فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٧
احتراق
و استوار و نيكو كردن هر چيزى . الحديث :
ان عايشة رضى الله عنها كانت تحتبك تحت الدرع اى تشد الازار و تحكمه . و حبوه بستن . و گرد پاى نشستن مانند احتباء يق احتبك بازاره . و احتبك الثوب :
نيكو يافت آن جامه را .
احتبال
احتبال
(
ehteb l
) م . ع . احتبل الصيد احتبالا : گرفت آن شكار را بدام . و دام گسترد براى آن شكار .
احتتاش
احتتاش
(
ehtet c
) م . ع . احتتش احتتاشا : تند و تيز شد بر جنگ و خصومت با كسى . و حتش (
hotteca
) فاحتتش :
برآغاليده شد پس برآغالانيد .
احتثاث
احتثاث
(
ehtes s
) م . ع . احتثه عليه :
برانگيخت او را بران . و احتث فلان : برانگيخته شد فلان ( لازم و متعدى ) .
احتجاب
احتجاب
(
ehtej b
) م . ع . احتجب احتجابا : در پرده شد . و احتجبت المراة بيوم : يعنى در پرده شد آن زن بيك روز . و اين را در وقتى گويند كه يك روز از سال نهم وى بگذرد بدان جهت كه سال نهم سال بلوغ است و در آن حجاب لازم .
احتجاب
احتجاب
(
ehtej b
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پنهانى و در پس پرده بودن . و روگرفتگى .
و پوشيدگى و اخفا .
احتجاج
احتجاج
(
ehtej j
) م . ع . خصومت كردن .
و حجت آوردن يق احتج على خصمه .
احتجاج
احتجاج
(
ehtej j
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حجت و دليل و برهان . و مخاصمه و منازعه .
و احتجاج كردن ف ل . : حجت و دليل و برهان آوردن . و اقامهء حجت و برهان كردن .
و برهان خواستن . و خصومت كردن در ادعا .
و منازعه نمودن .
احتجاجات
احتجاجات
(
ehtej j t
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - براهين و دلايل . و مخاصمتها و منازعه‌ها .
احتجار
احتجار
(
ehtej r
) م . ع . احتجر احتجارا : حجره ساخت . و احتجر الارض : برگزيد آن زمين را براى خود و علامت نصب كرد بر آن تا ديگرى در آن تصرف نكند .
الحديث : كان للنبى صلى الله عليه و آله حصير يبسط بالنهار و يحتجره بالليل اى يجعله لنفسه دون غيره . و احتجر اللوح :
در كنار گرفت آن لوح را . و احتجر به : پناه جست به او و التجا نمود . و احتجرت الابل :
سده‌ناك گرديد شكم شتران .
احتجاز
احتجاز
(
ehtej z
) م . ع . احتجز احتجازا : به حجاز آمد . و فراهم گرديد و مجتمع شد . و در نيفهء شلوار گرفت چيزى را .
و احتجز بازاره : بر ميان بست ازار خود را .
احتجاف
احتجاف
(
ehtej f
) م . ع . احتجفه احتجافا : رهانيد ويرا . و ربود . و احتجف الشئى : گرد آورد آن چيز را . و احتجف نفسه عن كذا : خود را بازداشت از آن .
احتجام
احتجام
(
ehtej m
) م . ع . احتجم احتجاما : حجامت كرد . و حجامت خواست .
احتجان
احتجان
(
ehtej n
) م . ع . احتجنه احتجانا : فراخويشتن كشيد آن را بچوگان .
و احتجن المال . فراهم آورد و گرد كرد مال را .
احتداء
احتداء
(
ehted '
) م . ع . احتدى الليل النهار : تابع گرديد شب روز را .
احتداد
احتداد
(
ehted d
) م . ع . احتد عليه احتدادا . خشم گرفت بر او . و احتد فلان من الغضب . تيز شد خشم فلان . و احتدت السكين : تيز گرديد آن كارد .
احتداف
احتداف
(
ehted f
) م . ع . گرفتن . و ربودن . و بريدن جامه و پوشاك .
احتدام
احتدام
(
ehted m
) م . ع . احتدم عليه غيظا : دندان سائيد به روى از خشم .
و احتدمت النار : زبانه زد آن آتش . و احتدم النهار : سخت گرم شد روز .
و احتدم الدم : بسيار سرخ گرديد خون تا مايل بسياهى شد .
احتذاء
احتذاء
(
ehtez '
) م . ع . نعلين برپاى كردن . و به كسى پى بردن . و احتذى مثاله :
برنهاد وى كار كرد .
احتذار
احتذار
(
ehtez r
) م . ع . پرهيز كردن .
احتراب
احتراب
(
ehter b
) م . ع . با يكديگر كارزار كردن . و ربودن يكى مال ديگرى را .
احتراث
احتراث
(
ehter s
) م . ع . احترث احتراثا . كشت كرد . و كسب نمود .
احتراز
احتراز
(
ehter z
) م . ع . احترز منه احترازا . پرهيز كرد و خويشتن را نگاه داشت از آن .
احتراز
احتراز
(
ehter z
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پاساد و پرهيز و اجتناب . و احتياط .
و نبناد و امتناع .
احتراس
احتراس
(
ehter s
) م . ع . احترس احتراسا : دزديد . و احترس منه .
خود را پاس داشت از آن .
احتراش
احتراش
(
ehter c
) م . ع احترش الضب : شكار كرد سوسمار را . و احترش لعياله : گرد آورد براى عيال خود نفقه از وجوه مكاسب .
احتراص
احتراص
(
ehter s
) م . ع . احترص احتراصا : آرزومند شد . و كوشش نمود .
احتراف
احتراف
(
ehter f
) م . ع . احترف احترافا : صاحب پيشه شد .
احتراق
احتراق
(
ehter q
) م . ع . احترق احتراقا : سوخته شد . و احترق الفرس فى عدوه : سرعت نمودن آن اسب در دويدن .
احتراق
احتراق
(
ehter q
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سوختگى . و باصطلاح هيئت نهان