علم و حكمت در قرآن و حديث ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٣

فصل اوّل : معناى حكمت

274 . امام على عليه السلام : حكمت يعنى روى گرداندن از سراى گذرا و شيفتگى به سراى جاويد .

275 . امام على عليه السلام : ثمره حكمت ، پاك نگه داشتن و دورى از دنيا و شيفتگى به سراى بهشتى است .

276 . امام على عليه السلام : آغاز حكمت ، ترك لذّتها و پايان آن ، نفرت از چيزهاى گذراست .

277 . امام صادق عليه السلام - درباره گفتار خداى عز و جل : « و هر كه حكمت يابد ، خيرى فراوان يافته است » مى فرمايد : مقصود فرمانبردارى از خدا و شناخت امام است .

278 . امام صادق عليه السلام - در معناى گفته خداى عز و جل : « و هر كه حكمت يابد ، خيرى فراوان يافته است » - مى فرمايد : منظور ، شناخت امام و دورى از گناهان بزرگى است كه بر اثر آنها ، خداوند بنده را مستحق آتش مى سازد .

279 . سليمان بن خالد : از امام صادق عليه السلام در باره گفته خداوند : « و هر كه حكمت يابد ، خيرى فراوان يافته است » پرسيدم . حضرت فرمود : حكمت ، شناخت و فهم دين است ، پس هر كس از شما فهم يافت ، او حكيم است .

280 . حمران بن اعين : به امام صادق عليه السلام عرض كردم : گفته خداى عز و جل « بى گمان به خاندان ابراهيم كتاب داديم » چه معنايى دارد ؟ پاسخ داد : منظور نبوّت است . گفتم : « حكمت » ؟ فرمود : فهم و داورى .

281 . امام صادق عليه السلام در تفسير گفته خداوند متعال : « به هر كس كه خواهد ، حكمت دهد » فرمود : آن ، قرآن و فهم است .

282 . امام كاظم عليه السلام - در تفسير گفته خداى متعال « و به لقمان حكمت داديم » - فرمود : منظور فهم و خرد است .

ر . ك : ص 121 « آثار حكمت » / ص 129 « اساس حكمت » / ص 133 « حكمتهاى جامع » .