان گردد . و نرم و سبك راننده .
احور
احور
(
ahvar
) ص . ع . آهو چشم و كسى كه داراى چشم نيكو بود . ج : حور .
احور
احور
(
ahvar
) ا . ع . عقل و فهم و ادراك .
و ا خ . ستارهء مشترى .
احورار
احورار
(
ehver r
) م . ع . احور احورارا : احور گرديد . و سپيد شد . و سخت سپيد شد . و احورت عينه . احور گرديد چشم او مانند چشم آهو و حدقهء چشم وى نيك سياه شد .
احورة
احورة
(
ahverat
) ع . ج حوار و حوار .