علم و حكمت در قرآن و حديث ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

1 / 15 : خشم

خشكيده و يا بوى ناك نشده باشد ، مىتواند ظرف عسل باشد ؛ همچنانكه دلها تا هنگامى كه شهوتها آنها را پاره و طمع ، آلوده و ماندگارى نعمت ، آنها را سخت نكرده است ، مى توانند ظرفهايى براى حكمت باشند .

663 . پيامبر خدا عليه السلام : طمع حكمت را از دلهاى دانايان مى برد .

664 . امام على عليه السلام : قربانگاه خردها ، بيشتر زير درخشش آزهاست .

665 . امام كاظم عليه السلام : از سفارش ايشان به هشام بن حكم : اى هشام ! مبادا كه طمع بورزى . همواره از آنچه در دست مردم است نااميد باش و طمع از آفريده ها را بميران . كه طمع كليد خوارى و ربودن خرد و گسستن مردانگى و آلودگى آبرو و از دست رفتن دانش است .

1 / 15 : خشم

1 / 15 : خشم

666 . امام على عليه السلام : تندى كردن گونه اى ديوانگى است ؛ زيرا صاحبش پشيمان مىشود ؛ اگر پشيمان نشود ديوانگى اش استوار است .

667 . امام على عليه السلام : خشم ، خردها را تباه و از درستى دور مىكند .

668 . امام على عليه السلام - در حكمتهاى منسوب به ايشان - : اندكى خشم براى آزار جان و خرد بسيار است و دل تنگى سينه را تنگ مىكند و نيروى خرد را كاهش مىدهد .

669 . امام على عليه السلام : سزاوار نيست كسى كه خشم و شهوت بر او چيره مىشود ، خردمند شمرده شود .

670 . امام على عليه السلام : خردى كه بيمارى خشم و شهوت دارد ، از حكمت بهره اى نمى برد .