فرهنگ نفيسى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٥
اجداد
از آنچه در اوست .
اجتياف
اجتياف
(
ejti f
) م . ع . چون واوى باشد باندرون درآمدن يق اجتاف الثور الكناس .
و چون يائى بود بوى گرفتن يق اجتافت الجيفة : بوى گرفت آن مردار .
اجتيال
اجتيال
(
ejti l
) م . ع . اجتال اجتيالا :
برد آمد . و اجتالهم : برگردانيد آنها را از قصد شان . و اجتال منهم : برگزيد از آنها .
اجثأ
اجثأ
(
ajsa '
) ص . ع . كوزپشت .
اجثاء
اجثاء
(
ejs '
) م . ع . اجثاه اجثاء : بر زانو نشانيد او را . و ايستاده كرد او را بر اطراف انگشتان .
اجثاث
اجثاث
(
ejs s
) م . ع . از بيخ و بن بركندن .
اجثئلال
اجثئلال
(
ejse'l l
) م . ع . اجثأل الطائر : پرباد كرد آن مرغ پردار او برافراشت .
و اجثأل الريش : پر باد و براراشته شد آن پر .
و اجثأل النبت : دراز شد آن گياه و درهم پيچيد و آن‌قدر باليد كه در دست نتوان گرفت . و اجثأل فلان : بخشم آمد فلان و آمادهء جنگ و شر گرديد .
اجحاح
اجحاح
(
ejh h
) م . ع . اجحت المراة :
آبستن شد آن زن . ولى بيشتر در سباع استعمال مىشود - و تقول لكل سبعة اذا حملت فاقربت و عظم بطنها قد اجحت .
اجحاد
اجحاد
(
ejh d
) م . ع . كم‌خير شدن و نا باليدن گياه . و اجحد الرجل : محتاج شد آن مرد .
اجحار
اجحار
(
ajh r
) ع . ج جحر (
johr
) .
اجحار
اجحار
(
ejh r
) م . ع . اجحر فلان الضب : بسوراخ درآورد فلان سوسمار را و مضطرب ساخت آن را تا بسوراخ درآمد .
و اجحرت النجوم : باران نيآورد آسمان .
و اجحر القوم : با قحط شدند آن گروه و به قحط رسيدند .
اجحاف
اجحاف
(
ejh f
) م . ع . اجحف به اجحافا : برد آن را . و اجحفت به الفاقة :
محتاج گردانيد او را حاجت و مضرت رسانيد .
و اجحف به فلان : نزديك به او شد فلان .
اجحاف
اجحاف
(
ejh f
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ظلم و تعدى و ستم و زبر دستى و جور . و اذيت .
و اجحاف كردن ف م . : تعدى كردن و ظلم نمودن .
اجحافات
اجحافات
(
ejh f t
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - ظلمها و تعديها و زبردستيها و ستمها .
اجحام
اجحام
(
ejh m
) م . ع . اجحم عنه :
باز ايستاد از آن . و اجحم فلانا : نزديك بفلاكت رسانيد فلان را .
اجحان
اجحان
(
ejh n
) م . ع . اجحن الصبى :
ناگوارد كرد آن كودك را . و اجحن على عياله : تنگ گرفت بر عيال خود از فقر يا از بخل .
اجحد
اجحد
(
ajhad
) ص . ع . كم‌خير و كسى كه كم‌خيرات نمايد .
اجحم
اجحم
(
ajham
) ص . ع . مرد سرخ چشم و فراخ چشم . ج : جحم (
johom
) و جحمى (
jahm
)
اجحنشاش
اجحنشاش
(
ejhenc c
) م . ع . اجحنشش بطن الصبى اجحنشاشا : كلان شد شكم آن كودك .
اجخا
اجخا
(
ajx
) ص . ع . مرد لاغر ران و فراخ پوست .
اجخار
اجخار
(
ejx r
) م . ع . اجخر رأس البئر :
فراخ كرد سر آن چاه را . و اجخر فلان :
روان كرد فلان آب را از غير جاى چاه . و كون خود را پاك نشست كه بوى بدان باقى ماند .
و بنكاح درآورد زن جخراء را .
اجخى
اجخى
(
ajx
) ص . ع . مر . اجخا .
اجد
اجد
(
ejed
) ا . ع . كلمه‌اى كه شتران را بدان زجر كنند و برانند .
اجد
اجد
(
ojod
) ص . ع . ناقة اجد : ماده شتر قوى استوار خلقت كه مهره‌هاى پشت آن بهم پيوسته باشد .
اجد
اجد
(
ajadd
) ص . ع . مرد خردپستان .
اجداء
اجداء
(
ejd '
) م . ع . چون واوى باشد رسيدن بعطا يق اجدى فلان اجداء :
رسيد فلان بعطا . و اجدى عليه : عطا كرد بر وى . و قولهم ما يجدى هذا عنك اى ما يغنيك . و چون يائى بود روان گرديدن يق اجدى الجرح اجداء : روان گرديد آن زخم .
اجداب
اجداب
(
ejd b
) م . ع . اجدب الارض :
يافت آن زمين را خشك بىگياه . و اجدب القوم : با قحط شدند آن قوم . و اجدب المكان . خشك بىگياه گرديد آنجاى .
اجداث
اجداث
(
ajd s
) ع . ج جدث .
اجداح
اجداح
(
ejd h
) م . ع . اجدح السويق :
شورانيد پست را . و اجدح الابل : داغ مجدح نهاد بر ران آن شتر .
اجداد
اجداد
(
ajd d
) ج . ع . جدّ و جدّ .
اجداد
اجداد
(
ajd d
) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - نياكان و پدران بزرگ . و پدر بر پدر . و پدر پدر . و پدر مادر . و مادر پدر .
اجداد
اجداد
(
ejd d
) ا . ع . درستى در كار - ضد هزل .
اجداد
اجداد
(
ejd d
) م . ع . اجدّ النخل :
بوقت درو رسيد آن خرما بن . و اجد فلان :
رفت فلان بر زمين جدد . و اجد الطريق :
جدد گرديد راه . و اجده : نو كرد آن را - و در حق كسى كه جامهء نو پوشد گويند ابل و اجد و احمد الكاسى . و اجدبها امرا اى اجد امره بها نصب الامر على التمييز كقولك قررت به عينا اى قررت عينى به .
و اجدت قرونى منه يعنى گذاشتم او را . و اجد فى الامر يعنى كوشيد در آن كار . و اجد اجدادا : حمل على الاسراع يعنى