فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٥
احصا
احسارا : مانده كرد آن شتر را براندن .
احساس
احساس
(
ehs s
) م . ع احس الشيئى احساسا : دريافت حس حركت آن چيز را .
و احسست : دانستم و دريافتم و آگاه شدم . و كذلك احسيت (
ahsayto
) و احست (
ahasto
) و لفظ اخير از نوادر است .
احساس
احساس
(
ehs s
) ا . پ - مأخوذ از تازى - دريافت و آگاهى . و دريافت بيكى از حواس پنجگانه .
و ادراك و فهم . و ملاحظه . و اطلاع و وقوف .
احساسات
احساسات
(
ehs s t
) ج ا . پ - مأخوذ از تازى - هر آن چيزها كه بيكى از حواس پنجگانه دريافت شوند . و احساسها .
احساف
احساف
(
ehs f
) م . ع احسف احسافا آميخت با خرماى خوب خرماى تباه شدهء فرو ريخته را .
احساك
احساك
(
ehs k
) م . ع احسك الدابة : جو خورانيد ستور را .
احسال
احسال
(
ahs l
) ع . ج حسل (
hesl
) .
احسان
احسان
(
ehs n
) م . ع نيك كردن . و احسن الشى : دانست آن چيز را . و احسن اليه و به : نيكوئى كرد با وى . و احسن فلان : نشست فلان بر پشتهء بلند .
احسان
احسان
(
ehs n
) ا خ . ع . لنگرگاهى نزديك عدن .
احسان
احسان
(
ehs n
) ا . پ - مأخوذ از تازى - نيكوئى و مرحمت . و خير و خيرات . و نعمت . و كرم و مردمى و مهربانى و ملاطفت . و احسان ديدن ف ل . : فائده و نفع بردن .
احسانات
احسانات
(
ehs n t
) ج ا . پ - مأخوذ از تازى - خيرات و مبرات . و مهرباينها و مرحمتها .
و احسانها .
احسان ديده
احسان ديده
(
ehs n - dide
) ص . پ .
فايده و نفع برده . و خدمت كرده . و ممنون و كسى كه از كسى مرحمت و لطف برده باشد .
احسانمند
احسانمند
(
ehs n - mand
) ص . پ .
وفادار . و شاكر . و دلخوش .
احسانى
احسانى
(
ehs ni
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - به خوبى و لطف و مرحمت . و ص . منسوب به احسان .
احسب
احسب
(
ahsab
) ص . ع . اشتر سرخى و سپيدى آميخته رنگ . و مرد كه موى سرش سپيد مايل بسرخى باشد . و مرد پيس اندام كه از بيمارى پوستش سپيد و مويش سپيد و سرخ بود .
احسباب
احسباب
(
ehseb b
) م . ع احسب الرجل احسبابا : احسب گرديد آن مرد . و كذلك احسب البعير .
احسن
احسن
(
ahsan
) ص . ع خوب‌تر و نيكوتر و صاحب جمال تريق هو الاحس و احسن منهم و احسنهم و لا يقال رجل احسن فى مقابله امراة حسناء . ج : احاسن .
وفادار . و شاكر و دلخوش .
احسن
احسن
(
ahsan
) كلمهء تعجب . ع .
يق ما احسنه : چه بسيار نيكوست او .
احسن !
احسن !
(
ahsen
) كلمهء امر . ع . نيكوئى كن و خوبى كن .
احسنتا
احسنتا
(
ehsent
) ا . پ ارث و ميراث و تركه .
احسنت
احسنت (
ahsant
) و (
ahsanta
) و و احسند
(
ahsand
) كلمهء تحسين . پ . - مأخوذ از تازى - يعنى آفرين و مرحبا .
احسوة
احسوة
(
ahsovat
) ع . ج حسو (
hasv
) .
احسية
احسية
(
ahsiat
) ع . ج حسو (
hasv
) .
احشا
احشا
(
ahc
) ج ا . پ - مأخوذ از تازى - آنچه از اعضاى آدمى و حيوانى كه در درون شكم باشد و روده‌ها .
احشاء
احشاء
(
ahc '
) ع . ج حشا .
احشاب
احشاب
(
ehc b
) م . ع احشبه احشابا : بخشم درآورد او را .
احشاد
احشاد
(
ehc d
) م . ع احشد القوم احشادا : گرد آمدند آن گروه .
احشاش
احشاش
(
ehc c
) م . ع احش فلانا احشاشا : يارى داد فلان را در بريدن و گرد آوردن حشيش . و احشت اليد : شل شد آن دست و خشك گرديد . و احش الكلاء :
آن‌قدر باليد آن مرغزار كه بريدن نتوانند . و احشت المراة : خشك شد بچه در شكم آن زن . و احش الشحم الناقة : باريك ساق گردانيد پيه آن ماده شتر را . و احششته عن حاجته : شتابانيدم او را در حاجتش .
احشاف
احشاف
(
ehc f
) م . ع احشفت النخله :
حشف بار آورد آن خرما بن . مر . حشف (
hacaf
) .
احشاك
احشاك
(
ehc k
) م . ع احشك الدابة احشاكا : جو داد آن ستور را .
احشام
احشام
(
ahc m
) ع . ج حشم (
hacam
) . و احشام الرجل : حشم مرد .
احشام
احشام
(
ahc m
) ج ا . پ - مأخوذ از تازى - نوكران و خدمتگاران و چاكران و متابعان و پيروان .
احشام
احشام
(
ehc m
) م . ع . احشمه احشاما : تشوير داد او را و خجل و شرمگين كرد . و شنوانيد آنچه را كه مكروه داشت . و بخشم آورد او را .
احشان
احشان
(
ehc n
) م . ع . احشن السقاء احشانا : بيشتر كرد شير در خيّك تا بوى گرفت و چسبيد چرك چربش شير در آن .
احص
احص
(
ahass
) ص . ع . روزى كه در آن آفتاب روشن و هوا صاف باشد . و شمشير بىجوهر .
و بد يمن .
احص
احص
(
ahass
) ص . ع . رجل احص : مرد موى رفته از سر . و طائر احص الجناح : مرغى كه پرهاى بازوى وى رفته باشد .
احصا
احصا
(
ehs
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شمار و تعداد . و قوت . و قدرت و توانائى .
و حد احصا : اندازه . و فوق طاقت و توانائى و لا احصا ص . : ناگفتنى و غير ممكن التلفظ .