فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١١
احد
و نبناد .
احتياطا
احتياطا
(
ehti tan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - از روى بصيرت . و با هوشيارى .
و با احتياط .
احتياطات
احتياطات
(
ehti t t
) ج ا . پ . مأخوذ از تازى - احتياطها .
احتياطانه
احتياطانه
(
ehti t ne
) ص و م ف . پ .
- مأخوذ از تازى - بااحتياط .
احتياك
احتياك
(
ehti k
) م . ع . احتاك بالثوب احتياكا : در خود پيچيد آن جامه را . و پشت و ساقها را بفوطه بسته نشست .
احتيال
احتيال
(
ehti l
) م . ع . حيله و مكر و تزوير و غدر . و قوت و جودت نظر . و قدرت بر تصرف در امور .
احتيال
احتيال
(
ehti l
) م . ع . مر . احتوال .
احتئمام
احتئمام
(
ehtem m
) م . ع . احتام احتئماما : بريد .
احث
احث
(
ahass
) ص . ع . برانگيزنده‌تر .
احثاء
احثاء
(
ehs '
) م . ع . احثت الخيل البلاد : كوفتند سواران شهرها را باسم اسبان .
احثاث
احثاث
(
ehs s
) م . ع . احثه عليه احثاثا : برافزوليد او را بر آن .
احثار
احثار
(
ehs r
) م . ع . كفيدن شكوفهء خرما پيش از غوره گرديدن دانهء وى يق احثر النخل .
احثال
احثال
(
ehsal
) م . ع . خورش بد دادن كودك را و بد پرورانيدن آن را . و احثله الدهر : موافقت نكرد با وى زمانه .
احج
احج
(
ahaj
) و
احجا
احجا
(
ahj
) ص . ع .
يق ما احج به : چه سزاوار است به آن .
و كذلك ما احجاه .
احج
احج
(
ahajj
) رأس احج : سرسخت .
و فرس احج : اسبى كه خوى افكند . و اسبى كه در رفتن سمهاى پا را بجاى سمهاى دست نهد .
احجاء
احجاء
(
ahj '
) ع . ج حجاة و حجى (
hej
)
احجاب
احجاب
(
ahj b
) ع . ج حجاب .
احجاج
احجاج
(
ehj j
) م . ع . به حج فرستادن .
و برانگيختن براى حج كردن .
احجار
احجار
(
ahj r
) ع . ج حجر (
hajar
) و (
hejr
) . و احجار الخيل : اسبان كه براى نسل نگاهدارند . و احجار الزيت ج ا خ . : سنگهائى در اندرون مدينهء منوره كه زيّاتان بر آنها اندكى زيت مىگذاشتند . و احجار المراء . قبا كه خارج مدينهء منوره است .
احجاز
احجاز
(
ehj z
) م . ع . احجز احجازا :
به حجاز آمد .
احجال
احجال
(
ahj l
) ع . ج حجل (
hajl
) و (
hejl
) و (
hejel
) و (
hejjel
) .
احجال
احجال
(
ehj l
) م . ع . احجل البعير احجالا : بند از دست چپ آن اشتر برداشته بر دست راست وى نهاد .
احجام
احجام
(
ehj m
) م . ع احجم عنه احجاما : باز ايستاد از آن و از بيم پسپا شد . و احجم الثدى : بر آمد آن پستان و بلند گرديد . و احجمت المراة للمولود : نخست يك بار شير داد آن زن بچه را .
احجان
احجان
(
ehj n
) م . ع احجن الثمام :
برگ برآورد گياه يز .
احجة
احجة
(
ehejjat
) ع . ج حجاج و حجاج .
احجر
احجر
(
ahjor
) ع . ج حجر (
hajar
) .
احجن
احجن
(
ahjan
) ص . ع . كوزپشت . و كج .
و صقر احجن المخالب : چرغ كج چنگال . و شعر احجن : موى مرغول فروهشته .
احجوة
احجوة
(
ohjovvat
) و
احجية
احجية
(
ohjiyat
) ا . چيستان . ج . احاجى .
احد
احد
(
ahd
) م . ع . احد احدا ( از باب سمع ) . پيمان بست .
احد
احد
(
ahad
) ا . ع يكى . و يكم و نخستين عدد . - و در مذكر و مونث هر دو استعمال مىشود قوله تعالى : ما كانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِكُمْ و قوله : يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ . و الاحد ا خ . :
خداوند عالميان . و يوم الاحد ا . : روز يكشنبه . و احد عشر : يازده . و احدكم :
يكى از شما . و احد الاحدين : كلمهء مدح يق فلان احد الاحدين : فلان بيهمتاست .
و كل احد : هر يكى . و ما فى الدار احد : نيست در خانه كسى .
احد
احد
(
ohod
) ا خ . ع . نام كوهى در مدينهء منوره .
احد
احد
(
ohod
) ا خ . پ . نام يكى از غزوه‌هاى آن حضرت صلى اللّه عليه و آله كه در سال سيوم هجرت در دامنهء كوه احد واقع شد و در اين جنگ ابو سفيان پدر معاويه و زنش هند دختر عتبه و مادر معاويه رئيس مشركين بودند و مخصوصا هند با پانزده نفر زن دف مىنواختند و گريه بر كشتگان بدر مىكردند و مسلمين را تحريض بر جنگ مسلمانان مىنمودند .
و عدهء مشركين سه هزار نفر و عدهء مسلمين در روز شنبهء هفتم شوال كه جنگ واقع شد هفتصد نفر و چون مسلمين تخلف از اوامر آن حضرت صلى اللّه عليه و آله كردند شكست بر آنها واقع شد و حمزهء سيد الشهداء عموى آن حضرت شهيد گرديد . و عدهء شهداى مسلمانان هفتاد نفر و عدهء كشتگان مشركين بيست و دو نفر بودند . و دندانهاى رباعى آن بزرگوار را شكستند و صورت مباركش را خراشيدند .
و كردار زشت هند در اين جنگ بتفصيل در تواريخ مسطور است .
احد
احد
(
ahadd
) ص . ع برنده‌تر و تندتر و تيزتر .