گنجينه بهارستان ( مجموعه 17 رساله در علوم قرآن وروايى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

فصل اوّل

اين سجاوندى را در وقف لازم مؤيّد است ، كه « قيّما » از « الكتاب » در قوله تعالى :

الحمد لله الذى أنزل على عبده الكتاب و هذا ما وعد الرحمن جملهء مبتدا و خبر است . اكنون وصل موهم آن است كه قيما صفت عوجا و هذا صفت مرقدنا خصوصا كه وقف عوجا و هذا واقع شود .

چهارم : وقف حسن را تعريف ديگر كرده‌اند كه ذكر او به تطويل مىانجامد . و بعضى ابتدا را به دو قسم ساختند : حسن و قبيح .

باب چهاردهم در ذكر تاء تأنيث

باب چهاردهم در ذكر تاء تأنيث

و حصر آنكه به حسب رسم خط دراز نوشته شده باشد يا « 1 » گرد . و در اين باب دو فصل است :

فصل اوّل

فصل اوّل

در ذكر مفردات ، يعنى كلمه‌اى چند كه هيچ كس از قرّاء عشره به جمع نخوانده است .

و اين قسم سيزده كلمه است :

اوّل : « رحمت » هفت موضع است : أولئك يرجون رحمت الله در بقره « 2 » ، إن رحمت الله قريب من المحسنين در اعراف « 3 » ، رحمت الله و بركاته عليكم أهل البيت در هود « 4 » ، ذكر رحمت ربك عبده در كهيعص ، « 5 » فانظر إلى آثار رحمت الله در روم « 6 » ، أ هم يقسمون رحمت ربك ، و رحمت ربك خير مما يجمعون هر دو در يك آيه در زخرف « 7 » .

دويم : « نعمت » يازده موضع است : و اذكروا نعمت الله عليكم و ما أنزل در بقره « 8 » ،

( 1 ) س : + و . ( 2 ) آيهء 218 . ( 3 ) آيه 56 . ( 4 ) آيهء 73 . ( 5 ) مريم / 2 . ( 6 ) آيهء 50 . ( 7 ) آيهء 32 . ( 8 ) آيهء 231 .