فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٦
احفاء
و خارج از اندازه و شمار . و احصا كردن ف م . : شمار كردن و تعداد كردن و شمردن .
احصاء
احصاء
(
ehs '
) م . ع . چون مهموز باشد يق احصاه احصاء : سيراب كرد آن را . و چون يائى بود شمردن . و نگاهداشتن . و دريافت كردن . و حفظ نمودن .
احصاب
احصاب
(
ehs b
) م . ع . احصب عن صاحبه احصابا : اعراض كرد از صاحب و رفيق خود . و احصب الفرس : سنگريزه انداخت آن اسب باسم خود در رفتن .
احصاد
احصاد
(
ehs d
) م . ع . احصد الزرع احصادا : بهنگام درو رسيد آن كشت و به درو درآمد . و احصد الحبل :
سخت تافت آن رسن را .
احصار
احصار
(
ehs r
) م . ع . احصره المرض : بازداشت او را بيمارى از سفر و جز آن و كذلك احصره البوك . و احصره العدو : محاصره كرد او را دشمن و تنگ گرفت بر وى . و احصرت الناقة : تنگ شد سوراخ پستان آن ماده شتر . و نيز احصار : قبض آوردن شكم و ( يستعل مجهولا ) يق احصر الرجل :
بند آمد شكم آن مرد و قبض شد .
احصاص
احصاص
(
ehs s
) م . ع . احصه احصاصا . داد بوى بهرهء او را . و احصه عن امره : معزول كرد او را از كارش .
احصاف
احصاف
(
ehs f
) م . ع . گام نزديك نهادن در رفتن بشتاب و دور كردن و بپايان رسانيدن يق احصف الرجل و احصف الثوب :
نيك بافت آن جامه را . و احصف الحبل :
استوار بست آن ريسمان را . و احصف الفرس :
بشتاب گذشت آن اسب . و احصف الامر :
استوار كرد آن كار را .
احصال
احصال
(
ehs l
) م . ع . احصل النخل احصالا : غوره كرد آن خرما بن .
احصان
احصان
(
ahs n
) م . ع . ج حصن (
hesn
) .
احصان
احصان
(
ehs n
) م . ع . احصنه احصانا :
استوار گردانيد آن را . و نگاهداشت . و احصنه التزوج : پارسا گردانيد او را زن گرفتن .
و احصنت المراة : پارسا گرديد آن زن .
و نهفته گرديد . و شوهر كرد . و باردار گرديد .
و احصنها البعل : نهفته گردانيد آن زن را شوهرش . و احصن الرجل : زن گرفت آن مرد .
احصان
احصان
(
ahass ne
) ا ع . بصيغهء تثنيه .
بنده و خر .
احصد
احصد
(
ahsad
) ص . ع . حبل احصد :
ريسمان محكم بافته .
احصرة
احصرة
(
ahserat
) ع . ج حصير (
hasir
) .
احصنة
احصنة
(
ahsenat
) ج ا . ع . پيكانها .
احضاب
احضاب
(
ahz b
) ع . ج حضب (
hezb
) و (
hozb
) .
احضاب
احضاب
(
ehz b
) م . ع . رسن واژون شده را راست كردن بر چرخ تا روان گردد .
و احضب النار : افروخت آتش را و هيزم انداخت در آن تا زبانه زند .
احضاج
احضاج
(
ahz j
) ع . ج حضج (
hezj
) و (
hazj
) .
احضار
احضار
(
ehz r
) م . ع . دويدن اسب . و احضر الشى : حاضر گردانيد آن چيز را .
و احضره اياه : حاضر گردانيد او را نزد وى .
احضار
احضار
(
ehz r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دعوت و طلب . و پديد و پديدار . و حكم بحضور آوردن و حاضر كردن . و احضار كردن : ف م . : پديد كردن . و به حضور آوردن . و حاضر كنانيدن . و پديدار گردانيدن .
و آوردن كنانيدن و آوردن فرمودن . و دعوت نمودن و طلب كردن . و در پيش خواندن و طلبيدن . و حكم بحضور آوردن و حاضر كردن كنانيدن .
احضان
احضان
(
ahz n
) ع . ج حضن (
hezn
) .
احضان
احضان
(
ehz n
) م . ع . احضن بحقى احضانا : برد حق مرا . و احضن الرجل و به : عيب كرد آن مرد را .
احضة
احضة
(
ahezzat
) ع . ج حضيض (
haziz
) .
احط
احط
(
ahatt
) ص . ع . نرم پشت .
احطاب
احطاب
(
aht b
) ع . ج حطب (
hatab
) .
احطاب
احطاب
(
eht b
) م . ع . احطب المكان :
هيزم‌ناك شد آن جاى . و احطب انكرم :
هنگام آن رسيد كه از درخت تاك هيزم ببرند .
احطاط
احطاط
(
eht t
) م . ع . احط وجهه احطاطا : دميدگى آورد روى او . و يا فربه شد و تهبج كرد .
احطال
احطال
(
aht l
) ع . ج حطل (
hetl
) .
احطب
احطب
(
ahtab
) ص . ع . مردى كه مانند هيزم خشك و لاغر باشد . و مرد بديمن .
احطيطاء
احطيطاء
(
ehtit '
) م . ع . احطوطى احطيطاء : برآماسيد و منتفخ گرديد .
احظ
احظ
(
ahozz
) ص . ع . بابهره‌تر و بخت‌مندتر .
احظ
احظ
(
ahozz
) ع . ج حظّ .
احظاء
احظاء
(
ehz '
) م . ع . احظاه عليه احظاء : تفضيل داد او را به روى .
احظاظ
احظاظ
(
ehz z
) م . ع احظ احظاظا :
با بهره شد و بخت‌مند گرديد .
احظى
احظى
(
ahzi
) ع . ج حظى (
hez
) .
احفاء
احفاء
(
ehf '
) م . ع . برهنه پاى گردانيدن و ساده كنانيدن پاى . و خداوند ستور سوده پاى شدن . و بىكفش روان كردن كسى را . و احفى شاربه : نيك سترد بروت خود را . و احفى السؤال : باربار سؤال و پرسش كرد .
و احفى زيدا . مبالغه كرد در سؤآل از زيد و سخت الحاح نمود . و احفيته : باعث شدم او را بر خير كردن . و احفى به : مهربانى كرد