گنجينه بهارستان ( مجموعه 17 رساله در علوم قرآن وروايى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٩

باب فى التكبير

لحن روشن دان بر قرّا جلى * لحن پوشيده بود لحن خفى

بشنو از من حكم لحن اى با صلاح * كان خطا خواندن بود در اصطلاح

گر كسى خواند همى لحن جلى * زو همى هر كس بيابد « 1 » آگهى

ضمّه را با فتحه تبديلى كند * يا نه جاى مدّ ، مدّى بر كشد

يا كند حرفى به حرفى هم بدل * يا مخفّف سخت آرد در عمل

اين و مثل اين بود لحن جلى * زانك « 2 » هر كس اين بيابد « 3 » اى ولى

آن بود لحن خفى اندر زبان * كان نيابد غير قرّا در زمان

فى المثل تشديد بعضى كم كند * يا زيادت مدّ كشد يا كم كند

مثل اينها باشد آن لحن خفى * با تو گفتم حكم لحنين اى صفى

غنّه بىافراط بايد كرد ادا * ور نه باشد لحن بشنو زين گدا

راوى است اينجا « بزى » ز « ابن كثير » * آن كه بود او در قرائت بىنظير

كان كه او از « و الضّحى » تا آخر آى « 4 » * وصل با تكبير كردى آخر آى « 5 »

رخصت « 6 » تكبير دان از « و الضّحى » * تا به آخر گفتمت اى با صفا

فايدة

لام « 7 » سه است در « 8 » « هدى للمتّقين » * جمع گشته شش به « غلّا للّذين »

هشت ميم است در « امم ممّن معك » * با تو گفتم ياد گير اين يك به يك

( 1 ) س : ببايد . ( 2 ) س : زنك . ( 3 ) س : بيابند . ( 4 ) س : آخر اى . ( 5 ) س : آخرى . ( 6 ) س : رخصة . ( 7 ) س : ضم . ( 8 ) س : + و .