گنجينه اخلاق ( جامع الدرر فاطمى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠

در مصيبت حضرت زهرا عليها السّلام

نخل اميد ما را اين چرخ واژگون كرد * شب تا سحر به يادت اختر شمارم امشب

بى روى خوب جانان من زندگى نخواهم * رفته ز كف توان و صبر و قرارم امشب

هر گه روم به خانه گيرد حسين بهانه * از ناله‌هاى زينب ، من دل ندارم امشب

از من مكن شكايت جانا به نزد بابَت * افزون شود خجالت زان تاجدارم امشب

بيند چه جاى سيلى گشته ز كينه نيلى * ديگر مگو شكستند پهلوى زارم امشب

راحت شدى ز دنيا ماندم غريب و تنها * چون مرغ پرشكسته در اين ديارم امشب

صد چون عماد بايد زين قصه لب گشايد * ور نه يك از هزارم بر لب نيارم امشب

* * *

على به خاك چه بسپرد نعش زهرا را * شكافت از شَرَر ناله سنگ خارا را

كشيد ناله و بنشست و ديده دريا كرد * همه وسائل غم از وفا مهيا كرد « 1 »

چه شمع سوخت به خاكش ز اشك آب فشاند * ز خون و لخت جگر گل نهاد و لاله نشاند

به گريه گفت كه اى دوست بى تو دل خون است * روان ز ديده بد امان چون رود جيحون است

جهان به نور تو چون آفتاب روشن بود * زمانه از گل روى تو رشك گلشن بود

چو ماه روى تو در ابر خاك پنهان گشت * جهان سيه شد و عالم بسان زندان گشت

تو زيب عرشى و در زير خاك جاى تو نيست * مه سپهرى و زير زمين سزاى تو نيست

به خانه جاى تو اى جان رفته خالى ماند * مرا به دل غم و اندوه لا يزالى ماند

گمان نبود دمى بى تو زندگانى من * چرا نكشت مرا آتش نهانى من

پس از تو جان به تن اى نازنين نياسايد * ز سينه كاش كه با ناله‌ام برون آيد

وفا نبود كه بى من از اين جهان رفتى * ز ما گذشتى و تنها سوى جِنان رفتى

عزيز گم شده مانندت از كجا جويم * ز هجر سوختم اندر پيَت كجا پويم

غم دلم دل يعقوب گر خبر مىكرد * هزار باره فراموش از پسر مىكرد

اگر بلاى من ايوب مبتلا مىديد * بلا و محنت خود راحت و رفاه مىديد

دو نور ديده‌ات از فرقتَت فكار شدند * رهين آه دل و نالهاى زار شدند

دل تو خوش كه ز غم مرغ جانت آزاد است * به وصل روى رسول خدا دلت شاد است

شكايت از دل و پهلو به پيش باب مكن * دلش به اول ديدار خود كباب مكن

( 1 ) - به جان ، لوازم قبر از وفا مهيّا كرد ( نسخه بدل ) .