مكيال المكارم في فوائد دعاء للقائم ( ع ) ( مكيال المكارم در فوائد دعا براى حضرت قائم ( ع ) ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٦

21 - برادرى پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله

به ديدار [ معشوقه‌ام ] هند رفتم درحالىكه هيچ بيمناك نبودم ، و حال آن‌كه با من همراهى بود زبان‌بسته [ اشاره به خنجر يا حربهء ديگر است ] .

پس وقتى عنوان صحبت بين مؤمن و كافر و بين عاقل و حيوان و بين حيوان و جماد واقع مىشود ، چگونه دليلى براى دوست تو در آن هست ؟

و امّا اين‌كه گفتى پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : اندوهگين مباش . اين نه تنها فضيلت نيست كه و بال و منقصت او ، و دليل خطاكارىاش مىباشد ، زيرا كه فرمايش آن حضرت : لا تَحْزَنْ اندوهگين مباش ، نهى است ، و جز اين نيست كه اندوهگين شدن ابو بكر يا طاعت بوده يا معصيت ، اگر طاعت مىبود كه پيامبر از طاعت‌ها نهى نمىكند ، و بلكه به آن‌ها امر و دعوت مىنمايد ، و اگر معصيت بوده كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله او را نهى كرده و اين آيه شاهدى بر معصيت او است به دليل اين‌كه او را نهى نموده است .

و امّا اين‌كه گفتى : آن حضرت فرمود : إِنَّ اللَّهَ مَعَنا ، به تحقيق كه خدا با ما است ، پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله خبر داده كه خدا با او است و از خودش به لفظ جمع تعبير كرده ، چنان‌كه خداوند فرموده : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ؛ « 1 » ما ذكر ( قرآن ) را نازل كرديم و ما نگهدار آن هستيم .

در اين باره سخن ديگرى نيز هست كه ابو بكر گفت : يا رسول اللّه ! اندوه من براى برادرت على بن ابى طالب است كه چه شد . پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله فرمود : اندوهگين مباش ! كه خداوند با ما است - يعنى با من و با برادرم على بن ابى طالب عليهما السّلام - .

و امّا اين‌كه گفتى : آرامش بر ابو بكر نازل شد ، اين ترك ظاهر آيه است ، چون همان‌كه آرامش بر وى نازل شده خداوند - عزّ و جلّ - با لشكريانش او را تأييد فرموده ، ظاهر آيهء شريفه شاهد بر اين است كه مىفرمايد : فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها ؛ پس خداوند آرامش خويش را بر او نازل ساخت و او را با لشكريانى كه نديديد تأييد كرد . پس اگر ابو بكر صاحب آرامش است لشكريان هم به تأييد او آمده‌اند و حال آن‌كه اين سخن دور كردن نبوّت از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله مىباشد .

به اضافه اگر اين‌جا را به طرفدارى از دوستت نمىگفتى بهتر بود ، زيرا كه خداوند متعال در دو جاى ديگر كه آرامش را بر پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله نازل كرده چون عدّه‌اى مؤمن هم با آن حضرت بوده‌اند آن‌ها را نيز شركت داده در يك جا فرموده : فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ أَلْزَمَهُمْ

( 1 ) . سوره حجر ، آيه 9 .