فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٩
احتلاس
احتفا البقل . و چون واوى بود برهنه پا رفتن . و احتفى البقل : از بيخ بركنده تره را . و احتفاه و به : نوازش فراوان كرد .
و فرح و سرور ظاهر نمود از او . و بسيار پرسيد از حال او .
احتفاد
احتفاد
(
ehtef d
) م . ع احتفد احتفادا بشتاب رفت . و شتافت بطاعت و خدمت .
احتفار
احتفار
(
ehtef r
) م . ع احتفر الارض احتفارا : كند آن زمين را به آهن . و احتفر الشئى . پاك كاويد آن چيز را مثل اينكه زمين را به آهن مىكنند .
احتفاز
احتفاز
(
ehtef z
) م . ع احتفز احتفازا :
بر سر دو پا نشست . و فراهم آمد . و خويشتن را در چيد و راست نشست بر سرين . و احتفز للامر : دامن برچيد براى آن كار و آماده شد .
و احتفز فى مشيته . برانگيخته شد . و كوشش نمود در رفتن .
احتفاظ
احتفاظ
(
ehtef z
) م . ع نگاهداشتن - و يعدى بالباء . و احتفظ زيد : بخشم شد زيد . و احتفظه لنفسه : مخصوص كرد آن را براى خود .
احتفاف
احتفاف
(
ehtef f
) م . ع احتفت المراة وجهها من الشعر احتفافا :
برهنه و ساده كرد آن زن روى خود را از موى براى بزك و زينت و بند انداخت . و احتفت المراة . فرمان داد آن زن كسى را كه موهايش را بافته پس سر اندازد . و احتفت النبت .
بريد آن گياه را از زمين . و احتف حوله :
طواف كرد و گرداگرد آمد آن را . و نيز احتفاف :
خوردن آنچه در ديگ باشد از طعام . و اشتفاف :
خوردن آنچه در جام باشد از شراب .
احتفال
احتفال
(
ehtef l
) م . ع . مبالغه نمودن .
و واضح كردن . و نيك قيام نمودن بكارها . و احتفل احتفالا : آراسته شد و زينت گرفت .
و احتفل الماء : گرد آمد آب . و احتفل الوادى بالسيل : بسيار پر شد آن وادى از سيل . و احتفل القوم : گرد آمدند آن گروه .
و احتفل الفرس : خود را مانده وانمود كرد آن اسب بر سوار درصورتىكه هنوز قوت دويدن دارد . و احتفل الطريق : پيدا و هويدا شد آن راه . و ما احتفل به : باك نداشت از آن .
احتفان
احتفان
(
ehtef n
) م . ع . هر دو دست را بر زير زانوى كسى گذرانيده برداشتن آن را .
و احتفن الشجر : بركند آن درخت را از بيخ .
و احتفن الشى : فرا گرفت آن چيز را از خويش .
احتقاب
احتقاب
(
ehteq b
) م . ع . احتقبه احتقابا : ذخيره نهاد آن را . و بست آن را در دنبالهء پالان و يا چوب پالان . و احتقب الاثم : برداشت آن گناه را .
احتقاد
احتقاد
(
ehteq d
) م . ع . احتقد المطر احتقادا : ايستاد باران .
احتقار
احتقار
(
ehteq r
) م . ع . حقير و خوار شمردن كسى را .
احتقاق
احتقاق
(
ehteq q
) ا . ع . خصومت .
احتقاق
احتقاق
(
ehteq q
) م . ع . احتق المال احتقاقا : فربه شدند شتران . و احتق الفرس : باريك ميان شد آن اسب . و احتقت به الطعنة : كشت او را بضرب نيزه .
يا رسيد آن ضرب در سرسرين وى كه در آن استخوان ران است . و احتقا : با هم خصومت كردند .
احتقان
احتقان
(
ehteq n
) م . ع . احتقنه احتقانا : بازداشت آن را و نگاهداشت . و احتقن المريض : اماله كرد آن بيمار را و رسانيد دوا را به باطن آن به اماله . و احتقن المريض : حبس شد بول آن بيمار . و احتقنت الروضة : مشرف شد اطراف آن باغ بر ميان آن .
احتقان
احتقان
(
ehteq n
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حقنه و اماله . و باصطلاح طب احتقان كردن ف م . : داخل كردن داروئى در بدن خواه از راه طبيعى مانند راه مقعد و مجراى بول و مجراى رحم و يا از راه غير طبيعى مانند راه تحت جلدى .
احتكاء
احتكاء
(
ehtek '
) م . ع . چون مهموز باشد يق احتكا العقدة يعنى گره بست .
و چون يائى بود يق احتكى امرى : استوار شد كار من . و سمعت الاحاديث فما احتكى فى صدرى منهاشى يعنى نخليد .
احتكار
احتكار
(
ehtek r
) م . ع . نگاهداشتن غله تا بگرانى فروشد .
احتكاك
احتكاك
(
ehtek k
) م . ع . احتك راسى احتكاكا : محتاج بخاريدن گشت سرمن . و احتك به : خويشتن را در ماليد بوى . و احتك فى صدرى : خليد در دل من .
احتكاك
احتكاك
(
ehtek k
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خارش و حكه .
احتكال
احتكال
(
ehtek l
) م . ع . احتكل احتكالا :
دشوار شد . و آموخت زبان عجمى را بعد از زبان عربى .
احتكام
احتكام
(
ehtek m
) م . ع . با همديگر نزد حاكم شدن . و احتكم عليه : حكم كرد بر وى در كارى . و حاكم گرديد .
احتلاب
احتلاب
(
ehtel b
) م . ع .
دوشيدن .
احتلاج
احتلاج
(
ehtel j
) م . ع . احتلج حقه احتلاجا . گرفت حق آن را .
احتلاز
احتلاز
(
ehtel z
) م . ع احتلز حقه احتلازا : گرفت حق آن را .
احتلاس
احتلاس
(
ehtel s
) م . ع . احتلس النبت احتلاسا : بسيار گرديد گياه و پوشيد زمين را .