گنجينه بهارستان ( مجموعه 17 رساله در علوم قرآن وروايى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩١

باب فى أعداد المدّات

حرف مدّ بايد كشيدن اندر او * گر بود اعراب ، قبل از جنس او

از براى همزه و تشديد را * چار الف بايد كشيدن قاريا

دو الف از بهر ساكن مىكشند * قاريان آنجا تفاوت مىنهند

متّصل بايد كشيدن بىخلاف * ليك اندر منفصل هست اختلاف

پس بنابر اين به مدّ متصل * بيش باشد احتياط از منفصل

بعد « واى » ار حرف يا حركت بود * ليك در وقفش سكون عادت [ بود ]

چون « حساب » و « يطعمون » و « نستعين » * گفته‌اند آنجا سه وجه اهل يقين

قصر و مدّ و وسط را باشد جواز * مدّ عارض اين بود اى نو نياز

باز آن حرفى كه در اوّل سور « 2 » * واقع است اندر كلام دادگر

هفت حرفش مدّ آن را لازم است * يادگير اين گر دلت زين عازم است

« ق ، ن ، س ، م ، ك ، ص ، ل » * زانكه ساكن بعد مدّ است اى امام

پنج حرف از وى نمىبايد كشيد * « وه يطح » آن پنج باشد بىمزيد

ليك اوّل سوره گر « عين » آمدست * تو يقين مىدان كه وجهين آمدست

مدّ وسطش ليك مدّ را افضل است * با تو گفتم كين طريق اسهل است

مثل « خوف » و « حسنيين » اى نامور * گر بيابى در كلام دادگر

دان كه اندر وى سه وجه [ اش جايز است ] « 3 » * قصر و مدّ و وسط ، قصر اولىتر است

گوش شو ، از پاى تا سر اى پسر * تا دهم ز اعداد ، مدّت را خبر

( 1 ) س : الاول . ( 2 ) س : سو . ( 3 ) س : اى زهرست .