مكيال المكارم في فوائد دعاء للقائم ( ع ) ( مكيال المكارم در فوائد دعا براى حضرت قائم ( ع ) ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٠
88 - ايمنى از سختى حساب در قيامت
بهشت بانگ زند : اى بندگان من ! به رحمت من داخل بهشت شده‌ايد ، پس آن را به مقدار محبّت خود نسبت به شيعيان محمد و على و برآوردن حقوق برادران ايمانى خويش بين خود تقسيم نماييد ، آن‌گاه هركدام كه محبّتش نسبت به شيعه بيشتر و در اداى حقوق برادران مؤمن پيش‌قدم‌تر بوده ، درجاتش در بهشت بالاتر خواهد بود تا آن‌جا كه در بين آنان كسى باشد كه از ديگرى به مقدار پانصد سال راه در كاخ‌ها و بهشت‌هاى بالاترى قرار گيرد . « 1 »
مىگويم : پيش‌تر يادآور شديم كه دعا در حقّ مولايمان حضرت حجّت عليه السّلام برآوردن بعضى از حقوق بزرگ و بسيار آن حضرت بر ما است . اضافه بر اين‌كه برآوردن حاجت آن جناب نيز هست كه مؤمنين را در توقيع شريف امر فرمود : و بسيار دعا كنيد براى تعجيل فرج . . . و نيز زياد دعا كردن دراين‌باره از شدّت محبّت به آن حضرت و شيعيانش سرچشمه مىگيرد ، زيرا كه گشايش وضع مؤمنين به ظهور و فرج آن جناب بستگى دارد ، چنان‌كه مكرّر بيان كرده‌ايم .
88 - ايمنى از سختى حساب در قيامت
88 - ايمنى از سختى حساب در قيامت
زيرا كه اين دعا صلهءرحم آل محمد عليهم السّلام مىباشد ، و خداى تعالى فرموده : وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ ؛ « 2 » و آنان كه پيوندى كه خداوند به آن امر فرموده مىپيوندند و از [ عذاب ] پروردگارشان و سختى حساب مىترسند .
و شيخ كلينى در اصول كافى به سند صحيحى از صفوان جمّال آورده كه گفت : ميان حضرت ابى عبد اللّه صادق عليه السّلام و عبد اللّه بن الحسن سخنى درگرفت تا كار به جنجال كشيد و مردم جمع شدند ، پس شب‌هنگام را به همان‌گونه از هم جدا شدند ، صبح كه در پى كارى مىرفتم ناگاه حضرت ابى عبد اللّه صادق عليه السّلام را بر در خانهء عبد اللّه ديدم درحالىكه مىفرمود : اى كنيزك ! به ابو محمد عبد اللّه بن الحسن بگو بيرون بيايد . راوى گويد : پس بيرون آمد و عرضه داشت : اى ابو عبد اللّه ! چه سبب شده كه اوّل صبح آمده‌اى ؟ فرمود : ديشب آيه‌اى در كتاب خداى - عزّ و جلّ - تلاوت كردم كه مرا پريشان ساخت . عبد اللّه گفت : كدام آيه ؟ فرمود : فرمودهء خداوند - كه يادش بلند و گرامى است - : وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ . عبد اللّه گفت : راست گفتى ، گويا من اين آيه را هرگز در كتاب خداى - عزّ و جلّ - نخوانده بودم . سپس دست به گردن يكديگر افكندند و گريستند . « 3 »
( 1 ) . تفسير امام عسكرى : 155 ؛ چاپ جديد : 441 . ( 2 ) . سوره رعد ، آيه 21 . ( 3 ) . كافى : 2 / 155 .