فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٠
احناج
معد بن عدنان مىگردد . و شافعى مىگويد در بغداد اتقى و اورع وافقه از احمد بن حنبل كسى را نديدم . وفات او در سال 241 هجرى و مذهب حنبلى منسوب به اين شخص بزرگ است . امير احمد سامانى :
پادشاه دوم از سلسلة سامانيان ؛ از سال 295 هجرى تا 301 در خراسان و ماوراء النهر حكمرانى كرد . احمد خان مغول : سومين پادشاه از سلسلهء هلاكوئيان ؛ از ساز 681 هجرى تا 683 پادشاهى كرد و اين اول پادشاهى است از طايفهء مغول كه دين اسلام را قبول كرد .
احمد خان اول : سلطان چهاردهم از سلاطين آل عثمان كه از 1012 هجرى تا 1027 سلطنت نمود و در عهد وى كشيدن تنباكو بواسطهء اهالى هلاند در اسلامبول شايع گرديد .
احمد خان دويم : سلطان بيست و يكم از آل عثمان . از 1102 هجرى تا 1106 سلطنت نمود . احمد خان سيوم :
سلطان بيست و سيوم از آل عثمان ؛ از 1115 هجرى تا 1143 سلطنت كرد الشيخ الجليل و السيد النبيل احمد بن الشيخ زين الدين بن الشيخ ابراهيم الاحسائى اعلى اللّه مقامه . مقام بزرگوارى و فضائل او بدرجه‌ايست كه در اين اوراق نمىگنجد . عمر شريفش نزديك به نود سال و وفاتش در اوائل سال 1243 هجرى در مدينه در منزل هدية از سه مرحلى مدينهء منوره و مدفنش در بقيع در جوار ائمهء معصومين صلوات اللّه و سلامه عليهم اجمعين . احمد حسن : نام وزير سلطان محمود سبكتكين .
احمدآباد
احمدآباد
(
ahmad - b d
) ا خ . پ .
نام شهر پايتخت گجرات .
احمدى
احمدى
(
ahmadi
) ص . پ . منسوب به احمد . و ا خ . قصبه‌اى ما بين فارس و كرمان . وا .
يك نوع پارچهء محرمات از پنبهء خود رنگ كه در آن قصبه مىبافند .
احمر
احمر
(
ahmar
) ص . سرخ رنگ .
و سپيد . و مرد بىسلاح در جنگ . و نوعى از خرما .
وا . زر . و زعفران و گوشت و مى . ج : حمر (
homr
) و حمران (
homr n
) و رجل احمر : مرد سرخ .
ج : احامر . و موت احمر : مرگ سخت .
و قتل . و ا خ . نام مولاى آن حضرت صلى اللّه عليه و آله . و نام مولاى ام سلمه رضى اللّه عنها . و احمر ثمود : لقب عاقر ناقهء صالح و اسم وى قدار . و قولهم الحسن احمر يعنى مىرسد عاشقان را از حسن آنچه مىرسد مبارزان را از جنگ .
احمرار
احمرار
(
ehmer r
) م . ع احمر احمرارا : سرخ گرديد . و احمر البأس سخت شد عذاب .
احمران
احمران
(
ahmar ne
) ا . بصيغهء تثنيه . ع .
مى و گوشت .
احمرة
احمرة
(
ahmerat
) ع . ج حمار .
احمرى
احمرى
(
ahmariy
) ص . ع . بسيار سرخ .
احمريت
احمريت
(
ahmariyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سرخى و حمرت و سرخى بسيار .
احمز
احمز
(
ahmaz
) ص . ع استوارتر و قوىتر . و شراب احمز : شراب ترش كه دهان را بگزد . و منه حديث ابن عباس :
افضل الاعمال احمزها : بهترين اعمال استوارتر و قويتر آنهاست .
احمس
احمس
(
ahmas
) ص . ع . مرد درشت در دين و دلير در حرب . ج . (
hams
) و جاى سخت و درشت و مرد دلاور . و سال سخت قحطناك . ج : احامس و حمس (
homs
) يق سنون احامس .
احمش
احمش
(
ahmac
) ص . ع . مرد باريك ساق .
احمص
احمص
(
ahmas
) ا . ع . سارق گوسپند .
احمق
احمق
(
ahmaq
) ص . ع . مرد گول و بىعقل . ج : قوم و نسوة حماق و حمق (
homoqon
) و حمقى (
hamq
) و حماقى (
ham q
) .
و نيز احمق : گول‌تر و بىعقل‌تر . و در افعل تعجب مىگويند ما احمقه .
احمقانه
احمقانه
(
ahmaq ne
) ص . پ . منسوب به احمق و مانند احمق . و م ف . بطور حماقت و بىعقلى .
احمقى
احمقى
(
ahmaqi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بيعقلى و سفاهت و حماقت .
احمل
احمل
(
ahmal
) ص . ع . قابلتر براى بار بردارى .
احموقة
احموقة
(
ohmuqat
) ص . ع . كسى كه بسيار احمق باشد .
احمى
احمى
(
ahm
) ص . ع . خجل‌تر و شرمگين تر . و ننگ‌دارتر .
احميرار
احميرار
(
ehmir r
) م . ع . احمار احميرارا : سرخ گرديد .
احميماء
احميماء
(
ehmim '
) م . ع . احمومى الشى احميماء : مانند شب و يا مانند ابر سياه گرديد آن چيز .
احميماس
احميماس
(
ehmim s
) م . ع . احمومس احميماسا : خشم گرفت و متغير گرديد .
احن
احن
(
ehan
) ع . ج احنة (
ehnat
) .
احناء
احناء
(
ahn '
) ا . ع . كنايه و استعاره و مجاز . و ج حنو (
henv
) . و احناء الامور :
متشابهات امور .
احناء
احناء
(
ehn '
) م . ع . احنت المراة على ولدها احناء : مهربانى كرد آن زن بر فرزندان خود و شوى نكرد پس از مردن پدر آنها .
احنات
احنات
(
ehnat
) ع . ج احنة .
احناث
احناث
(
ehn s
) م . ع . بزه‌مند گردانيدن كسى را . و مايل كردن از حق بباطل و يا از باطل به حق . و خلاف سوگند كنانيدن كسى را .
احناج
احناج
(
ehn j
) م . ع . احنج احناجا :
ميل كرد و كج گرديد . و آرام گرفت و پوشيد و شتابى كرد . و احنجه : كج كرد آن را .