علم و حكمت در قرآن و حديث ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٣

1 / 2 : محبّت دنيا

598 . امام على عليه السلام : هر كه دنيا بر وى چيره شود ، پيش روى خود را نبيند .

599 . امام على عليه السلام : آنكه تنها بر فرزندان دنيا بنگرد ، راه هدايت را نبيند .

600 . امام على عليه السلام : هر كس زيور دنيا را پسنديد ، براى ديدگانش نابينايى آورد .

601 . امام على عليه السلام : به سبب محبّت دنيا ، گوشها از شنيدن حكمت كر و دلها از نور بصيرت نابينا مى گردند .

602 . امام على عليه السلام : محبّت دنيا خرد را تباه مىكند و دل را از شنيدن حكمت باز مى دارد و كيفرى دردناك مى آورد .

603 . امام على عليه السلام : دنيا هر كس را كه با اميدهاى محال بفريبد و با آرزوهاى دروغين نيرنگش زند . تيرگى ديده برايش بياورد و جامه كورى بر او بپوشاند و از سراى ديگر بازش بدارد و به مرداب تباهى در اندازد .

604 . امام على عليه السلام : مايه تباهى خرد ، محبّت دنياست .

605 . امام على عليه السلام : زيورهاى دنيا ، خردهاى ناتوان را تباه مى سازد .

606 . امام على عليه السلام : از دنيا بگريزيد و دلهايتان را از آن برتابيد كه آن زندان مؤمن است . بهره اش از آن اندك و خردش بدان ناتوان و ديده اش در آن ضعيف است .

607 . امام على عليه السلام : دنيا جايگاه به زمين افتادن خردهاست .

608 . امام على عليه السلام : در توصيف اهل دنيا : چهارپايانى پابسته و برخى رها شده ، خردهايشان را گم كرده و در كار خويش سر گردان اند .

ر . ك : ص 593 « حب دنيا » .