فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٧
احكاء
با وى و عيب كرد او را .
احفاث
احفاث
(
ahf s
) ع . ج حفث (
hefs
) .
احفاد
احفاد
(
ahf d
) ع . ج حافد و حفد (
hafad
)
احفاد
احفاد
(
ahf d
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - اولاد . و زادگان فرزندان و نوه‌ها .
احفاد
احفاد
(
ehf d
) م . ع . رفتن كم از پويه .
و احفده : شتابانيد آن را . و احفد بعيره :
راند شتر خود را برفتارى كم از پويه .
احفار
احفار
(
ahf r
) ع . ج حفر (
hafar
) .
احفار
احفار
(
ehf r
) م . ع . احفر الصبى احفارا : افتاد چهار دندان پيشين آن كودك دو از بالا و دو از پائين . و احفر المهر :
افتاد دندانهاى رباعيات و ثنائيات آن كره . و احفر فلانا بئرا : يارى داد فلان را در كندن چاه .
احفاش
احفاش
(
ahf c
) ع . ج حفش (
hefc
) .
و احفاش البيت . متاع فرومايهء خانه و قماش آن . و احفاش الارض : سوسمارهاى زمين و خارپشتهاى آن .
احفاش
احفاش
(
ehf c
) م . ع . شتابانيدن .
احفاص
احفاص
(
ahf s
) ع . ج حفص (
hafs
) .
احفاض
احفاض
(
ahfaz
) ع . ج حفض (
hafaz
) .
احفاظ
احفاظ
(
ehf z
) م . ع . احفظه احفاظا :
به خشم آورد او را - و الاحفاظ لا يكون الا بكلام قبيح .
احفاف
احفاف
(
ehf f
) م . ع . احففته احفافا ياد كردم او را بزشتى . و احف رأسه : بىروغن گذاشت سر خود را مدتى . و احف الفرس : چنان راند آن اسب را كه از راندن آن آواز برآمد . و احف الثوب : بافت جامه را به شانه و تيغ .
احفة
احفة
(
aheffat
) ع . ج حفاف .
احفش
احفش
(
ahfac
) ص . ع . جمل . احفش :
شترى كه پيش كوهان آن از پائين تا بالا ريش گرديده باشد و بن آن سالم بود .
احفلى
احفلى
(
ahfal
) ا ج . ع جماعت از هر چيز . و ا . مهمانى عام - لغة فى اجفلى - يق دعاهم الاحفلى .
احفيظاظ
احفيظاظ
(
ehfiz z
) م . ع . احفاظت الحية احفيظاظا : دميد آن مار و آماسيد .
احق
احق
(
ahaqq
) ص . ع . لايق‌تر و سزاوارتر .
و اسبى كه در رفتن سمهاى پا را بجاى سمهاى دست گذارد - و اين عيب است - و اسبى كه خوى نكند .
احق
احق
(
ahaqq
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - لايق‌تر و رواتر و سزاوارتر و شايسته‌تر .
احقاء
احقاء
(
ahq '
) ع . ج حقو (
haqv
) .
احقاء
احقاء
(
aheqq '
) ع . ج حقيق (
haqiq
) .
احقاب
احقاب
(
ahq b
) ع . ج حقب (
hoqb
) و (
hqob
) .
احقاب
احقاب
(
ehq b
) م . ع . در حقيبه نهادن . و پس خود بستن شتر سوار چيزى را . و به ترك خود سوار كردن كسى را . و احقب البعير : تنگ بست بر آن شتر . و احقب المعدن : نيافت در آن كان چيزى .
احقاد
احقاد
(
ahq d
) ع . ج حقد (
heqd
) .
احقاد
احقاد
(
ehq d
) م . ع . احقده احقادا :
به كينه آورد او را . و احقد القوم : نيافتند آن گروه چيزى از كان بعد از آنكه جستند .
احقاف
احقاف
(
ahq f
) ا خ . ع . نام اراضى وسيعى در عربستان كه امتداد مىيابد از هزموت تا بعمان و از خليج ايران تا به هرمز و قوم عاد در آن سكونت داشتند و مشتمل بر ريگ توده هاى مستطيل متحركى مىباشد . و ج حقف (
heqf
) .
احقاق
احقاق
(
ahq q
) ع . ج حقة (
hoqqat
) .
احقاق
احقاق
(
ehq q
) م . ع . احق الرجل احقاقا . حق گفت آن مرد . و احقت البكرة : بسه سال كامل رسيد آن شتر بچهء ماده و حقة گرديد . و احق الرمية .
كشت آن شكار را . و احقه : غلبه كرد او را . و احق الشى : واجب كرد آن چيز را . و درست و راست كرد . و احققت حذره : كردم آنچه از آن حذر داشتم .
و احققت الامر : درست دانستم و يقين نمودم آن كار را .
احقاق
احقاق
(
ehq q
) ا . پ - مأخوذ از تازى - حكم به حق . و اجراى حكم حق و رسانيدن حق كسى را .
و دفع ظلم از مظلوم . و احقاق حق كردن ف م . : حق كسى را رسانيدن . و به عدالت دربارهء كسى حكم كردن .
احقال
احقال
(
ahq l
) ع . ج حقلة (
haqlat
) .
احقال
احقال
(
ehq l
) م . ع . احقل الزرع احقالا : حقل گرديد آن كشت . مر . حقل (
haql
) .
احقان
احقان
(
ahq n
) ع . ج حقنة (
haqnat
) .
احقب
احقب
(
ahqab
) ا خ . ع . نام يكى از جنيانى كه از آن حضرت صلى اللّه عليه و آله قرآن شنيدند .
و ص . خر وحشى كه در شكم وى سپيدى باشد .
و يا تنگ بستنگاه وى سپيد بود .
احقب
احقب
(
ahqob
) ع . ج حقب (
hoqb
) و (
hoqob
) .
احقد
احقد
(
ahqad
) ص . ع . كينه‌ورتر و كينه‌خواه‌تر . و بدخواه‌تر و بدانديش‌تر .
احقر
احقر
(
ahqar
) ص . ع . فرومايه‌تر و پست‌تر و دون‌تر . و احقر العباد : پست‌ترين بندگان خدا .
احقف
احقف
(
ahqaf
) ص . ع . جمل احقف :
شتر باريك شكم .
احك
احك
(
ahakk
) ص . ع . سم خراشيده و كعب سوده . و مرد بىدندان .
احكاء
احكاء
(
ehk '
) م . ع . چون مهموز باشد يق ما احكاه فى صدرى : نخليد آن در دل من . و احكا العقدة : بست آن گره را .
و چون يائى بود يق احكى العقدة : بست